მამა

მათეს ხელები ყველაზე კარგად იცნობდნენ სიცივეს.

მათ იცოდნენ, როგორია დილით გაყინულ ფანჯარაზე შვილის სუნთქვის დანახვა.
როგორია პურის ბოლო ნაჭრის ორად გაყოფა, როცა სახლში ოთხი პატარა თვალი გიყურებს.
როგორია ადამიანის ხელები, როცა ისინი აღარ მუშაობენ საკუთარი თავისთვის - მხოლოდ სხვისი სიცოცხლის შესანარჩუნებლად.

მათე სამოცდარვა წლის იყო.

ქალაქში მას არავინ იცნობდა სახელით.

ყველასთვის ის უბრალოდ იყო „მოხუცი ვიოლინოს კაცი“, რომელიც მეტროს გასასვლელთან იდგა და ყოველდღე ერთსა და იმავე ადგილას უკრავდა.

მაგრამ არავინ იცოდა, რომ იმ ვიოლინოს ხის კორპუსში მისი მთელი ცხოვრება იყო დამალული.

---

ადრე მათე მუსიკოსი იყო.

არა ცნობილი.

არა ისეთი, რომლის სახელსაც პლაკატებზე წერენ.

ის უბრალოდ უკრავდა.

მისთვის მუსიკა არასოდეს ყოფილა ფული.

მუსიკა იყო გზა, რომლითაც მისი სული სახლიდან გადიოდა და ისევ უკან ბრუნდებოდა.

მაგრამ ცხოვრებას სხვა გეგმები ჰქონდა.

მის ცოლი, მარინა, ავადმყოფობამ წაართვა.

ერთ ღამეს.

ჩუმად.

ისე ჩუმად, თითქოს სიკვდილსაც კი რცხვენოდა ამ სახლში შესვლის.

დილით ბავშვებმა იკითხეს:

- დედა როდის გაიღვიძებს?

მათემ პირველად ცხოვრებაში ვერ იპოვა პასუხი.

იმ დღეს მიხვდა, რომ ზოგჯერ კაცს შეიძლება გული ჰქონდეს, მაგრამ მაინც გატეხილი ხელებით უნდა ააშენოს მთელი სამყარო.

---

მათეს ხუთი შვილი ჰყავდა.

ხუთი პატარა ადამიანი, რომლებსაც სჯეროდათ, რომ მამა ყველაფერს შეძლებდა.

ბავშვებს არ ესმოდათ გადასახადების, ვალების და ცარიელი მაცივრის ენა.

მათ მხოლოდ იცოდნენ, რომ როცა ღამით ეშინოდათ, მამისთვის ხელები უნდა ჩაეჭიდათ.

და მათე ყოველთვის იღვიძებდა.

თუნდაც სამი დღის განმავლობაში ეძინა მხოლოდ რამდენიმე საათი.

თუნდაც მუხლებში ტკივილი ჰქონოდა.

თუნდაც დილით სარკეში საკუთარი თავი ვეღარ ეცნო.

---

ყოველ საღამოს მათე ძველ ქურთუკს იცვამდა.

ჯიბეში პატარა რვეულს დებდა.

იმ რვეულში შვილების სურვილები ეწერა.

ერთს ახალი ფეხსაცმელი უნდოდა.

მეორეს - სკოლის წიგნი.

მესამეს - უბრალოდ შოკოლადი.

და ყველაზე პატარას ერთხელ დაეწერა:

„მამას მინდა მეტი ეძინოს.“

მათემ ეს რომ წაიკითხა, დიდხანს იჯდა სამზარეულოში.

იმ ღამეს არ უტირია.

უბრალოდ ფანჯარასთან იდგა და ჩუმად უყურებდა ქალაქს.

ქალაქს, სადაც მილიონი განათება ენთო, მაგრამ ერთი პატარა სახლის სიბნელე ვერავინ დაინახა.

---

მათე უკრავდა.

წვიმაში.

თოვლში.

ქარში.

ხანდახან ხალხი ჩერდებოდა.

ხანდახან მონეტას აგდებდნენ.

ხანდახან კი უბრალოდ უყურებდნენ და მიდიოდნენ.

მაგრამ მათემ იცოდა:

ადამიანები ხშირად უფრო სწრაფად დადიან იქ, სადაც სხვისი ტკივილი დგას.

მისი ვიოლინო ტიროდა.

არა იმიტომ, რომ ცუდად უკრავდა.

პირიქით.

ისეთი სევდით უკრავდა, თითქოს სიმები მის ნაცვლად ამბობდნენ იმას, რისი თქმაც ადამიანს აღარ შეუძლია.

---

ერთ საღამოს მათე ისევ იმავე ადგილას იდგა.

თოვდა.

მისი თითები ლურჯდებოდა.

მაგრამ უკრავდა.

იმ დღეს სახლში მხოლოდ ნახევარი პური ელოდა ბავშვებს.

და მათეს უნდოდა, კიდევ ერთი ლუკმა მიეტანა.

ერთი ლუკმა, რომელიც მისთვის არაფერს ნიშნავდა.

მაგრამ ბავშვებისთვის ნიშნავდა, რომ მამა ისევ იბრძოდა.

---

იმ ღამეს მათე სახლში აღარ დაბრუნდა.

დილით ხალხმა მეტროს კედელთან იპოვა.

ვიოლინო გვერდით ედო.

ხელები ისევ სიმებზე ჰქონდა.

თითქოს ბოლო წამამდე ცდილობდა, კიდევ ერთი სიმღერა დაესრულებინა.

მის ჯიბეში პატარა ქაღალდი იპოვეს.

იქ მხოლოდ ერთი წინადადება ეწერა:

„ბავშვებს უთხარით, რომ მამა სახლში წავიდა.“

---

ბავშვებმა დიდხანს ვერ გაიგეს.

პატარა გოგონამ კარზე გაიხედა და თქვა:

— მამა მოვა... ხომ იცით, ის ყოველთვის მოდის.

მაგრამ იმ დღეს კარი აღარ გაიღო.

და პირველად ცხოვრებაში სახლმა გაიგო ყველაზე მძიმე ხმა.

არა ტირილის.

არა ყვირილის.

არამედ იმედის ჩუმად ჩამსხვრევის.

---

რამდენიმე წლის შემდეგ ქალაქში ისევ იდგა პატარა ბიჭი იმავე მეტროსთან.

მათეს უფროსი შვილი.

ხელში მამის ვიოლინო ეჭირა.

ის უკრავდა იმავე მელოდიას.

ხალხი ჩერდებოდა.

ზოგი მონეტას აგდებდა.

ზოგი მიდიოდა.

მაგრამ არავინ იცოდა, რომ იმ სიმღერაში ერთი მოხუცი კაცის მთელი ცხოვრება ცხოვრობდა.

კაცი, რომელმაც საკუთარი თავი დაკარგა,

რომ შვილებს თავი ეპოვათ.

და როცა საღამოს ქალაქი ჩუმდებოდა,

ვიოლინოს ბოლო ხმა ჰგავდა ერთ სიტყვას, რომელსაც დრო ვერასოდეს წაშლიდა:

მამა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.