თეთრი ყვავი

ზოგი ადამიანი სამყაროში ისე იბადება, თითქოს უკვე ნანახი სიზმარია. ისინი არავის უკვირთ, რადგან ყველას ჰგვანან.
მაგრამ ზოგჯერ იბადება ერთი - ისეთი, რომლის სიჩუმეც კი ხმაურობს.
მას ხალხი სხვადასხვა სახელს არქმევს:
გიჟს, მეოცნებეს, ამპარტავანს, ნარცისს, უცნაურს.
სინამდვილეში კი ის მხოლოდ თეთრი ყვავია.
ამბობენ, ნარცისი საკუთარი ანარეკლის სიყვარულმა დაღუპა. მაგრამ არსებობენ ისეთებიც, რომელთაც საკუთარი თავი იმდენად უყვართ, რომ არ აძლევენ უფლებას, ბოროტებად გადაიქცნენ. ისინი საკუთარ სულს ყოველდღე ქვასავით თლიან, ვიდრე სხვისთვის ხიდად იქცევიან.
მსოფლიოს ყველაზე მძიმე ტვირთი ცოდვა არ არის.
ყველაზე მძიმე ტვირთია იმ სინათლის ტარება, რომელიც სხვებს თვალებს სტკენს.
თეთრი ყვავი სწორედ ამ ტკივილით ცხოვრობს.
მას ესმის, რომ სიყვარული ყოველთვის ჩახუტება არ არის. ზოგჯერ სიყვარულია, როცა მთელი სოფელი ქვას გესვრის, შენ კი მაინც გზას აგრძელებ, რადგან იცი - მათ შვილებს ეს გზა ოდესმე გადაარჩენს.
უცნაურია სამყარო.
წვიმას ყველა მადლობას უხდის, მაგრამ არავინ ფიქრობს ღრუბელზე, რომელმაც საკუთარი თავი დაშალა, რომ წვიმად ქცეულიყო.
ასე იშლებიან თეთრი ყვავებიც.
მათ არ უყვართ მსხვერპლის როლი. უბრალოდ იციან, რომ ზოგიერთ ხეს მხოლოდ ელვა აძლევს სიმაღლეს.
ისინი საკუთარ გულში ინახავენ იმ ტკივილებს, რომლებიც სხვებს უნდა შეხებოდათ.
ისინი სხვისი ღამით ბერდებიან, რათა ვიღაცის დილა ახალგაზრდად გათენდეს.
სიყვარული მათთვის გრძნობა კი არა, სიმძიმეა.
და მაინც იღიმიან.
რადგან იციან, რომ ღიმილი ზოგჯერ ყველაზე დახვეწილი ფორმაა სისხლდენის.
ადამიანები ხშირად ფიქრობენ, რომ სამყარო ხმლით იცვლება.
არა.
სამყაროს ცვლის ის, ვინც საკუთარი ეგოს ნაცვლად პასუხისმგებლობას ზრდის.
ვინც დაცემის შემდეგ მიწას კი არ აგინებს, არამედ მასში თესლს რგავს.
ყველაზე უცნაური ის არის, რომ თეთრი ყვავი არასოდეს ცდილობს ყველას მოეწონოს.
მზე ხომ არავის ეკითხება, შეიძლება თუ არა ამოსვლა.
არსებობენ ადამიანები, რომლებიც ისტორიას წერენ.
და არსებობენ ისეთებიც, რომელთა ცხოვრებაც თავად ხდება კალამი.
მათი სისხლი მელანია.
მათი ცრემლები - მელნის წვეთები.
მათი სიჩუმე - წიგნი, რომელსაც საუკუნეები კითხულობენ.
თეთრი ყვავი არასოდეს ებრძვის სიბნელეს.
ის უბრალოდ იმდენ ხანს ანათებს, სანამ სიბნელეს საკუთარი არსებობის შერცხვება.
იქ, სადაც სხვები საკუთარ ანარეკლს ეთაყვანებიან, თეთრი ყვავი საკუთარ სულს ეკითხება:
"დღეს ვის შეუმსუბუქე ტკივილი?"
რადგან ადამიანი საკუთარი სიდიადით კი არ იზომება.
ადამიანი იზომება იმ ტკივილით, რომელიც სხვას აარიდა.
და როცა უკანასკნელი თეთრი ყვავი გაფრინდება, ცა პირველად მიხვდება, რომ მისი სითეთრე ყოველთვის სხვისი ფრთებიდან მოდიოდა.
იქნებ ამიტომაც ვერ ცნობენ მათ სიცოცხლეში.
თეთრი არასოდეს ჩანს თოვლში.
ის მხოლოდ გაზაფხულზე აკლდებათ.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.