რაც ცაზე ვერ დარჩა

ზოგჯერ ყველაზე ნაზი შეხებაც კი საკმარისია იმისთვის,
რომ რაღაც, რაც მთელი გულით გიყვარს,
სამუდამოდ დაგშორდეს.
ღრუბელი ცაზე ცხოვრობდა.
ყოველდღე პატარა ბედნიერებებს აგროვებდა.
დილაობით მზე ოქროსფრად ეხებოდა მის კიდეებს.
წვიმა მის გულში იბადებოდა.
ალბატროსი მის ქვემოთ დაფრინავდა და ჰაერს ისეთი თავისუფლებით ჭრიდა, თითქოს ცას საზღვრები საერთოდ არ ჰქონდა.
ერთხელ ალბატროსმა ჰკითხა:
- შენც გინდა ფრენა?
ღრუბელმა გაიღიმა.
- მე უკვე დავფრინავ. უბრალოდ, ამას ვერ ვამჩნევ.
ალბატროსს გაეღიმა.
მეტი არაფერი უთქვამს.
ზოგჯერ ბედნიერებას ახსნა არ სჭირდება.
ის უბრალოდ მოდის,
ცოტა ხნით შენთან ჩერდება
და სანამ მიხვდები, რამდენად ძვირფასი იყო,
უკვე წასულია.
ზოგჯერ ცისარტყელა ღრუბლის გვერდით ჩნდებოდა.
ისინი ერთმანეთს ფერებით ესაუბრებოდნენ.
არც სიტყვები სჭირდებოდათ,
არც ხმები.
ღრუბელი დიდხანს უყურებდა ცისარტყელას
და თითქოს იმ ფერებში საკუთარ თავს ხედავდა.
ღამით მთვარე უახლოვდებოდა
და ვერცხლისფერ სინათლეს აფენდა.
იმ ღამეებში ცაზე ლურჯი ანგელოზებიც ჩანდნენ.
ისინი უხმოდ იცავდნენ ღრუბლის სიზმრებს.
ერთხელ ღრუბელმა მთვარეს ჰკითხა:
- ნეტავ, ყველაფერი, რაც გვიყვარს, სამუდამოდ დარჩება?
მთვარემ დიდხანს უყურა.
შემდეგ უპასუხა:
- არაფერი რჩება სამუდამოდ.
ღრუბელი დადუმდა.
მთვარემ განაგრძო:
- სწორედ ამიტომ უნდა გიყვარდეს, სანამ შენთან არის.
ღრუბელმა თავი ასწია.
მაგრამ პასუხი ვერ გაიგო.
ჯერ კიდევ ძალიან ახალგაზრდა იყო იმისთვის,
რომ გაეგო ის, რასაც მთვარე საუკუნეებია უყურებდა:
ყველაფერი, რაც ცაზე მოდის,
ერთ დღეს ცას უნდა დაემშვიდობოს.
მერე მოვიდა ქარი.
თავიდან - ძალიან ნაზად.
თითქოს ცას მხოლოდ მოფერება უნდოდა.
ღრუბელს შეეშინდა.
- არ მომეკარო...
ქარმა არაფერი თქვა.
მხოლოდ კიდევ ერთხელ შეეხო.
უფრო ახლოს მოვიდა.
ღრუბელმა ცისარტყელას დაუძახა.
მაგრამ ცისარტყელა გაქრა.
ალბატროსმა ფრთები გაშალა
და მის გადარჩენას შეეცადა.
დაფრინავდა მის გარშემო.
უახლოვდებოდა.
შორდებოდა.
კვლავ ბრუნდებოდა.
მაგრამ ვერაფერს აკეთებდა.
როგორ უნდა შეაკავო ღრუბელი,
თუ ქარს მთელი ცა აქვს?
წვიმამ დაიტირა.
მზემ უკანასკნელად გაანათა მისი კიდეები.
ლურჯმა ანგელოზებმა თვალები დახარეს.
და ღრუბელი იშლებოდა.
ნაწილებად.
ნელა.
უმოწყალოდ.
მე კი პირველად მივხვდი,
რომ ზოგიერთი რამ ჩვენს თვალწინ კვდება
და ჩვენ მაინც ვერ ვიჯერებთ,
რომ ეს უკანასკნელი წუთებია.
ღრუბელი კანკალებდა.
