სამყარო, რომელმაც ღმერთი იქირავა

დილა ტელეფონის ეკრანიდან ამოვიდა.

ჯერ ცას გადახედა,
მერე ადამიანები გადაფურცლა,
როგორც ძველი ამბები,
რომლებიც აღარავის ახსოვდა.

ქალაქს ამ დილით
ფანჯრები აღარ ჰქონდა -
თვალები ჰქონდა,
და ყველა თვალი
ერთსა და იმავე სიზმარს უყურებდა.

საათებმა დრო აღარ დათვალეს.
ისინი ადამიანების სინანულს ითვლიდნენ.

ლიფტები მიწის სიღრმეში ადიოდნენ,
ხოლო ცა
ყოველ საღამოს
თავის ვარსკვლავებს ჯიბეებში მალავდა,
რომ ღარიბ ბავშვებს
იმედი შემთხვევით არ ეპოვათ.

მაშინ გავიგონე,
როგორ ლოცულობდა სიჩუმე.

მისი ხმა
ქარის ენაზე იყო დაწერილი.

მღვდლები ვერ კითხულობდნენ.
მეცნიერები ვერ ზომავდნენ.
პოეტები კი
მას მხოლოდ მაშინ ამჩნევდნენ,
როცა საკუთარი სახელი ავიწყდებოდათ.

იმ ღამით
ღმერთიც ბინის ქირას იხდიდა.

არა იმიტომ,
რომ სამოთხე გაღარიბდა.

არამედ იმიტომ,
რომ ადამიანებმა
სახლები ააშენეს,
მაგრამ ადგილი აღარ დატოვეს
სულისთვის.

ამიტომ ღმერთი
დერეფნებში ცხოვრობდა,
სადაც ჩამქრალი ნათურები
ჯერ კიდევ ელოდნენ
ვიღაცის დაბრუნებას.

შემდეგ
ჩემი ჩრდილი გამომელაპარაკა.

მითხრა:

- ყველაზე საშიში სიბნელე
ის არ არის,
რომელიც თვალებს ფარავს.

ყველაზე საშიში ისაა,
რომელიც სინათლეს
საკუთარ სამსახურში ამუშავებს.

და უცებ
მდინარე ზემოთ გაედინებოდა,
ხეებს ფესვები ცისკენ ამოსვლოდათ,
ჩიტები თევზების სიზმრებს მღეროდნენ,
ხოლო ქვა
ბავშვივით ტიროდა.

არავის გაჰკვირვებია.

ჩვენ იმდენი შეუძლებელი ვნახეთ,
რომ სასწაულებმა
საკუთარი მნიშვნელობა დაკარგეს.

მხოლოდ ერთი კითხვა
არ ტოვებდა სამყაროს.

როდის ისწავლის ადამიანი საკუთარ სულთან საუბარს თარჯიმნის გარეშე.

როცა ეს მოხდება,

საათები ისევ დროს დაითვლიან.

ქალაქი ფანჯრებს დაიბრუნებს.

სარკეები
ადამიანებს აღარ მოატყუებენ.

და ყოველი ჩრდილი
თავის სხეულს
სიყვარულით დაუბრუნდება.

იქიდან დაიწყება
ის დღე,

რომელსაც
არც კალენდარი ეყოფა
და არც ისტორია.


ვტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.