სკეპტიკოსი მისტიკის წინააღმდეგ

ქალაქს ღამით ქუთუთოები არ ეხუჭებოდა.

მას თვალები არ ჰქონდა.

ქალაქი ქუთუთოებით ფიქრობდა.

და როდესაც ყველა ერთად ახამხამებდა, სადღაც, უხილავ სართულზე, ვიღაც ერთი ადამიანი ჭკუიდან იშლებოდა.

---

მილო პროფესორი იყო.

მისი რელიგია - ეჭვი.

მისი ღმერთი - ლოგიკა.

მისი ლოცვა - სიტყვა „დაამტკიცე“.

ის ამბობდა:

- მისტიკა არის ტვინის დაღლილი კუნთის კრუნჩხვა.

ერთ ღამეს კარზე სამჯერ დააკაკუნეს.

პირველი კაკუნი კარს მოხვდა.

მეორე - მის გულს.

მესამე კი... იმ მოგონებას, რომელიც არასოდეს ჰქონია.

კარი გააღო.

არავინ იდგა.

მაგრამ ზღურბლზე იდო ჩრდილი.

არა ადამიანის.

არა საგნის.

ჩრდილი ისეთი იყო, თითქოს სიბნელემ საკუთარი ჩონჩხი გაიხადა.

მილომ გაიცინა.

- ჰალუცინაცია...

ჩრდილმა უპასუხა.

არა სიტყვებით.

ჩრდილმა მისი სიცილი უკანვე დააბრუნა.

მაგრამ უკვე მოხუცებული.

---

მეორე დღიდან სარკეები აღარ ირეკლავდნენ.

ისინი უსმენდნენ.

მილო კბილებს იხეხავდა.

სარკე ჩურჩულებდა:

- ნუ აჭმევ კბილებს დილას... ისინი უკვე სხვას ღეჭავენ.

მან სარკე დაამტვრია.

ყოველი ნამსხვრევი დამოუკიდებელ სარკედ გადაიქცა.

და ყველაში მილო იდგა.

ერთის გარდა.

იმ ერთში იდგა ვიღაც, რომელსაც მილოს სახე ეცვა.

---

ადამიანები ჩვეულებრივ გიჟდებიან.

მილო პირიქით გიჟდებოდა.

ჯერ სიგიჟე შემოვიდა.

მერე - ადამიანი.

მისი აზრები აღარ ფიქრობდნენ.

ისინი ნადირობდნენ.

ყოველი ფიქრი ოთახში დადიოდა, კედლებს ყნოსავდა, ჭერზე ადიოდა და ძილში ყურზე კბენდა.

ერთ დილას აღმოაჩინა, რომ საკუთარი ჩრდილი კოჭლობდა.

მაშინ როცა თავად - არა.

---

ის მივიდა მიტოვებულ ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში.

კედლები თეთრი აღარ იყო.

შიში დიდი ხნის წინ შეჭამეს.

ახლა კედლები ადამიანის დავიწყებას ჰგავდნენ.

დერეფანში მოხუცი იჯდა.

მას თვალების ადგილას დახურული კარები ჰქონდა.

- ვის ელოდები? - ჰკითხა მილომ.

მოხუცმა უპასუხა:

- შენს იმ ნაწილს, რომელიც ჯერ არ მოსულა.

- მე მთლიანად აქ ვარ.

- არა.

შენი სხეული მოვიდა.

შენი გონება უკვე სამი დღეა სარდაფში ცხოვრობს.

---

მილო ჩავიდა.

სარდაფში კარი არ იყო.

მიუხედავად ამისა...

გააღო.

იქ იჯდა თვითონ.

არა ორეული.

არა აჩრდილი.

უფრო საშინელი.

ის მილო, რომელსაც არასოდეს უთქვამს „ეს შეუძლებელია“.

მან ნელა ასწია თავი.

და დიალოგი დაიწყო.

- ვინ ხარ?

- შენი დაუჯერებელი.

- არ არსებობ.

- სწორედ ამიტომ ვარსებობ.

- მე შენ დაგამარცხებ.

- უკვე დამამარცხე.

როცა პირველად გაიცინე იმის გამო, რაც ვერ ახსენი.

სიჩუმემ ამოისუნთქა.

და მილომ პირველად დაინახა, რომ სიჩუმასაც ჰქონდა კბილები.

---

დილით ქალაქში ხალხი ჩვეულებრივ დადიოდა.

მხოლოდ ერთი უცნაურობა იყო.

ყველა, ვისაც მილო ხვდებოდა, რამდენიმე წამით მის უკან იყურებოდა.

თითქოს მის უკან ვიღაც იდგა.

ბოლოს მილომაც მოიხედა.

არავინ.

მაგრამ იმ წამს მიხვდა ყველაზე საშინელ რამეს.

მის უკან არასოდეს არავინ იდგა.

ვიღაც ყოველთვის მის წინ იყო.

უბრალოდ მთელი ცხოვრება მის ზურგს უყურებდა.

მას შემდეგ მილო აღარავის უმტკიცებდა, რომ მისტიკა არ არსებობს.

არც იმას ამბობდა, რომ არსებობს.

ის მხოლოდ ჩურჩულებდა:

- ყველაზე საშინელი მოჩვენება ის არის, რომელიც შენს ტვინში კი არ ცხოვრობს...

...არამედ შენი ტვინი ცხოვრობს მასში.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.