სუნთქვის ვალუტა

საელი ყოველთვის ფიქრობდა, რომ დრო იყო სამყაროს ყველაზე სამართლიანი კანონი.

მას არ აინტერესებდა, ვინ იდგა საათის წინ.

მდიდარი თუ ღარიბი.

მეფე თუ მათხოვარი.

ყველას საათი ერთნაირად კითხულობდა დროს.

ყველას დილა ერთნაირად მოდიოდა.

ყველას ღამე ერთნაირად მთავრდებოდა.

ამიტომ აირჩია საათების შეკეთება.

ოცდაათი წელი ისმენდა პატარა მექანიზმების ჩუმ ტიკტიკს და სჯეროდა, რომ სამყაროში ყველაფერი, რაც გაფუჭდებოდა, შეიძლებოდა აღდგენილიყო.

გატეხილი კბილანა.

გაჩერებული საათი.

დაკარგული წამი.

მას მხოლოდ ერთი რამ არ ესმოდა:

ზოგი რამ არ ფუჭდება.

უბრალოდ ადამიანი კარგავს მის მნიშვნელობას.

სანამ ერთ დღეს ადამიანებმა არ აღმოაჩინეს, რომ დრო არასოდეს ჰქონიათ.

მათ ჰქონდათ სუნთქვა.

და სუნთქვას ფასი დაედო.

---

იმ დილით საელი საცხობში პურის საყიდლად შევიდა.

წვიმდა.

ქალაქი ჩუმი იყო.

არა მშვიდი.

ჩუმი.

ისეთი სიჩუმე, როცა ადამიანი საკუთარ გულისცემასაც კი უფრთხის.

ადრე ქუჩები ხმაურით ცხოვრობდა.

ბავშვები დარბოდნენ.

ადამიანები იცინოდნენ.

მუსიკა ფანჯრებიდან გამოდიოდა.

ახლა ყველა მოძრაობა ფრთხილი გახდა.

ყველა ემოცია - ხარჯი.

საელიმ პური აიღო.

სალაროსთან ძველი კუპიურა დადო.

გამყიდველმა შეხედა.

შემდეგ ფულს.

შემდეგ საელის.

ეს აღარ მუშაობს.

საელიმ გაოცებულმა იკითხა:

მაშინ რა მუშაობს?

ქალმა სალაროს ეკრანს შეხედა.

იქ ერთი რიცხვი იდგა.

82

ქვემოთ ეწერა:

ჩასუნთქვა.

იმავე წამს ყველა ეკრანი აინთო.

ტელეფონები.

ტელევიზორები.

სარეკლამო ბილბორდები.

ყველგან ერთი წინადადება გამოჩნდა:

„დღეიდან სიცოცხლე არის თქვენი ერთადერთი ვალუტა.“

იმ დღეს კაცობრიობამ დაკარგა ფული.

მაგრამ იპოვა ყველაზე მძიმე სიმართლე.

საკუთარი ფასი.

---

მეცნიერებმა რამდენიმე თვეში ახსნა იპოვეს.

ადამიანებს დაბადებისას ეძლეოდათ განსაზღვრული რაოდენობის სუნთქვა.

წლები მხოლოდ უხეში გამოთვლა იყო.

ნამდვილი დრო ჰაერში იმალებოდა.

ყოველი ჩასუნთქვა სიცოცხლის ანგარიშს ამცირებდა.

მაგრამ ნივთების შეძენისას ადამიანი ერთდროულად ათასობით სუნთქვას კარგავდა.

სამყარო სწრაფად შეიცვალა.

ბავშვებს ასწავლიდნენ ჩუმად თამაშს.

მშობლები შვილებს ეუბნებოდნენ:

— ნუ იყვირებ.

ზედმეტი სუნთქვა დაგეხარჯება.

მომღერლებმა სიმღერა შეწყვიტეს.

შეყვარებულებმა სიტყვა „სამუდამო“ დაივიწყეს.

რადგან ყველაფერი, რაც დიდხანს გრძელდებოდა, ძვირი ღირდა.

---

საელის სახელოსნოში ათასობით საათი იდგა.

მაგრამ აღარავინ მოდიოდა.

ადამიანებს აღარ აინტერესებდათ ძველი მოგონებები.

მათ მხოლოდ ერთი კითხვა ჰქონდათ:

რამდენი დამრჩა?

არავინ ეკითხებოდა:

რისთვის ვცხოვრობ?

---

ელენა ერთადერთი ადამიანი იყო, ვინც ამ კითხვას პასუხობდა.

ის საელის მეუღლე იყო.

მისი სიმშვიდე.

მისი სახლი.

მისი მიზეზი.

იმ დღეს, როცა საავადმყოფოში მისი ბალანსი ნულზე დაეცა, საელიმ პირველად იგრძნო, რომ სამყაროს წესები უსამართლო იყო.

მე მაქვს საკმარისი, - თქვა მან.

ექიმმა შეხედა.

რამდენი?

სამი მილიონი სუნთქვა.