- მეშინია...
ქარმა ჩუმად უპასუხა:
- მეც.
და გაფანტა.
...
ცაზე აღარაფერი დარჩა.
მხოლოდ მთვარე იდგა იქ,
სადაც ცოტა ხნის წინ ღრუბელი იყო.
ძალიან მაღლა,
თითქმის შეუმჩნევლად,
ალბატროსი დაფრინავდა.
მის ფრთაზე ერთი წვეთი წვიმა იდგა.
მე დიდხანს ვუყურებდი.
არ ვიცოდი, რა იყო.
იქნებ ღრუბლის უკანასკნელი ცრემლი.
იქნებ მისი უკანასკნელი მოგონება.
ან იქნებ უბრალოდ წყალი,
რომელსაც ცაზე დარჩენა აღარ შეეძლო.
მზემ ამოანათა.
მაგრამ იმ დილით
ცას აღარ გაეღიმა.
მე დიდხანს ვიდექი და ზემოთ ვიყურებოდი.
იქ, სადაც ღრუბელი აღარ იყო.
და მაშინ მივხვდი:
ზოგიერთი დაკარგვა ხმაურით არ მოდის.
არ ისმის კარის დახურვა.
არ ისმის ნაბიჯები.
არავინ ამბობს:
„ნახვამდის.“
უბრალოდ ერთ დღეს
იყურები იმ ადგილას,
სადაც ვიღაც იყო,
და იქ აღარავინაა.
ალბატროსმა კიდევ ერთხელ გადაიფრინა იმ ადგილას.
მთვარემ ჩუმად დახარა სახე.
ლურჯმა ანგელოზებმა ფრთები შეკრეს.
ქარმა კი გზა განაგრძო.
როგორც ყოველთვის.
როგორც არაფერი მომხდარა.
მაგრამ მე ვიცოდი -
მოხდა.
იმ დღეს ცაზე
ერთი ღრუბელი აღარ იყო.
და ჩემში
ერთი მთელი სამყარო გაქრა.
მას შემდეგ, როცა ქარი მოდის,
ცას აღარ ვუყურებ.
ვუსმენ.
იქნებ სადმე, ძალიან შორს,
იმ გაფანტულ ნაწილებს შორის,
ჯერ კიდევ დარჩა მისი ხმა.
მაგრამ ცა დუმს.
დიდხანს.
ისეთი დუმილით,
რომელშიც ზოგჯერ მთელი ცხოვრება ეტევა.
ახლა უკვე ვიცი,
რას გულისხმობდა მთვარე.
ყველაფერი, რაც გვიყვარს,
არ არის ვალდებული, დარჩეს.
ზოგჯერ მისი არსებობა
მხოლოდ იმდენ ხანს გრძელდება,
რამდენიც საჭიროა იმისთვის,
რომ ერთხელ მაინც
ნამდვილად შეგიყვარდეს.
შემდეგ კი მიდის.
და შენ რჩები.
ცას უყურებ.
და პირველად ხვდები,
რომ სიცარიელესაც აქვს სახე.
მე ის სახე მახსოვს.
ის ღრუბლის სახეა.
და როცა ახლა ცაზე ღრუბელს ვხედავ,
აღარ ვკითხულობ, სად მიდის.
უბრალოდ ვუყურებ.
დიდხანს.
რადგან ვიცი:
შეიძლება ესეც
ბოლო დღე იყოს.
შეიძლება ქარი უკვე გზაშია.
და შეიძლება ხვალ,
იმავე ცაზე,
სადაც დღეს რაღაც მთელი სამყაროსავით ლამაზია,
აღარაფერი დარჩეს.
მხოლოდ ცა.
მხოლოდ ქარი.
მხოლოდ ერთი ალბატროსი,
რომელიც კვლავ დაფრინავს.
და მე.
ვდგავარ იქ,
სადაც ოდესღაც ღრუბელი იყო.
ვუყურებ ცარიელ ადგილს
და პირველად ვხვდები:
ზოგჯერ ადამიანი კი არ გვაკლდება -
მისი ადგილი გვაკლდება.
და ყველაზე სასტიკი ის არის,
რომ ცა ყოველთვის აგრძელებს არსებობას
იმ ადგილას,
სადაც ჩვენი მთელი სამყარო აღარ არის.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2014 წ.