ნახალოვკელი

მე იმ ეზოდან მოვდივარ,
სადაც დილა ფანჯრების გაღებით იწყებოდა
და არა საათის ხმაურით.
სადაც ხის აივნებზე
სარეცხი კი არა -
ოჯახების ისტორიები იფინებოდა.
სადაც მეზობლის კარზე დაკაკუნება
თხოვნა არ იყო -
ეს იყო მოკითხვა,
ეს იყო ნდობა.
მე ნახალოვკელი ვარ.
იმ ქუჩებიდან,
სადაც დუქნის წინ მოხუცები ისხდნენ,
ხელში პურის ნაჭერი ეჭირათ
და თბილისის ამბებს ისე ჰყვებოდნენ,
თითქოს მთელი ქალაქი
ერთი დიდი ეზო ყოფილიყო.
იქ დილით პურის სურნელი მოდიოდა,
რკინის სახელოსნოდან ჩაქუჩის ხმა ისმოდა,
მეწაღის პატარა სახელოსნოში
ძველი ტყავის სურნელი იდგა,
და ქვაფენილი ჩუმად ინახავდა
იმ ადამიანების ნაბიჯებს,
ვინც ამ ქუჩების სიცოცხლეს ინახავდნენ.
აქ ყველას თავისი ადგილი ჰქონდა -
მჭედელს თავისი ცეცხლი,
მეეზოვეს თავისი დილა,
მეზობელს თავისი მოკითხვა.
აქ კაცს ხელით იცნობდნენ -
დაღლილი თითებით,
შრომით გამაგრებული გულით,
და არა ხმამაღალი სიტყვებით.
აქ სიტყვას ფასი ჰქონდა.
კაცი რომ დაგპირდებოდა,
ხელის ჩამორთმევა საკმარისი იყო -
არც ქაღალდი სჭირდებოდა,
არც ბეჭედი.
ძველმა თაობამ მასწავლა:
ადამიანის ფასი ჯიბით არ იზომება.
შეიძლებოდა არაფერი გქონოდა,
მაგრამ სუფრა გაგეყო,
სტუმრისთვის კარი გაგეღო,
და მეგობრისთვის ბოლო ლუკმა დაგეთმო.
ძველი ნახალოვკა ხმაურიანი იყო -
ბავშვების სიცილით,
ეზოში დაგორებული ბურთით,
აივნებიდან ჩამოსული ხმებით.
მაგრამ იმ ხმაურში
ადამიანები ერთმანეთს მაინც უსმენდნენ.
ახლა ბევრი კარი შეიცვალა,
ბევრი ეზო დადუმდა,
ბევრი ხმა წავიდა იმ ქუჩებიდან.
ქალაქი გაიზარდა,
მაგრამ რაღაც უხილავი დაიკარგა -
ის სიკეთე,
რომელიც ანგარიშს არ ითვლიდა.
ზოგჯერ ღამით, როცა ქარი ძველ კედლებს ეხება,
მგონია, ისევ მესმის:
ჭიქის შეხება აივანზე,
ბაბუის ჩუმი სიცილი,
ბებოს სამზარეულოდან გამოსული სურნელი,
და სიტყვა, რომელიც დროს გადაურჩა:
„კაცი იყავი.“
მე ნახალოვკელი ვარ.
არა მხოლოდ იმიტომ,
რომ ამ მიწაზე გავიზარდე -
არამედ იმიტომ,
რომ ამ ქუჩებმა მასწავლეს:
ადამიანი სახლს კი არ ატარებს გულში,
არამედ იმ ადამიანებს,
ვინც მასში ცხოვრობდნენ.
ძველი თბილისის სული
ქვებში არ დარჩენილა.
ის დარჩა იმ კაცებში,
ვინც სიტყვას ხელის ჩამორთმევით ამტკიცებდნენ,
ვინც სხვის ტკივილს საკუთარ ტკივილად იღებდნენ,
ვინც იცოდნენ -
კაცობა ხმამაღალი სიტყვა კი არა,
ჩუმად გაკეთებული საქმე იყო.
და როცა ღამით ძველ ქუჩებს ქარი გადაუვლის,
ვიღაცას ისევ მოესმება
ძველი ეზოს ჩუმი ხმა:
„აქ ცხოვრობდნენ ადამიანები.“
არა იდეალური ადამიანები -
არამედ ნამდვილი.
ადამიანები,
რომლებსაც სახლი კედლებში კი არა,
ერთმანეთის გულებში ჰქონდათ.
და სანამ ერთი ასეთი ადამიანი მაინც დადის ამ უბანში,
ნახალოვკა
ჯერ კიდევ სუნთქავს.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.