ოთახი

არ არსებობდა საათი.
არ არსებობდა ფანჯარა.
არ არსებობდა კარი.
იყო მხოლოდ ოთახი.

ისეთი ბნელი, რომ სიბნელეც კი შიგნით დაკარგულიყო.

კედლები არ ჩანდა, მაგრამ იგრძნობოდა მათი სუნი - ძველი წვიმის, ჩამქრალი ვარსკვლავების, მიტოვებული ეკლესიების და დაუწერელი წიგნების სუნი.

იქ, იმ უსასრულოდ შეზღუდულ სივრცეში, ერთდროულად გაიღვიძა ცხრა ადამიანმა.

ჯერ გაისმა სუნთქვა.
შემდეგ - მეორე.
შემდეგ - მესამე.

და ბოლოს, ცხრა სხვადასხვა ეპოქის გულისცემა შეერია ერთმანეთს.
პირველმა ხმა ამოიღო ფრედერიკ შოპენმა.

- სად არის ფორტეპიანო?

სიჩუმემ უპასუხა.

მეორემ ამოიღო ხმა არტურ რემბომ.

- სად არის ჯოჯოხეთი?

- იქნებ აქ ვართ, - თქვა ვიღაცამ.

ეს გრაფი დრაკულა იყო.
მისი ხმა ჰგავდა ღამეს, რომელსაც საკუთარი ჩრდილის ეშინია.

ოთახის მეორე მხარეს ტომას ედისონმა ხელები მოისინჯა.

- უცნაურია... სიბნელე ასე ნათლად არასოდეს დამინახავს.

- იმიტომ, რომ პირველად უყურებ მას შიგნიდან.
ეს ბორხესი იყო.
ბრმის თვალები ყველაზე ღრმად იყურებოდნენ.

უცებ გაისმა სიცილი.
მოკლე.
მკვეთრი.
მეტალის ნაპერწკალივით.

- კაცობრიობა მოკვდა?

იკითხა თუფაქმა.

- არა.

უპასუხა ოშომ.

- უბრალოდ ახლა არ გვიყურებს.

ოთახში სადღაც იჯდა უტრილო.
კედელს ეფერებოდა.

- აქ ნახატია.

- არაფერი ჩანს.

თქვა ედისონმა.

- სწორედ ამიტომაა ნახატი.

უპასუხა უტრილომ.

მთელი ერთი საათი, ან იქნებ ათასი წელი, არავინ ლაპარაკობდა.
დრო ამ ოთახში ავადმყოფი ცხოველივით იწვა იატაკზე.

მერე შოპენმა თითები ჰაერში აამოძრავა.
ვერავინ დაინახა, მაგრამ ყველამ გაიგონა.
უხმო მუსიკა.
მელოდია, რომელიც არ არსებობდა.
და მაინც არსებობდა.

რემბომ თვალები დახუჭა.

- ეს რა არის?
- ფორტეპიანო.
- მაგრამ ხმა არ აქვს.
- სწორედ ამიტომ ისმის.

თქვა შოპენმა.
დრაკულამ გაიცინა.

- ადამიანები უცნაური არსებები ხართ.
თქვენ ხმას ქმნით იმისთვის, რომ სიჩუმეს გაექცეთ.
მე კი სიჩუმეს ვსვამ.

- და გემრიელია?

ჰკითხა თუფაქმა.

- ზოგჯერ.
- სისხლზე მეტად?

დრაკულა ჩაფიქრდა.

- არის სიჩუმეები, რომლებიც სისხლზე ტკბილია.

ბორხესი ოთახის ცენტრში იდგა.
თვალები დახუჭული ჰქონდა.
როგორც ყოველთვის.

- მე მგონია, ეს ოთახი წიგნია.
თქვა მან
.
- მაშინ ვინ გვკითხულობს?

იკითხა რემბომ.

- სწორედ ეგაა პრობლემა.

არავინ.

მაშინ პირველად იგრძნეს შიში.
რადგან ადამიანი ყველაფერს იტანს.
ომს.
სიკვდილს.
სიგიჟეს.
სიყვარულს.
მაგრამ ვერ იტანს იმ აზრს, რომ შეიძლება არავინ უყურებდეს.

კრიშნამურტი ჩუმად იჯდა.
შემდეგ თქვა:

- თქვენ ყველანი შეცდომას უშვებთ.
ოთახიდან გასვლა გინდათ.
არადა თავად ხართ ოთახი.

სიჩუმე ჩამოწვა.
მძიმე.
როგორც მთაზე ჩამოკიდებული ზარი.

- განმარტე.
თქვა ედისონმა.

- დრაკულა თავისი ღამეა.
შოპენი თავისი მუსიკა.
რემბო თავისი ცეცხლი.
ბორხესი თავისი ლაბირინთი.
თქვენ გგონიათ აქ ხართ.
სინამდვილეში თქვენშია ეს ადგილი.

