ბუზი

ბუზი ადამიანის ყველაზე ერთგული თანამგზავრია.
ის არ ეკითხება ვინ ხარ.
არ იცის ძალაუფლება.
არ აღიარებს სიმდიდრეს.
ის მხოლოდ სიცოცხლეს მიჰყვება - პირველი ამოსუნთქვიდან უკანასკნელ სიჩუმემდე.
ადამიანი კი მთელი ცხოვრება ღმერთის ტახტს ირგებს.
აშენებს ტაძრებს,
იგონებს კანონებს,
და ერთი ხელის მოსმით ანადგურებს მათ, ვინც მასზე სუსტია.
ყველაზე ხშირად - მწერებს.
ჰგონია, რომ სიცოცხლის უფლება მხოლოდ მას ეკუთვნის.
მაგრამ ბუნებას ტახტი არ აქვს.
მას მხოლოდ წონასწორობა აქვს.
და როდესაც უკანასკნელი ამოსუნთქვა ჰაერში გაიფანტება,
სამყარო არც შეჩერდება,
არც იტირებს.
მხოლოდ ბუზი დაბრუნდება.
არა იმიტომ, რომ სძულხარ.
არა იმიტომ, რომ შურს იძიებს.
არამედ იმიტომ, რომ ბუნებას არ ახსოვს შურისძიება.
მას მხოლოდ წრებრუნვა ახსოვს.
ის, ვისაც მთელი ცხოვრება ხელს უქნევდი,
საბოლოოდ შენი სხეულის პირველი მოწმე გახდება.
მწერები არ არიან სიკვდილის მსახურები.
ისინი სიცოცხლის უკანასკნელი მემატიანეები არიან.
ისინი არ გსჯიან.
არ გპატიობენ.
არც გედავებიან.
ისინი მხოლოდ ასრულებენ იმ კანონს,
რომელიც ადამიანზე ძველია:
რაც მიწიდან მოვიდა,
მიწასვე უნდა დაუბრუნდეს.
შეგიძლია ათასი ბუზი მოკლა.
შეგიძლია მთელი ცხოვრება ყველა მათგანი მოიშორო.
მაგრამ არსებობს ერთი,
რომელსაც ვერასოდეს გაექცევი.
ის მოვა მაშინ,
როცა შენი სახელი უკვე სიჩუმეს ჩაბარდება,
და მსოფლიოს ერთხელ კიდევ შეახსენებს:
ადამიანი ბუნების მეფე არასოდეს ყოფილა.
იგი მხოლოდ მისი დროებითი სტუმარი იყო.
და ამიტომ ბუზი
სიკვდილის მაცნე კი არა,
მარადისობის ყველაზე პატარა მოწმეა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2013 წ.