ნატალი

პარიზი იმ ღამით საკუთარ ჩრდილებს ჭამდა.
წვიმა ეცემოდა ქვაფენილებს ისე, თითქოს ცა საკუთარ მეხსიერებას სისხლისფრად რეცხავდა. ნატალი მარტო მიდიოდა სენის სანაპიროს გასწვრივ. ტურისტების ხმები ნელ-ნელა ქრებოდა, როგორც ძველი ეკლესიის ზარები წყალში ჩაძირული საუკუნეების სიღრმეში.
მას ეჩვენებოდა, რომ ქალაქს პულსი ჰქონდა.
არა ქუჩებს.
არა ადამიანებს.
მთელ ქალაქს.
და ეს პულსი მისი გულისცემის რიტმს იმეორებდა.
ნატალი ოცდაცამეტი წლის იყო. ქრისტეს ასაკი. ამ დამთხვევას ვერ იტანდა. ყოველ დილით სარკეში იყურებოდა და ფიქრობდა, რომ სახე ნელ-ნელა სხვისი ხდებოდა.
მისი პარანოია პარიზის კატაკომბებზე უფრო ღრმა იყო.
ერთ საღამოს, როდესაც ძველი მონასტრის მახლობლად ჩაიარა, დაინახა ჯვრები, რომლებიც თითქოს მიწიდან იზრდებოდნენ. ისინი ხეები არ იყვნენ. ისინი საფლავების ფესვები იყვნენ.
ნატალიმ კივილი გაიგონა.
მერე მეორე.
მერე მესამე.
მაგრამ ქუჩაზე არავინ იყო.
მხოლოდ სანთლები ენთო ეკლესიის სარკმლებში და მათი შუქი ჰგავდა სულების მიგრაციას ერთი სამყაროდან მეორეში.
მის თავში რაღაც გასკდა.
არა ტკივილით.
მეტაფიზიკურად.
როგორც დიდი აფეთქება, რომელიც სამყაროს ნაცვლად ადამიანის ცნობიერებაში ხდება.
იმ დღიდან უცნაური ხილვები დაეწყო.
ხედავდა უბედურ ადამიანებს, რომლებიც საკუთარ მარტოობას ისე ეფერებოდნენ, როგორც ანანისტი სიბნელეში საკუთარ ჩრდილს.
ხედავდა დიასახლის ცოლებს, რომლებმაც ორგაზმს მიაღწიეს არა სიყვარულით, არამედ სევდით.
ხედავდა ხელოვნების ინტიმს - ნახატებს, რომლებიც ტილოდან გადმოდიოდნენ და მაყურებლის სიზმრებში შედიოდნენ.
ყველაფერი ერთმანეთში ირეოდა.
სისხლი.
პომადა.
მენსტრუაცია.
წვიმა.
ღვინო.
ცხოვრება.
სიკვდილი.
ერთ დილას ნატალიმ შენიშნა, რომ ხელები მიწის სუნს ატარებდა.
თითქოს მთელი ღამე საფლავებს თხრიდა.
მაგრამ არაფერი ახსოვდა.
მალე ფსიქიატრიულ პალატაში აღმოჩნდა.
ექიმები ამბობდნენ, რომ რეალობის აღქმა დაკარგა.
ნატალი კი ფიქრობდა, რომ რეალობა იყო ის, რაც დაკარგეს სხვებმა.
პალატის ფანჯრიდან მოჩანდა ეიფელის კოშკი.
შორიდან ის უზარმაზარ ნემსს ჰგავდა, რომლითაც ღმერთი ცას კერავდა.
ღამეებში პაციენტები ჩურჩულებდნენ.
ერთი ამტკიცებდა, რომ მისი ტვინი ნაგავსაყრელად გადაიქცა.
მეორე ამბობდა, რომ საკუთარი სული ფეკალიებში იპოვა.
მესამე დარწმუნებული იყო, რომ ქრისტე ყოველდღე მის საწოლთან ჯდებოდა.
ნატალი უსმენდა.
და ფიქრობდა, რომ სიგიჟე ევოლუციის საიდუმლო საფეხური იყო.
იქნებ ადამიანი მაშინ გიჟდება, როდესაც ჭეშმარიტება მეტისმეტად ახლოს მოდის.
ერთ ღამეს პალატაში ილუზიონისტი მოვიდა.
არავინ იცოდა, ვინ იყო.
არც ექიმებმა.
არც პაციენტებმა.
მან ჰაერიდან კუბო გამოაჩინა.
შემდეგ კუბოდან - სანთლები.
სანთლებიდან - ჩიტები.
ჩიტებიდან - სისხლისფერი ვარდები.
ბოლოს კი ნატალის შეხედა.
- შენი პრობლემა ისაა, რომ საკუთარ ტკივილს ღმერთივით ეთაყვანები, - უთხრა.
და გაქრა.
როგორც სიზმარი.
როგორც სიკვდილი.
როგორც დაბადება.
მეორე დილით ნატალი პალატიდან გავიდა.
არავის შეუჩერებია.
პარიზში ისევ წვიმდა.
ქალაქის პულსი კვლავ ისმოდა.
მაგრამ ახლა ის სხვა რიტმით ძგერდა.
ნატალი მიხვდა, რომ ადამიანის ტვინი ზოგჯერ დამპალი ბაღია - ყვავილები იზრდება, მაგრამ ფესვები ლპება.
და მაინც...
სწორედ იმ ლპობაში იბადება შთაგონება.
სწორედ განადგურებაში ჩნდება ჩასახვა.
სწორედ სიგიჟის ნაპრალში ანათებს პირველი ვარსკვლავი.
ნატალი გაჩერდა.
ცას ახედა.
და პირველად აღარ შეეშინდა.
რადგან მიხვდა:
სამყარო უზარმაზარი კუბოა, რომელშიც სინათლეა დამარხული.
ხოლო ადამიანი მთელი ცხოვრება მიწას თხრის, რათა საკუთარ სულს მიაგნოს.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.