ოშომ ტაში დაუკრა.

- მშვენიერია.
მაგრამ არასაკმარისად ლამაზია.

კრიშნამურტიმ გაუღიმა.

- ჭეშმარიტება სილამაზეზე მაღლა დგას.

- არა.

თქვა ოშომ.

- ჭეშმარიტება სილამაზის გარეშე კუბოა.

უცებ კედლები განათდა.
არც ცეცხლით.
არც ელექტროენერგიით.
არც მზით.
არამედ მოგონებებით.

შოპენმა დაინახა ბავშვობა.
რემბომ - პირველი ლექსი.
თუფაქმა - დედის სახე.
უტრილომ - პარიზის ქუჩები.
ედისონმა - პირველი ნათურა.
დრაკულამ კი...

არაფერი.

არანაირი მოგონება.
არანაირი სახე.
არანაირი წარსული.
მხოლოდ უსასრულო ღამე.

დრაკულა პირველად შეშინდა.

- რატომ?

ჩურჩულით იკითხა.

ბორხესმა უპასუხა:

- იმიტომ რომ მონსტრებს ბავშვობა არ ახსოვთ.

მერე მოხდა უცნაური რამ.
ოთახის ჭერში ვარსკვლავები გაჩნდა.
ათასები.
მილიონები.
მილიარდები.
და თითოეული ვარსკვლავი სიტყვა აღმოჩნდა.

ცაზე ეწერა:

"რატომ?"
"რატომ?"
"რატომ?"
"რატომ?"

თუფაქმა ახედა.

- მთელი ცხოვრება ამ კითხვას ვსვამდი.

რემბომ ჩაიცინა.

- მთელი ცხოვრება ამ კითხვას ვწვავდი.

შოპენმა თქვა:

- მე კი ვუკრავდი.

ბორხესმა:

- მე ვწერდი.

ოშომ:
- მე ვიცინოდი.

კრიშნამურტიმ:

- მე ვშლიდი.

დრაკულამ:

- მე გავურბოდი.

და მაშინ...
ყველაზე შორეულ კუთხეში.
სადაც მანამდე არაფერი იყო.
გამოჩნდა მეათე ადამიანი.
ვერავინ იცნო.
არც მეფეს ჰგავდა.
არც ღმერთს.
არც მათგან რომელიმეს.
უბრალო კაცი იყო.
ძველი ტანსაცმლით.
მშვიდი თვალებით.

- ვინ ხარ?
იკითხა ედისონმა.

უცნობმა გაიღიმა.

- ავტორი.

ყველა გაშეშდა.

- რომელი წიგნის?

იკითხა ბორხესმა.

უცნობმა იატაკს დახედა.
შემდეგ მათ.
შემდეგ სიბნელეს.
და თქვა:

- თქვენი.

რემბომ იყვირა:
- შეუძლებელია!

- რატომ?

- ჩვენ რეალურები ვართ!

უცნობმა სევდიანად გაიღიმა.

- ყველა პერსონაჟი ასე ამბობს.

ოთახი კანკალებდა.
ვარსკვლავები იშლებოდა.
კედლები მტვრად იქცეოდა.
დრო დნებოდა.
როგორც სანთელი.
როგორც თოვლი.
როგორც მოგონება.

უცნობი მათკენ დაიძრა.
- იცით, რატომ შეგკრიბეთ?

არავინ უპასუხა.

- იმიტომ რომ ადამიანის გონების ყველა დიდი მდინარე ერთად მენახა.

მუსიკა.
პოეზია.
ამბოხი.
უკვდავება.
გამოგონება.
ფერწერა.
ცნობიერება.
სიცილი.
ლაბირინთი.

- და ახლა?

იკითხა შოპენმა.

უცნობმა ცრემლიანი ღიმილით უპასუხა:

- ახლა წიგნი დასრულდა.

უცებ ყველაფერი გაქრა.
ოთახიც.
ვარსკვლავებიც.
სიბნელეც.
სინათლეც.
დრაკულაც.
შოპენიც.
რემბოც.
ყველანი.

და მხოლოდ ერთი რამ დარჩა.
თეთრი ფურცელი.
მასზე კი ერთი წინადადება ეწერა:

"როცა ეს სიტყვები წაიკითხე, ოთახში შენც გაიღვიძე."

და სწორედ მაშინ მიხვდა მკითხველი, რომ მთელი ამ ხნის განმავლობაში ოთახი არც სივრცე ყოფილა.
არც დრო.
არც ოცნება.
არც წიგნი.
ოთახი იყო გონება.
შენი გონება.
და ცხრა ადამიანი ჯერ კიდევ იქ იჯდა.
სიჩუმეში.
ელოდნენ.
რომ შემდეგი სიტყვა დაგეწერა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.