აქსოლოტლის წყალი

ადამიანი ყოველთვის ზემოთ იყურებოდა.

ცისკენ. ვარსკვლავებისკენ. სამყაროს კიდეებისკენ.

ჩვენ ავაშენეთ მანქანები, რომლებმაც დედამიწის საზღვრები დატოვეს. დავიჭირეთ მილიონობით წლის სინათლე. გავშიფრეთ მატერიის საიდუმლოებები.

მაგრამ ერთი ადგილი დარჩა, სადაც ჯერ კიდევ ვერ შევედით.

საკუთარი თავი.

ჩვენ ვიცით, როგორ იბადებიან გალაქტიკები, მაგრამ არ ვიცით, რატომ ტკივა ადამიანს მაშინაც კი, როცა ყველაფერი აქვს.

რატომ ენატრება ის, რაც დაკარგა. რატომ ეძებს საკუთარ სახეს იქ, სადაც მხოლოდ ანარეკლია.

და წყლის სიღრმეში ცხოვრობს პატარა არსება.

აქსოლოტლი.

მას არ სჭირდება გვირგვინი. არ ეძებს გამარჯვებას. არ ებრძვის დროს.

ის უბრალოდ ახსოვს.

მის სხეულში თითქოს დრო დაბრუნდა, რათა სამყაროსთვის ეთქვა:

ყველაფერი, რასაც კარგავ, არ ქრება.

ზოგი რამ წყლად იქცევა. ზოგი - სინათლედ. ზოგი - მოგონებად.

ადამიანი ფიქრობს, რომ განვითარება ნიშნავს შეცვლას.

მაგრამ იქნებ უმაღლესი განვითარება დაბრუნებაა.

დაბრუნება იმ ადამიანთან, რომელიც ვიყავით მანამდე, სანამ სამყარომ გვასწავლა დამალვა.

აქსოლოტლი წყალში დგას.

პატარა სიცოცხლე უსასრულო სიღრმეში.

მისი თვალები სამყაროს არ ეკითხებიან:

„რამდენად დიდი ხარ?“

ისინი ეკითხებიან:

„რამდენად ღრმა შეგიძლია იყო?“

შეიძლება მომავალი არ ეკუთვნის მათ, ვინც ყველაფერს შეცვლის.

შეიძლება მომავალი ეკუთვნის მათ, ვინც რაღაც ნამდვილს შეინარჩუნებს:

ერთ სიტყვას. ერთ სიყვარულს. ერთ მოგონებას.

რადგან სამყარო არ ბნელდება მაშინ, როცა ვარსკვლავი ქრება.

ის ბნელდება მაშინ, როცა ადამიანს აღარ ახსოვს, რატომ უყურებდა ცას.

და თუ ოდესმე კაცობრიობა სამყაროს ბოლომდე მივა, თუ ყველა საიდუმლოს ამოხსნის,

იქნებ იქ პასუხი არ დაგვხვდეს.

იქნებ დაგვხვდეს მხოლოდ პატარა წყალი.

და მასში - აქსოლოტლი.

ჩუმი არსება, რომელიც მილიონობით წელი ელოდა ერთ წამს:

იმ წამს, როცა ადამიანი მიხვდებოდა -

ჩვენ მთელი ცხოვრება სამყაროს გარეთ ვეძებდით.

მაგრამ ის ადგილი, სადაც ყველაფერი იწყება,

თავიდანვე ჩვენში იყო.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.