მარშრუტკის მეფე

არსებობენ ადამიანები, რომლებიც საჭეს ატრიალებენ.

და არსებობენ ისინი, ვინც დროს უხვევენ.

მარშრუტკის მძღოლი მეორე ჯიშის არსებაა.

მისი მარშრუტკა ოთხ ბორბალზე მდგარი ჯიბის სამყაროა, სადაც გაჩერებები ბედისწერის სასვენი ნიშნებია, კონდუქტორის ძახილი - ბედის ზარია, ხოლო მგზავრები ერთმანეთისგან ნასესხები ოხვრები.

მას ერთი ფეხი გაზზე უდგას, მეორე - ოჯახის ხვალეზე.

სარკეში გზას არ უყურებს.

სარკეში საკუთარ სიბერეს ამოწმებს.

ისეთი ღიმილი აქვს, თითქოს ყოველდღე ას კაცს დანიშნულების ადგილზე მიიყვანს, მაგრამ საკუთარ ოცნებას წლებია ვერ მიაგნო.

ხანდახან ისე ამუხრუჭებს, გეგონება დედამიწას თმის სამაგრით აკავებს, რომ კოსმოსში არ გადავარდეს.

ხანდახან კი ისე მიფრინავს, თითქოს ქარს ვალი აქვს და პროცენტებით იბრუნებს.

მგზავრები ბრაზობენ.

- „რა სწრაფად დადის!“

ხუთ წუთში ისევ ისინი ჩურჩულებენ:

- „ძმა, ცოტა მოუმატე, სამსახურში მაგვიანდება...“

ეს არის ერთადერთი პროფესია, სადაც ადამიანი ერთდროულად ყველას აგვიანებს და ყველას ასწრებს.

საღამოს, როცა ბოლო მგზავრიც ჩავა, მარშრუტკაში მაინც რჩება ერთი მგზავრი.

დაღლა.

ის უხმოდ ჯდება წინა სავარძელში, ღვედს იკრავს და სახლში მიჰყვება.

და მაშინ ხვდები -

მარშრუტკის მძღოლი სინამდვილეში ქალაქის გულია.

მთელი დღე სხვების ცხოვრებას ამოძრავებს...

საკუთარი კი, საცობში ჰყავს გაჩერებული.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.