ჩრდილების ოკეანოგრაფი

ერთ დილას ჩემმა ჩრდილმა
ჩემზე ადრე გაიღვიძა.
დიდხანს იყო ჩემთან.
იცოდა ჩემი ნაბიჯები
იმ გზებზე,
რომლებზეც ჯერ არ მივსულვარ.
იცოდა ჩემი სიჩუმეები -
ისინი,
რომლებიც სიტყვებზე მძიმე იყო.
იცოდა ისიც,
რას ვმალავდი სამყაროსგან
და რასაც საკუთარი თავისგანაც ვმალავდი.
ღამით,
როცა ყველა ადამიანი
საკუთარ სიზმრებში იკარგებოდა,
ის ერთადერთი იყო,
ვინც ჩემს გვერდით რჩებოდა.
მაგრამ იმ დილას...
ჩუმად ჩამოხსნა კედლიდან
ჩემი მოძრაობების ქურთუკი,
ფეხზე ჩაიცვა
გუშინდელი გზები
და კარის სახელურს ისე ჩამოართვა ხელი,
როგორც სახლს ემშვიდობებიან
ისინი,
ვინც იციან -
ზოგი დაბრუნება
მხოლოდ მოგონებაა.
მე დავრჩი.
ის წავიდა.

...

მას შემდეგ
მზე ყოველდღე
ჩემს ადგილზე
სხვა ადამიანის ჩრდილს აჩენდა.
მე კი
ჩრდილის გარეშე
ნელ-ნელა ვკარგავდი
საკუთარ საზღვრებს.
ჯერ სარკემ შეწყვიტა
ჩემი სახის ცნობა.
შემდეგ ოთახებმა დაივიწყეს
ჩემი ხმა.
ბოლოს კი
ჩემმა სახელმაც
უცხოდ დამიწყო ჟღერადობა.
თითქოს ადამიანი ვიყავი,
რომელსაც საკუთარი ანარეკლი
აღარ ცნობდა.

...

მას შემდეგ
ხეები საღამოს
ერთმანეთის ჩრდილებს იზომავდნენ,
თითქოს ტყეს
ჩემი დაკარგული ფორმა
მათში უნდა ეპოვა.
მდინარე
ნაპირს აღარ იმეორებდა -
წყალს დაავიწყდა,
რომ ჩრდილი
ყოველი არსების
მეორე მხარეა.
ქვები
მზეს ზურგით შეხვდნენ,
რადგან ჩრდილის გარეშე
სიმძიმემაც
საკუთარი ადგილი დაკარგა.
დრო კი
დაღლილი ფოსტალიონივით
კარიდან კარამდე დაატარებდა
ადამიანების დაუწერელ ხვალეს.

...

ჩემი ჩრდილი
ქალაქებში დადიოდა.
მაგრამ ის უკვე
აღარ იყო ჩემი.
ის კედლებს ასწავლიდა
როგორ დაეძინათ,
ფანჯრებს -
როგორ დაევიწყებინათ
საკუთარი ანარეკლი,
წვიმას -
როგორ ეტირა
წყლის გარეშე,
ქარს კი -
როგორ ევლო სამყაროში
საკუთარი ხმის გარეშე.
მას აღარ მიჰქონდა ჩემი ნაბიჯები.
მას უკვე საკუთარი გზა ჰქონდა.

...

მე მას ყველგან ვეძებდი.
ვკითხე მთვარეს.
მთვარემ მითხრა:
„ჩრდილები მაშინ მიდიან,
როცა ადამიანები
საკუთარ სულს
სხეულზე მეტად ენდობიან.“
ვკითხე ღმერთს.
ღმერთმა
პასუხის ნაცვლად
ხელები დამანახა.
ხელები,
რომლებიც იმდენ ლოცვას ატარებდნენ,
რომ თითები უკვე
დაღლილ ანგელოზებს ჰგავდნენ.

...

მარტოობა
ჩემს გვერდით ჩამოჯდა.
პალტო გაიხადა.
აღმოჩნდა,
რომ მასაც
ჩემი ჩრდილის ფორმა ეცვა.
მაშინ მივხვდი:
ზოგჯერ ადამიანი მარტო არ რჩება.
ზოგჯერ ის უბრალოდ
საკუთარი დაკარგული ნაწილის წინ ზის.

...

ერთ ღამეს
ჩემი ჩრდილი დაბრუნდა.
მაგრამ
აღარ მცნობდა.
მას უკვე საკუთარი ცა ჰქონდა.
საკუთარი სიზმრები.
საკუთარი ღმერთი.
და საკუთარ გულში
ჩემი ადგილი
დიდი ხნის წინ
სხვა სამყაროსთვის დაეთმო.
მაშინ პირველად მივხვდი -
ადამიანები კი არ კარგავენ ჩრდილებს...
ჩრდილები ტოვებენ ადამიანებს.

...

მე აღარ მინდოდა
მისი დაბრუნება.
მაგრამ სანამ საბოლოოდ გავუშვებდი,
ერთი მოგონება დამრჩა.
ერთხელ, ბავშვობაში,
წვიმიან საღამოს
სახლამდე გზა დამეკარგა.
ქუჩები უცხო იყო.
ფანჯრები ჩუმად იყურებოდნენ.
მე პატარა ვიყავი
და მეშინოდა სიბნელის.
მაშინ პირველად შევამჩნიე:
ჩემი ჩრდილი წინ მიდიოდა.
არ მელოდებოდა.
არ მელაპარაკებოდა.
უბრალოდ გზას მიჩვენებდა.
მაშინ მეგონა,
რომ ის ჩემ უკან მოდიოდა.
ახლა კი მივხვდი -
ზოგჯერ ისინი,
ვინც უკან გვყვებიან,
სინამდვილეში
ჩვენამდე მიდიან.

...

მხოლოდ ერთი კითხვა დამრჩა:
შეეძლო თუ არა
ჩრდილს
ჩემს გარეშე
დაბერება?
...
როცა საბოლოოდ დავდუმდები,
დრო ჩემს სახელს ისე დაკეცავს,
როგორც დედა კეცავს
ბავშვის უკანასკნელ სიზმარს.
ზღვა დამხურავს,
როგორც წიგნს ხურავენ,
რომლის დაბრუნებასაც აღარ ელიან.
მე გავქრები...
როგორც სანთლის კვამლი,
რომელსაც ცა
საკუთარ სიჩუმეში ინახავს.
მაგრამ ბოლოს გავიგებ:
ჩემი ჩრდილი არასოდეს წასულა.
ის უბრალოდ წავიდა წინ -
იმ გზაზე,
რომელსაც ოდესღაც
ჩემი ნაბიჯები ელოდა.
და ჩემი სული ბოლოს გაიშალა...
როგორც ფრინველი,
რომელსაც მთელი ცხოვრება
საკუთარი ცა
ჯიბით დაჰქონდა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026 წ.