აღსარება

წვიმდა.
არა ისეთი წვიმა, რომელიც ცას ასუფთავებს.
ისეთი წვიმა, რომელიც თითქოს ღმერთს დაავიწყდა გამორთვა.

სეულის ძველი უბანი ნეონის სინათლეებში ცურავდა. ქუჩები ჰგავდა გახსნილ ბიბლიას, რომელშიც მელანი წვიმამ გაადნო და სიტყვები ერთმანეთში აურია.

კან მინ-ჯუნი მარტო მიდიოდა.
ობოლი.
დაქირავებული მკვლელი.

ადამიანი, რომელსაც ბავშვობაში სახელი ჰქონდა, მაგრამ სახლის ნაცვლად ქარი დარჩა.

ამბობდნენ, რომ ფსიქოპატი იყო.
ის კი ფიქრობდა, რომ უბრალოდ გული დაკარგა სადღაც.
ვიღაცამ მოიპარა.
ან თვითონ დამარხა.

იმ ღამეს წერილი მიიღო.
შავი კონვერტი.
თეთრი ასოებით.
მხოლოდ ერთი წინადადება:

"შენი ცოდვები მე ვიცი."

მის ქვემოთ:

"- ავტორი."

მინ-ჯუნს გაეცინა.

- ავტორი?

ქუჩამ პასუხი არ გასცა.
წვიმამაც არა.
მეორე წერილი მეორე დღეს მოვიდა.
"კაენმა აბელი მოკლა ერთხელ."
"შენ - ოცდაცხრამეტჯერ."
"მაგრამ ყველაზე მძიმე მკვლელობა ჯერ არ ჩაგიდენია."
"- ავტორი."

მინ-ჯუნმა წერილი დაწვა.
მაგრამ სიტყვები არ დაიწვა.
ზოგი სიტყვა ფერფლზე ძლიერია.
როგორც ცოდვა.
როგორც მოგონება.
მესამე წერილში ეწერა:

"დაბადების წიგნის მეოთხე თავი."
"გამოცხადების მეცამეტე თავი."
"დანიელის მეშვიდე თავი."
"დამალული პასუხი იქ არის."
"- ავტორი."

მინ-ჯუნმა მთელი ღამე ბიბლია იკითხა.
ვერაფერი გაიგო.
ან იქნებ ზედმეტად ბევრი გაიგო.
იმ ღამით პირველად დაესიზმრა უცნობი კაცი.
კაცი იჯდა მიტოვებულ თეატრში.
სახე არ ჩანდა.
მხოლოდ თვალები.
საშინლად დაღლილი თვალები.

- ვინ ხარ?
- ავტორი.
- რატომ მწერ?
- იმიტომ, რომ სხვას ვერ ველაპარაკები.
- მე რატომ?
- იმიტომ, რომ შენ ერთადერთი ხარ, ვინც მომისმენს.
- მე მკვლელი ვარ.
- ვიცი.
- ფსიქოპატი ვარ.
- ვიცი.
- მაშინ რატომ?
უცნობმა გაიღიმა.
- იმიტომ, რომ შენ მე შეგქმენი.

მინ-ჯუნს გაეღვიძა.
ცივ ოფლში.
დღეები გადიოდა.
წერილები მრავლდებოდა.
მათში აღარ იყო მუქარა.
იყო აღსარება.

"მე შევცოდე."
"მე ვუღალატე."
"მე შევიყვარე."
"მე შევიძულე."
"მე მოვიტყუე."
"მე მოვკალი."
"- ავტორი."

მინ-ჯუნი კითხულობდა და ვერ ხვდებოდა.
რატომ აბარებდა ეს უცნობი ადამიანი აღსარებას მას?
რატომ არა ღმერთს?
რატომ არა ეკლესიას?
რატომ არა საკუთარ სინდისს?
ერთ წერილში ეწერა:
"ღმერთი უსასრულოა."
"შენ კი სასრული."
"უსასრულობას არ ესმის ტკივილის წონა ისე, როგორც სასრულს."
"ამიტომ შენთან მოვედი."
"- ავტორი."

მინ-ჯუნმა პირველად იგრძნო შიში.
არა სიკვდილის.
სიმართლის.
მალე წერილები დაშიფრული გახდა.
რიცხვები.
ასოები.
ბიბლიური მუხლები.
სარკეში წასაკითხი სიტყვები.
შებრუნებული წინადადებები.

"14-3-1"
"22-1-22"
"7-7-7"

"მე ვარ ის, ვინც შენს წინ დადის."
"მე ვარ ის, ვინც შენს უკან ტირის."
"მე ვარ ის, ვინც შენში ცხოვრობს."

ერთ ღამეს მინ-ჯუნმა ყველა წერილი იატაკზე დააწყო.
საათობით უყურებდა.
უცებ მიხვდა.
რიცხვები თარიღები არ იყო.
მუხლები არ იყო.
კოორდინატები იყო.

