13 მილი

მეცამეტე მილთან ქარი არასდროს ქროდა.
ხეები იდგნენ ისე, თითქოს ვიღაცას მათი სუნთქვა დაეპატიმრებინა.
იქ პირველად ნახეს გოგონა.
შავი კაბა ეცვა. ხელში ვიოლინო ეჭირა.
არ უკრავდა.
უბრალოდ ეჭირა.

სამი დღის შემდეგ ის მოკლული იპოვეს.
გულში საათი ჰქონდა ჩასმული.
არა ნამდვილი საათი.
ხორცისგან შეკერილი საათი.
მისი ისრები კი უკუღმა მოძრაობდნენ.
საქმეს გამომძიებელი ნოე სწავლობდა.
ნოეს სიგიჟე ჰქონდა.
ექიმები ამას დაავადებას ეძახდნენ.
თვითონ - ასტრონომიას.
მას სჯეროდა, რომ ადამიანები სინამდვილეში ვარსკვლავების ავადმყოფი აზრები იყვნენ.
ყოველ ღამე ტელესკოპში იყურებოდა და ცას უსმენდა.
უსმენდა.
არა უყურებდა.
რადგან მისი აზრით, ცა სინათლეს კი არა, მუსიკას გამოსცემდა.

გოგონას ჯიბეში ერთი ფურცელი იპოვეს.
ზედ ეწერა:

„ღმერთი მეცამეტე მილზე დაიკარგა.“

სხვა არაფერი.
არც თითის ანაბეჭდი.
არც მოწმე.
არც მოტივი.
მხოლოდ ეს წინადადება.

ქალაქში ლეგენდა არსებობდა.
ძველი გოთიკური ეკლესიის ქვეშ თითქოს საიდუმლო გვირაბი გადიოდა.
ამბობდნენ, იქ ანგელოზებს მარხავდნენ.
არა სხეულებს.
რწმენას.

ნოე ყოველ ღამე ჩადიოდა კატაკომბებში.
კედლებზე უცნაური ნიშნები იყო.
ვარსკვლავთა რუკებს ჰგავდა.
ან იქნებ ჭრილობებს.
ვერ არჩევდა.
მერე მეორე მკვლელობაც მოხდა.
მღვდელი.
მას თვალები ამოაცალეს.
მაგრამ თვალბუდეებში პატარა სარკეები ჩაუდეს.
ერთ-ერთ სარკეზე სისხლით ეწერა:

„სინათლე მხოლოდ სიბნელის მოგონებაა.“

მესამე გვამი - მუსიკოსი.
მეოთხე - მათემატიკოსი.
მეხუთე - ფსიქიატრი.

ყველა ერთნაირად.
ყველასთან რაღაც აკლდა.
თითქოს მკვლელი ადამიანებს კი არა, სიმბოლოებს ხოცავდა.
ნოე ნელ-ნელა რწმუნდებოდა:
მკვლელი ვიღაც ადამიანი არ იყო.
მკვლელი იდეა იყო.
იდეა, რომელმაც სხეული იპოვა.

ერთ ღამეს ეკლესიის ქვეშ ძველი კარი აღმოაჩინა.
კარზე მხოლოდ ერთი რიცხვი ეწერა.

შიგნით ჩავიდა.
ქვემოთ კიბე არ მთავრდებოდა.
ისე ღრმად მიდიოდა, თითქოს მიწა საკუთარ სიზმარში ეშვებოდა.
ბოლოს დარბაზში აღმოჩნდა.
იქ ექვსი სკამი იდგა.
ექვსივე ცარიელი.
და მეშვიდე.
მეშვიდეზე ვიღაც იჯდა.

გოგონა.
მოკლული გოგონა.
ვიოლინოთი.
- შენ მოკვდი...
ჩურჩულით თქვა ნოემ.
გოგონამ გაიღიმა.
- არა.
შენ მოკვდი.
ნოემ სიცილი დაიწყო.
ჯერ ნელა.
მერე ისტერიულად.
მერე შეწყვიტა.
რადგან უცებ გაახსენდა.
ყველაფერი.
არც ერთი მკვლელობა არ მომხდარა.
არც მღვდელი.
არც მუსიკოსი.
არც მათემატიკოსი.
არც ფსიქიატრი.
ყველა ერთი ადამიანი იყო.

ნოე.

მღვდელი - მისი რწმენა.
მუსიკოსი - მისი სიყვარული.
მათემატიკოსი - მისი ლოგიკა.
ფსიქიატრი - მისი გონება.
გოგონა კი...
მისი გარდაცვლილი ცოლი.

წლების წინ ავტოკატასტროფაში დაიღუპა.
მეცამეტე მილზე.
ზუსტად იქ.
სადაც ქარი არ ქროდა.

იმ ღამეს ნოემ რეალობა ნაწილებად დაჭრა.
და თითო ნაწილი ცალკე ადამიანად დაინახა.
შემდეგ მთელი ცხოვრება მათ „მკვლელს“ ეძებდა.
საკუთარ თავში.
გოგონამ ვიოლინო ააჟღერა.
მელოდია ჰგავდა გალაქტიკის ნელ თვითმკვლელობას.
ვარსკვლავები თითქოს სათითაოდ ქრებოდნენ.
როგორც მოგონებები.
როგორც ღმერთები.
როგორც სიყვარული.

- იცი რატომ არის ეს ადგილი მეცამეტე მილი?
ჰკითხა გოგონამ.
ნოემ თავი გააქნია.
- იმიტომ, რომ პირველი თორმეტი მილი გზაა.
მეცამეტე კი...
სადაც ადამიანი საკუთარ თავს ხვდება.

მაშინ ნოემ კედლებს შეხედა.
ვარსკვლავთა რუკა აღარ იყო.
არც რელიგიური ნიშნები.
არც საიდუმლო კოდი.
ეს მისი ტვინის მაგნიტურ-რეზონანსული გამოსახულება იყო.
მთელი კატაკომბა მისი გონების შიგნით მდებარეობდა.
ეკლესია - თავის ქალა.
გვირაბები - ნერვები.
და მეცამეტე მილი -
მეხსიერება.

გარეთ ისევ უქარო ღამე იდგა.
ცაზე ერთი ვარსკვლავი ჩაქრა.
და ნოემ პირველად გაიგონა სიჩუმის ხმა.
მაშინ მიხვდა:
ღმერთი არასოდეს დაკარგულა.
დაკარგული თავად იყო.
ხოლო მთელი ეს წლები,
სამყაროს მკვლელობის საქმეს იძიებდა,
როცა სინამდვილეში
ერთი სიყვარულის სიკვდილს ვერ იძიებდა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2023 წ.