ოთახი გაჩუმდა.

ეს მისი მთელი დარჩენილი სიცოცხლე იყო.

გადავცემ.

ექიმმა თავი დახარა.

თუ მას მისცემ, ორმოცდაათი ბავშვი ვერ გადარჩება.

საელიმ არაფერი თქვა.

მის წინ ორი სიცოცხლე იდგა.

ერთი - ქალი, რომელიც მთელი ცხოვრება უყვარდა.

მეორე —?- ბავშვები, რომლებსაც ცხოვრება ჯერ არ დაეწყოთ.

ელენამ ყველაფერი გაიგო.

საელი.

მან თავი ასწია.

არა.

მომისმინე.

მე შენს დაკარგვას ვერ შევძლებ.

ელენამ გაუღიმა.

შენ არ კარგავ.

მე უბრალოდ ვასრულებ ჩემს სუნთქვას.

საელის თვალები აემღვრა.

შენ ჩემი ცხოვრება ხარ.

ელენამ თავი გააქნია.

არა.

მე ვიყავი ადამიანი, რომელმაც გასწავლა, როგორ გყვარებოდა ცხოვრება.

მაგრამ ცხოვრება მე არ ვარ.

მან ხელი მოუჭირა.

ნუ შემინახავ საკუთარ სიკვდილში.

იმ ღამით საელი წავიდა.

საელს კი დარჩა სამი მილიონი სუნთქვა.

მაგრამ თითოეული მათგანი ტკივილზე მძიმე იყო.

---

წლების შემდეგ ქალი მოვიდა.

ფეხშიშველი.

სველი თმით.

ისეთი მშვიდი სახით, თითქოს სამყაროს მისთვის არაფერი შეეძლო წაერთმია.

საელმა მისი ბალანსი დაინახა.

ეკრანზე ეწერა:

-5000000

საელმა ჩუმად თქვა:

შეუძლებელია.

ქალმა საათებს შეხედა.

თქვენ ყველაფერი რიცხვად აქციეთ.

და რა არის ამაში ცუდი?

ქალი ძველ საათს შეეხო.

საათი დროს არ ინახავს.

ის მხოლოდ გახსენებს, რომ დრო გადის.

სუნთქვაც ასეა.

---

მეორე დღეს საელმა ელენას საათი გახსნა.

წლები ჰქონდა ხელში.

მაგრამ არასოდეს გაუხსნია.

შიგნით პატარა წარწერა იპოვა:

„არ დაზოგო ის, რაც მხოლოდ გაცემით ცხოვრობს.“

საელს ხელები აუკანკალდა.

მას პირველად შეეშინდა.

არა სიკვდილის.

სინანულის.

იმის, რომ მთელი ცხოვრება ინახავდა იმას, რასაც ვერასოდეს წაიღებდა.

---

ქალაქის ცენტრში ათასობით ადამიანი იდგა.

ყველას ხელზე სიცოცხლის ანგარიში ეწერა.

საელი სისტემასთან მივიდა.

ეკრანმა ჰკითხა:

რამდენის გადაცემა გსურთ?

მის წინ გამოჩნდა:

3 000 000

მისი ბავშვობა.

მისი ახალგაზრდობა.

მისი მომავალი.

მისი ყველა ხვალინდელი დღე.

ერთი წამით გაჩერდა.

ელენას ხმა გაიგონა:

„ნუ შემინახავ საკუთარ სიკვდილში.“

საელმა თვალები დახუჭა.

და დააჭირა.

---

ხალხი ელოდა, რომ დაეცემოდა.

რომ გაქრებოდა.

რომ დასრულდებოდა.

მაგრამ საელი ისევ იდგა.

მისი ანგარიში ნულს აჩვენებდა.

შემდეგ კი სისტემამ პირველად აჩვენა შეცდომა.

არა ტექნიკური.

ადამიანური.

ეკრანებზე მთელ მსოფლიოში ერთი ახალი შეტყობინება გამოჩნდა:

„გაცემული სიცოცხლე არ იკარგება.“

„ის აგრძელებს სუნთქვას სხვაში.“

---

იმ დღეს ქალაქში პირველად გაისმა მუსიკა.

ბავშვები გაიქცნენ.

ადამიანებმა ხმამაღლა გაიცინეს.

ვიღაცამ თქვა:

„მიყვარხარ.“

და არავის დაუთვლია ამის ფასი.

საელი ქუჩაში მარტო იდგა.

მის ანგარიშზე აღარაფერი ეწერა.

მაგრამ პირველად ცხოვრებაში გრძნობდა, რომ ყველაფერი ჰქონდა.

ბოლო ეკრანი აინთო.

იქ აღარ იყო რიცხვი.

მხოლოდ ერთი წინადადება:

„სიცოცხლე არ იზომება იმ სუნთქვებით, რომლებიც შეინახე. ის იზომება იმ ადამიანებით, ვინც შენ გამო კიდევ ერთხელ ჩაისუნთქა.“

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.