მორიელი, რომლის შხამიც სინამდვილეში ცრემლი იყო

უდაბნოს შუაგულში არსებობდა ადგილი, რომელსაც არც რუკა იცნობდა და არც ქარი.
იქ ქვიშა სხვანაირად ყვებოდა ისტორიებს.
ყოველი მარცვალი ინახავდა იმ არსებების ხმას, რომლებმაც ერთხელ მაინც დამალეს საკუთარი ტკივილი.

იმ ადგილას ცხოვრობდა მორიელი, რომლის დანახვაზეც ყველა არსება უკან იხევდა.
ამბობდნენ:

— მას სიკვდილი მოჰყვება.

ამბობდნენ:

— სადაც ის გაივლის, იქ ტკივილი დარჩება.

მაგრამ მათ არ იცოდნენ, რომ მორიელს ზურგზე სიკვდილი არ მიჰქონდა.
მას მიჰქონდა საკუთარი თავის შესახებ შექმნილი ტყუილი.

სამყარო მას არ მიესალმა.
სამყარო მას შეეშინდა.

პატარა მორიელი პირველად რომ დაიბადა, სამყარომ მისი ნესტარი დაინახა და არა მისი გული.
არავინ ჰკითხა, რატომ ჰქონდა დაცვა.
არავინ დაინტერესდა, რისგან იცავდა თავს.
მისი ნესტარი იარაღად მონათლეს, სანამ გაიგებდნენ, რომ ის ომისგან დარჩენილი ნაწიბური იყო.

ნუ განსჯი იარაღს, სანამ არ გაიგებ, რა ომში დაიბადა.

წლები გავიდა.
მორიელი იზრდებოდა და თავის თავში აგროვებდა ყველა სიტყვას, რომლის თქმაც ვერ შეძლო.
ის არ იყო ბოროტი.
ის უბრალოდ სავსე იყო უთქმელი ხმებით.
მისი ნესტარი იყო ენა, რომელიც ტკივილმა შექმნა.
როცა ღამით საფრთხის სუნს იგრძნობდა, ძველი ინსტინქტი იღვიძებდა.
ამბობდნენ, რომ მორიელი მაშინ საკუთარ ნესტარს გულში ირჭობდა.
მაგრამ უდაბნომ იცოდა ნამდვილი მიზეზი.
მორიელი არ კლავს თავს.
ის კლავს იმ თავს, რომელიც შიშმა შექმნა.
ის კლავდა იმ მორიელს, რომელიც შიშმა შექმნა.
საფრთხე მისთვის იყო სარკე, რომელშიც პირველად ხედავდა საკუთარ თავს.
და ყოველ ჯერზე, როცა სიკვდილის ჩრდილი უახლოვდებოდა, მის წინ არ ჩნდებოდა მტერი.
ჩნდებოდა მისი ძველი სახე.
ის იყო შიში, რომელსაც ფეხები ჰქონდა.
ის მოძრაობდა მორიელის ფიქრებზე.

ერთ ღამეს, როცა მთვარე ქვიშაზე დამსხვრეულ ვერცხლს ჰგავდა, მიწის სიღრმიდან ხმა გაისმა:

— მორიელო, რატომ ებრძვი საკუთარ თავს?

მორიელმა უპასუხა:

— იმიტომ, რომ ჩემი ნესტარი ერთ დღეს მომკლავს.

ხმამ ჩუმად უთხრა:

— არა.
— მაშინ რას აკეთებს?
— ის გიჩვენებს ადგილს, სადაც ჯერ კიდევ გტკივა.

მორიელი გაჩუმდა.
პირველად შეხედა თავის ნესტარს არა როგორც წყევლას, არამედ როგორც ძველ წერილს.
იქ მხოლოდ ერთი წინადადება ეწერა:

„მე არ ვარ ჩემი შიში.“

მიწამ კვლავ იკითხა:

— გგონია, რომ საკუთარ თავს კლავ?

მორიელმა თავი დახარა.

ხმამ უთხრა:

— შენ არ კლავ საკუთარ თავს. შენ კლავ იმ კარს, საიდანაც შიში შემოდის.

მორიელმა პირველად გაიგო, რომ მისი ყველაზე დიდი ძალა ყოველთვის მისი ყველაზე დიდი ტკივილის ფორმა იყო.
ზოგჯერ სამყაროს შენი ძალის ეშინია, რადგან ვერ ხვდება, რომ ის შენი ჭრილობის ფორმაა.

მეორე დღეს უდაბნოში საფრთხე გამოჩნდა.
ის არ იყო მხეცი.
ის არ იყო მონადირე.
ის იყო ყველა ის ხმა, რომელიც წლების განმავლობაში ეუბნებოდა:

„შენ საშიში ხარ.“
„შენ მარტო უნდა დარჩე.“
„შენ მხოლოდ ტკივილის მოტანა შეგიძლია.“

მაგრამ მორიელი აღარ გაიქცა.
საფრთხეს შეხედა.
და პირველად მიხვდა, რომ მტერი მის წინ არ იდგა.
მტერი მის შიგნით დამალული სიცრუე იყო.
მორიელმა ნესტარი მაღლა ასწია.
არა თავის მოსაკლავად.
არამედ საკუთარი ძველი სახის დასამარხად.

იმ წამს უდაბნომ ყველაზე დიდი საიდუმლო გაიგო:
მორიელის შხამი შხამი არასოდეს ყოფილა.
ეს იყო ცრემლი, რომელსაც ვერავინ ცნობდა...
ცრემლი, რომელსაც თვალებიდან გამოსვლა არ შეეძლო და ამიტომ ნესტრად გადაიქცა.

იმ დღიდან ქვებზე აღარ ეწერა:

„ფრთხილად, აქ მორიელი ცხოვრობს.“

ეწერა:

„აქ ცხოვრობს არსება, რომელმაც საკუთარი ჭრილობა ძალად გადააქცია.“

და საუკუნეების შემდეგაც, როცა ქარი იმ ქვებს ეხებოდა, უდაბნო ერთ წინადადებას იმეორებდა:

ზოგჯერ ყველაზე საშიში არსება ის არ არის, ვისაც იარაღი აქვს.
ყველაზე საშიში ის არის, ვინც ვერასოდეს გაიგო, რომ მისი იარაღი სინამდვილეში მისი დაჭრილი გულის ხმა იყო.


ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.