პახმელია

დილა ისეთი გათენდა, თითქოს მზეც სინდისის ქენჯნას განიცდიდა. ფანჯრიდან შემოსული სხივი პირდაპირ თვალებში მეცემოდა, თითქოს მეუბნებოდა: „გუშინ რომ მღეროდი, ახლა აბა იმღერე.“
თავი თუჯის ქვაბივით მქონდა. ტვინი კი ძველი ავტობუსის ძრავას ჰგავდა - ქოქავდა, მაგრამ არ იქოქებოდა.
სამზარეულოში შევედი. მაცივარი გავაღე. იქ იდგა ერთი ბოთლი ლუდი. მარტო. ამაყად. ისე მიყურებდა, როგორც ძველი მეგობარი, რომელმაც ზუსტად იცის, რომ მაინც ვერ გაექცევი.
- ისევ შენ? - ჩავილაპარაკე.
ბოთლმა, რა თქმა უნდა, არაფერი მიპასუხა, მაგრამ იმ სიჩუმეში იმდენი ირონია იყო, კაცს ლამის ბოდიში მომეხადა.
მაშინ ზარი გაისმა.
- ჩამოდი, ხინკალზე ვართ! - მეგობრის ხმა იყო.
ქართველ კაცს პახმელიაზე ორი ექიმი ჰყავს: პირველი - ცხელი ხინკალი, მეორე - ცივი ლუდი. დანარჩენი მედიცინა უბრალოდ კონკურენციაა.
სუფრასთან ოცდაოთხი ხინკალი იწვა. ისეთი მშვიდები იყვნენ, თითქოს იცოდნენ, რომ მათი ბედი ჩემი გადარჩენა იყო.
პირველი ხინკალი ხელში ავიღე. წვენი ფრთხილად მოვწრუპე. იმ წამს ვიგრძენი, როგორ დაბრუნდა სული სხეულში. თითქოს ყველა უჯრედი ფეხზე წამოდგა და ტაში დამიკრა.
- რამდენი შეჭამე? - მკითხა ერთმა.
- ჯერ მხოლოდ ორი...
- ორი? ეგ მხოლოდ მისალმებაა!
მესამე ლუდის შემდეგ უკვე ფილოსოფოსები გავხდით.
- ცხოვრება რა არის? - იკითხა ერთმა.
- ხინკალია, - ვუპასუხე. - თუ ნაჩქარევად მოკბიჩე, წვენს დაკარგავ. თუ ზედმეტად იფიქრე, გაცივდება.
სუფრა რამდენიმე წამით გაჩუმდა.
- ეს კაცი პახმელიამ გენიოსად აქცია! - წამოიძახა ვიღაცამ.
ყველამ ისეთი სიცილი დაიწყო, მეზობლის ძაღლიც კი შემოგვიერთდა ყეფით.
საღამოს სახლში რომ დავბრუნდი, თავი უკვე მსუბუქი მქონდა. მაცივარი ისევ გავაღე. შიგ აღარაფერი დამხვდა.
გამეცინა.
ქართველის პახმელია არასოდეს მთავრდება - უბრალოდ, შემდეგ სადღეგრძელომდე იძინებს.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.