სიკვდილის იმიტაცია

ქალაქის ბოლოს ცხოვრობდა კაცი, რომელსაც სიცოცხლე უყვარდა, მაგრამ დროის ეშინოდა.

ყოველ დილით სარკესთან დგებოდა და საკუთარ სახეს ათვალიერებდა. თითოეულ ახალ ნაოჭს ისე უყურებდა, როგორც მტრის მიერ დატოვებულ კვალს. წლები გადიოდა, შიში კი იზრდებოდა.

ერთ საღამოს უცნაური აზრი დაებადა:

- თუ სიკვდილის მეშინია, იქნებ ჯერ მოვსინჯო, როგორია?

მეორე დღეს ყველა საქმე შეწყვიტა. ტელეფონი გამორთო. ფანჯრები დახურა. არავის შეხვდა. იწვა საწოლზე და წარმოიდგენდა, რომ აღარ არსებობდა.

პირველ საათში მხოლოდ მოწყენილობა იგრძნო.
მეორე საათში - შფოთვა.
მესამე საათში - სიჩუმე.
მეოთხე საათში კი რაღაც უცნაური მოხდა.

გაახსენდა, რამდენი მზის ჩასვლა გაუშვა ხელიდან. რამდენი ადამიანის ხმას არ მოუსმინა. რამდენი სიტყვა არ უთხრა მათ, ვინც უყვარდა.
წარმოიდგინა სამყარო მის გარეშე.
მდინარე მაინც მიედინებოდა.
ქარი მაინც არხევდა ხეებს.
ვარსკვლავები მაინც ინთებოდნენ.
და პირველად მიხვდა:

სამყარო არასოდეს ყოფილა ვალდებული, მის გამო არსებობდეს.
ამ აზრმა ჯერ ატკინა, შემდეგ კი გაათავისუფლა.

საღამოს საწოლიდან წამოდგა. ფანჯარა გააღო. ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა.
მიხვდა, რომ მთელი ცხოვრება სიკვდილს კი არ გაურბოდა - საკუთარი უმნიშვნელობის შიშს გაურბოდა.
ხოლო როდესაც ადამიანი აღიარებს, რომ სამყაროს ცენტრი არ არის, სწორედ მაშინ ხდება რაღაც დიდი:

ის სამყაროს ნაწილი ხდება.
იმ დღიდან სიკვდილის აღარ ეშინოდა.
არა იმიტომ, რომ უკვდავების საიდუმლო იპოვა.
არამედ იმიტომ, რომ მიხვდა:

სიკვდილი სიცოცხლის მტერია მხოლოდ მათთვის, ვინც სიცოცხლის ფლობას ცდილობს.

ვინც სიცოცხლეს სტუმარივით იღებს, მისთვის სიკვდილი მხოლოდ კარის დახურვის ხმაა სახლიდან გასვლისას.
და კაცი, რომელმაც სიკვდილის იმიტაცია სცადა, პირველად იმ საღამოს დაიწყო ნამდვილი ცხოვრება.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.