სეულის გარეუბანში მიტოვებულ ეკლესიამდე მივიდა.
შიგნით არავინ იყო.
მხოლოდ ერთი სანთელი.
ერთი მაგიდა.
ერთი ხელნაწერი.
და კაცი.
იგივე კაცი სიზმრიდან.

- შენ ხარ ავტორი?
- დიახ.
- რატომ მწერდი?
- იმიტომ, რომ მეშინოდა.
- რისი?
- საკუთარი თავის.
მინ-ჯუნმა წარბი შეკრა.
- არ მესმის.
- ვიცი.

კაცი წამოდგა.
მისი ხმა ძველი წიგნის ფურცელივით ჟღერდა.
ფურცელი, რომელიც ათასჯერ გადაფურცლეს.
ათასჯერ ატირეს.
ათასჯერ დაწვეს.
მაგრამ ვერ მოკლეს.

- მე შენ შეგქმენი.
- რა?
- მე დაგწერე.
- გაგიჟდი?
- არა.

შენ ხარ პერსონაჟი.
მინ-ჯუნმა გაიცინა.
მაგრამ სიცილი მინის მსგავსად დაიმსხვრა.

- მაშინ რატომ ვგრძნობ ტკივილს?
- იმიტომ, რომ კარგად დაგწერე.
- რატომ ვტირი?
- იმიტომ, რომ ჩემი ცრემლები მოგეცი.
- რატომ ვკლავ?
- იმიტომ, რომ ჩემი სიბნელე მოგეცი.

ეკლესიის სიჩუმე მძიმე იყო.
როგორც ქვა ქრისტეს საფლავზე.
როგორც ცოდვა აღსარებამდე.
როგორც სიყვარული განშორების შემდეგ.

- რატომ მაბარებ აღსარებას?
იკითხა მინ-ჯუნმა.
კაცს თვალები აუკანკალდა.
პირველად.
- იმიტომ, რომ ღმერთი არ შემიქმნია.
შენ კი შეგქმენი.
- ...

- ღმერთს ვერ ვეტყვი, რა დავაშავე.
შენ კი ჩემი ცოდვებისგან ხარ შექმნილი.
შენ ჩემი სასამართლო ხარ.
მინ-ჯუნს თითქოს მთელი სამყარო თავზე ჩამოენგრა.

- ანუ...
- დიახ.
- ყველა წერილი...
- ჩემი აღსარება იყო.
- ყველა ცოდვა...
- ჩემი.
- ყველა მკვლელობა...
- სიმბოლო.
- ყველა ცრემლი...
- ნამდვილი.

უცნობმა კაცმა ჯიბიდან ბოლო წერილი ამოიღო.
მინ-ჯუნს გაუწოდა.
მასში მხოლოდ ერთი წინადადება ეწერა:

"მე შენ ვარ."

მინ-ჯუნმა ხელწერა იცნო.
თავისი.
ზუსტად თავისი.
ასო ასო.
ხაზი ხაზი.
სუნთქვა სუნთქვა.

- შეუძლებელია...
- შესაძლებელია.
- ვინ ვარ?

კაცს გაეღიმა.
სევდიანად.
როგორც მზე, რომელიც საკუთარი ჩასვლის მოწმე გახდა.

- შენ ჩემი წარსული ხარ.
- ...
-  და მე შენი მომავალი.
- ...
- შენ ის ადამიანი ხარ, რომელიც ოდესღაც ვიყავი.
-  ...
- მე კი ის ადამიანი ვარ, რომელიც გახდები.
მინ-ჯუნს გაახსენდა ყველაფერი.

ობლობა.
მკვლელობები.
სისხლი.
მარტოობა.
არ არსებობდა.
არცერთი.
ყველაფერი დაწერილი იყო.
იგი არასოდეს დაბადებულა.
იგი ტექსტი იყო.
წინადადება.
მეტაფორა.
აღსარების ფორმა.
ავტორმა ცრემლი მოიწმინდა.

- მთელი ცხოვრება ღმერთთან ლაპარაკს ვცდილობდი.
პასუხი არ ყოფილა.
ამიტომ საკუთარი თავი შევქმენი.
შენ.
რომ ერთხელ მაინც ვინმეს მოესმინა.

მინ-ჯუნმა ჰკითხა:

- და ახლა?
- ახლა დასრულდი.
- მოვკვდები?
- არა.
- მაშინ?
- წაიკითხავენ.

სანთელი ჩაქრა.
ეკლესია გაქრა.
წვიმა გაქრა.
სეული გაქრა.
სამყარო გაქრა.
დარჩა მხოლოდ ერთი ადამიანი.

ავტორი.

რომელიც მაგიდასთან იჯდა.
ხელში კალამი ეჭირა.
მის წინ კი ეწერა ბოლო სიტყვა:

„აღსარება.“

და პირველად ცხოვრებაში მიხვდა:

ზოგჯერ ყველაზე მძიმე ცოდვა ის კი არ არის, რომ ღმერთს დაემალო.
არამედ ის, რომ მთელი ცხოვრება საკუთარ თავს ემალო.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.