ქოლგა რომელიც წვიმაში უკრავს

ნოველა

- წვიმს.
- იაპონიაში ხშირად წვიმს.
- არა, იუკი... დღეს ცა ისე ტირის, თითქოს ვიღაცამ უკანასკნელი წერილი დაკარგა.
- შენ ყოველთვის ყველაფერს მეტაფორად ხედავ.

- და შენ ყოველთვის ისე იღიმი, თითქოს გაზაფხული ადამიანად დაბადებულიყოს.
წვიმის წვეთები ტოკიოს ვიწრო ქუჩებში ეცემოდა. ნეონის შუქები სველ ასფალტზე იშლებოდა, როგორც გატეხილი ცისარტყელა.

- ეს ქოლგა საიდან გაქვს?
- ბაბუაჩემის იყო.
- ძველია.
- ჰო. მაგრამ როცა წვიმა მოდის, მგონია, რომ უკრავს.
- ქოლგები არ უკრავენ.
- ადამიანები უფრო ნაკლებად უკრავენ, ვიდრე ქოლგები.
იუკიმ გაიცინა.
მისი სიცილი პატარა ზარივით ჟღერდა. ისეთი მსუბუქი იყო, თითქოს ქარს ბამბის ფიფქი აჰყოლოდა.
- რენ, გეშინია?
- რის?
- ბედნიერების.
- რატომ?
- იმიტომ, რომ ყოველთვის მაშინ დუმდები, როცა ბედნიერი ხარ.
რენმა პასუხი არ გასცა.
ზოგჯერ დუმილი ყველაზე გრძელი წინადადებაა.
- ექიმმა რა თქვა?
- სიმართლე.
- და სიმართლე რა არის?
- რომ დრო ქვიშას ჰგავს.
- ყველამ ვიცით ეგ.
- არა. ჩემი ქვიშა სწრაფად იწურება.

წვიმა შეწყდა.
ქალაქი გაჩუმდა.
სამყარო ზოგჯერ ისე ჩერდება, თითქოს ღმერთსაც კი ეშინოდეს შემდეგი სიტყვის.

- რამდენი დრო გაქვს?
- რამდენიმე თვე.
- იტყუები.
- ვისურვებდი.

იუკის თვალები სავსე იყო ცრემლებით.
ორი პატარა ზღვა.
ორი ქარიშხალი.
ორი სამყარო, რომელიც ნგრევას ელოდა.

- მოკვდები?
- ყველა მოვკვდებით.
- მე შენზე გეკითხები!
- ჰო.
- მეზიზღები.
- ვიცი.
- რატომ არ მითხარი?
- იმიტომ, რომ შენს ღიმილში ცხოვრება იყო.
- და?
- არ მინდოდა სიკვდილი შემომეყვანა იქ.

იუკიმ ხელი გაარტყა.
შემდეგ ისევ დაარტყა.
მესამედ კი უბრალოდ ჩაეხუტა.

- სულელი ხარ.
- ჰო.
- საშინელი ადამიანი.
- ვიცი.
- მიყვარხარ.
- ეგეც ვიცი.

საკურას ხეები ყვაოდა.
ვარდისფერი ფურცლები ცვიოდა, როგორც წერილები ციდან.

- იუკი.
- ჰო?
- თუ მოვკვდები...
- გაჩუმდი.
- მომისმინე.
- არ მინდა.
- ერთხელ მაინც.
სიჩუმე.
- თუ მოვკვდები, ნუ დამივიწყებ.
- არასდროს.
- არა. ეგ არ მინდა.
- მაშინ?
- დამივიწყე ნელა.
- რა?
- როგორც საღამოს ავიწყდება მზე. როგორც ზამთარს ავიწყდება თოვლის პირველი დღე.
იუკი ტიროდა.
- შენ შეუძლებელი ხარ.
- სიყვარული ყოველთვის შეუძლებელია.
- გახსოვს პირველად სად შეგხვდი?
- მატარებლის სადგურზე.
- არა.
- როგორ არა?
- პირველად შენ ჩემს მარტოობას შეხვდი.
- ეგ რას ნიშნავს?
- მერე კი მე შეგხვდი.
იუკიმ თავი დახარა.
- მე რომ ადრე შეგხვედროდი?
- მაშინ უფრო დიდხანს გეყვარებოდი.
- ახლაც მიყვარხარ.
- ვიცი.
- ძალიან.
- ეგეც ვიცი.
- იმდენად, რომ მტკივა.
- სიყვარული ზოგჯერ ვარდია.
- და ზოგჯერ?
- ეკალი, რომელსაც ვარდი დაავიწყდა.

საავადმყოფოს ფანჯარასთან წვიმდა.
წვიმა მინაზე კაკუნობდა.
თითქოს ვიღაც სახლში დაბრუნებას ითხოვდა.
- რენ...
- ჰო?
- მეშინია.
- მეც.
- სიკვდილის?
- არა.
- აბა?
- შენი ცრემლების.
- რატომ?
- იმიტომ, რომ ისინი ჩემზე მეტხანს იცოცხლებენ.

ბოლო ღამე.

- წვიმს.
- ჰო.
- შენი ქოლგა სად არის?
- აქ.
- ისევ უკრავს?
- ჰო.
- რას უკრავს?
რენმა გაიღიმა.
ძალიან მშვიდად.
ძალიან შორს.
როგორც მთვარე ტბაში.
როგორც სანთელი ქარში.
როგორც უკანასკნელი ფურცელი წიგნში.

- შენს სახელს.

იუკის ცრემლები ჩამოუგორდა.

- რენ...
- ჰო?
- არ წახვიდე.
- ვეცდები.
- გთხოვ.
- ზოგ გზას ადამიანი არ ირჩევს.
- მაშინ მე წამოვალ.
- არა.
- რატომ?
- იმიტომ, რომ შენ გაზაფხული ხარ.
- და შენ?
- მე მხოლოდ თოვლი ვიყავი, რომელსაც გაზაფხულის შეხება ეღირსა.

დილით წვიმა შეწყდა.
საავადმყოფოს ოთახი ჩუმი იყო.
ძალიან ჩუმი.
ისეთი ჩუმი, როგორიც ზღვაა ქარიშხლის შემდეგ.
იუკი საწოლთან იჯდა.
რენის ხელი ეჭირა.
მაგრამ ხელი უკვე სიცარიელეს ჰგავდა.
- რენ...
სიჩუმე.
- რენ...
სიჩუმე.
- რენ...

მხოლოდ ქარი.
მხოლოდ დილა.
მხოლოდ დაკარგვა.
მხოლოდ სიყვარული.
წლები გავიდა.
ტოკიო ისევ ანათებდა.
წვიმა ისევ მოდიოდა.
საკურა ისევ ყვაოდა.
ერთ საღამოს იუკი ქუჩაში იდგა.
ძველი ქოლგა ეჭირა.
წვიმის ქვეშ.
მარტო.
მერე თვალები დახუჭა.
და მოესმა.
არა მუსიკა.
არა ხმა.
არა სიტყვები.
მხოლოდ მოგონება.
ისეთი მსუბუქი, როგორიც პირველი თოვლია.
ისეთი თბილი, როგორიც უკანასკნელი ჩახუტება.
ისეთი მარადიული, როგორიც სიყვარული.
იუკიმ გაიღიმა.
ცრემლებით.
და ჩურჩულით თქვა:

- ისევ უკრავ, რენ?

წვიმამ ნაზად დაუკაკუნა ქოლგას.
როგორც პასუხი.
როგორც სიმღერა.
როგორც სიყვარული, რომელსაც სიკვდილმაც ვერ დაავიწყა გზა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.