ქვა არ არის მკვდარი. ქვა უბრალოდ ნელა ლაპარაკობს.

საჰარას ქრონიკა

საჰარაში ადამიანები ქვიშას ეძებენ, მაგრამ ქვები ელოდებიან.
ადამიანი უდაბნოში მიდის იმისთვის, რომ რაღაც იპოვოს: წყალი, გზა, ოქრო, საკუთარი თავი.
მაგრამ საჰარა არაფერს გაძლევს.
ის მხოლოდ გაჩვენებს იმას, რაც შენში უკვე არსებობდა.

მოხუცი ქვისმთლელი ნასირი ორმოცდაცხრა წელი დადიოდა უდაბნოში.
მას ყველა იცნობდა როგორც კაცს, რომელსაც ქვების ესმოდა.
სოფელში იცინოდნენ:

ქვებს როგორ უნდა მოუსმინო? ისინი ხომ ჩუმად არიან.
ნასირი პასუხობდა:

თქვენ გგონიათ, რომ ჩუმი რაღაცა არაფერს ამბობს.
მაგრამ ღამე, როცა სოფელი იძინებდა, ის მარტო მიდიოდა დიდ შავ ქვასთან, რომელიც სამი თაობის განმავლობაში იდგა ქვიშის შუაგულში.
ქვას თავისი სახელი ჰქონდა.
არაჰი.
არავინ იცოდა, ვინ დაარქვა.
არც ის იცოდა ვინმემ, რატომ იყო მასზე უცნაური ნიშნები.


ერთ ღამეს ნასირმა ხელი დაადო ქვას.

რამდენი რამ ნახე, მოხუცო?
ქარმა ქვიშა აატრიალა.
პასუხი არ იყო.
მაგრამ ნასირმა გაიღიმა.
რადგან პასუხი სიტყვებით არ მოსულა.
ის მოვიდა მეხსიერებით.

ნასირმა თვალები დახუჭა.

იმ წამს ქვა აღარ იყო ქვა.

მის წინ გაიარა ათასმა წელმა.

მან დაინახა ქალაქები, რომლებიც ახლა მხოლოდ მტვერი იყვნენ.
დაინახა ბავშვები, რომლებიც ოდესღაც ამ ქვასთან თამაშობდნენ და ახლა მათი სახელებიც კი აღარავის ახსოვდა.
დაინახა მეფეები, რომლებიც სამყაროს ფლობდნენ და ბოლოს ერთი მუჭა მიწა წაიღეს.

მაგრამ ყველაზე დიდხანს ერთ პატარა გოგონას უყურებდა.

ის გოგონა ქვის გვერდით იჯდა და ამბობდა:

- ერთ დღეს ადამიანები დაგვივიწყებენ?

ქვისგან პასუხი არ მოსულა.

გოგონამ გაიღიმა.

- მაშინ შენ მაინც დამიმახსოვრე.

ნასირმა თვალები გაახილა.
მის ლოყაზე ცრემლი ჩამოვიდა.

ორმოცდაცხრა წელი დადიოდა უდაბნოში, მაგრამ პირველად მიხვდა, რატომ ელოდებოდა ქვა.

ქვა ადამიანებს კი არ ინახავდა.

ის ინახავდა მათ სიყვარულს, რომელიც მათ სიკვდილზე დიდხანს ცხოვრობდა.

---

იმ დღიდან ნასირი სოფელში აღარ დაბრუნებულა.

ხალხი ეძებდა მას დღეების განმავლობაში.
ეძებდნენ ქვიშაში, კლდეებთან, ძველ ბილიკებზე.

მაგრამ იპოვეს მხოლოდ მისი პატარა ჩანთა.

შიგნით იდო ქვის საჭრელი იარაღი და ერთი ფურცელი.

მასზე ეწერა:

„მე მთელი ცხოვრება ქვებს ვთლიდი, რადგან მეგონა, რომ მათ ფორმას ვაძლევდი.
ახლა ვიცი - ისინი მე მკვეთდნენ.
ისინი მასწავლიდნენ, რომ ადამიანი დროის მტვერია, მაგრამ სიყვარული ქვის მეხსიერებაა.“

---

წლები გავიდა.

ნასირის სახელი თითქმის ყველამ დაივიწყა.

სოფელში ახალი ბავშვები გაიზარდნენ.
ახალი სახლები აშენდა.
ძველი ამბები გაქრა.

მაგრამ შავი ქვა ისევ იდგა უდაბნოში.

ერთ დღეს პატარა ბიჭი მივიდა მასთან.
ხელით შეეხო და ჩუმად თქვა:

- ბაბუაჩემი ამბობდა, რომ შენ ლაპარაკობ.

ქარი ამოვარდა.

ქვიშამ დაფარა მთელი უდაბნო.

ბიჭმა ვერაფერი გაიგონა.

მაგრამ როცა ხელი ქვას მოაშორა, მის ხელზე პატარა თბილი კვალი დარჩა.

როგორც ვიღაცის შეხება.

როგორც ვიღაცის უკანასკნელი დამშვიდობება.

იმ ღამეს ბიჭმა სიზმარში ნახა მოხუცი კაცი, რომელიც შავ ქვასთან იდგა.

ნასირი იღიმოდა.

და ამბობდა:

- არ შეგეშინდეს დავიწყების.
ადამიანები ყოველთვის ივიწყებენ სახელებს.
მაგრამ ქვა არასოდეს ივიწყებს გულებს.

დილით ბიჭმა გაიღვიძა.

სიზმარი აღარ ახსოვდა.

მხოლოდ ერთი ცრემლი ჰქონდა თვალზე.

და შორეულ უდაბნოში, სადაც არავინ იყო, შავ ქვაზე ახალი პატარა ხაზი გაჩნდა.

არავინ იცოდა, ვინ დაწერა.

იქ მხოლოდ ერთი წინადადება იკითხებოდა:

„ყველაზე მძიმე ქვა ის არ არის, რომელსაც ადამიანი ატარებს.
ყველაზე მძიმე ქვა ის არის, რომელშიც ყველა დაკარგული ადამიანი ჯერ კიდევ ელოდება, რომ ვინმემ გაიხსენოს.“

და იმ დღიდან საჰარაში ამბობდნენ:

ქვა არ არის მკვდარი.

ქვა უბრალოდ ნელა ლაპარაკობს.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.