ლუდი და ფეხბურთი

საქართველოში არსებობს ხმები, რომლებიც არასოდეს ბერდებიან.
დილის ეკლესიების ზარები.
წვიმის შემდეგ მიწის სურნელი.
უბნის სტადიონიდან შემოსული ბავშვების ყვირილი.
და ის ერთი ფრაზა, რომელიც ყოველი მატჩის წინ ათასობით ქართველის გულში ერთდროულად იბადება:
- „დღეს ჩვენი დღეა!“
არავინ იცის, ვინ თქვა პირველად.
ალბათ არც არის მნიშვნელოვანი.
იმედს ავტორი არასოდეს ჰყავს.
2026 წლის ზაფხული იდგა.
თბილისი მზის ქვეშ ისე ელავდა, თითქოს მტკვარს ოქროს ნაფოტები ჩამოეტანა მთებიდან. ქალაქი ჩქარობდა, მაგრამ ერთ ადგილას დრო თითქოს ნელდებოდა - ძველი უბნის პატარა ლუდხანაში, სადაც ფეხბურთის დაწყებამდე ყველა საათი უფრო გრძელი იყო.
მაგიდებზე ცივი ლუდი იდგა. კედლებზე საქართველოს დროშები ეკიდა. ტელევიზორთან კი ისეთი სიჩუმე ჩამოვარდნილიყო, თითქოს მთელი ქვეყანა ერთ დიდ გულად ქცეულიყო და ახლა იმ გულის პირველი ცემა უნდა გაეგონა.
იქ იჯდა გურამი.
იმერული კილო ჰქონდა.
ლაპარაკს რომ დაიწყებდა, ჯერ ხალხი იცინოდა, მერე ფიქრობდა, ბოლოს კი საკუთარ ნათქვამზე თვითონაც ეცინებოდა.
- დეე, ბიჯო... კაცს თუ გინდა გული შეუმოწმო, ექიმთან ნუ წაიყვან. საქართველოს თამაშს აყურებინე. თუ ოთხმოცდამეათე წუთზეც ცოცხალია, ესე იგი რკინის გული ჰქონია.
ბარში სიცილი აგორდა.
ბარმენმაც გაიღიმა.
მოხუცმა, რომელსაც უკვე ორმოცი წელი ერთი და იგივე შარფი ეკეთა, ლუდი მაღლა ასწია.
ეკრანზე საქართველოს ნაკრები გამოდიოდა.
იმ წამს გურამმა ბოკალი მკერდთან მიიტანა და ჩუმად თქვა:
- ბურთი ღმერთსაც უყვარს... თორემ ამდენ ბედნიერებას ერთ პატარა მრგვალ საგანში ვერ ჩაატევდა.
ბარში სიჩუმე ჩამოვარდა.
არავინ იცოდა, ეს სად მოისმინა.
იქნებ არსად.
იქნებ იმ წამს დაიბადა.
მაგრამ ყველამ იგრძნო, რომ ეს სიტყვები სიმართლეს ჰგავდა.
მსაჯმა სასტვენი ჩაბერა.
მატჩი დაიწყო.
და იმ წამიდან ბურთი მხოლოდ ბურთი აღარ იყო.
ის მილიონობით ქართველის იმედი გახდა.
ოცნება, რომელსაც ფეხები ჰქონდა.
სიყვარული, რომელიც მინდორზე დარბოდა.
და სამშობლო, რომელიც თერთმეტი ფეხბურთელის ფორმაში ჩაეტია.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.