აბსურდი

მე ვწერ ლექსს,
სადაც გველს სმენა აქვს,
ელვას - ხმა,
ქვას - მეხსიერება,
ხოლო ღმერთს -
დავიწყების უფლება.
მითხრეს:
ეს აბსურდია.
მე ვკითხე:
და?
დუმდნენ.
ალბათ ელოდნენ,
რომ პოეზიას ბოდიშს მოვუხდიდი.
არ მოვუხადე.
რადგან ლექსი არ არის ოთახი,
სადაც ყველა სკამი
ოთხ ფეხზე უნდა იდგეს.
ზოგჯერ სკამს ერთი ფეხი აქვს
და მაინც ზის მასზე კაცი -
საკუთარ თავზე.
მითხრეს:
გველს სმენა სხვანაირად აქვს.
ვუთხარი:
პოეზიასაც.
მითხრეს:
ქვა ვერაფერს იმახსოვრებს.
მე ქვას ყური მივადე
და გავიგე
ათასი წლის წინ
დაცემული წვიმა.
მითხრეს:
ეს შეუძლებელია.
მე ვუთხარი:
სწორედ ამიტომ დავწერე.
პოეზიას არ ევალება
შესაძლებლის აღწერა.
ამისთვის მეცნიერება არსებობს.
პოეზია იქ იწყება,
სადაც შეუძლებელი
თავს უფლებას აძლევს,
რომ შესაძლებელი იყოს.
აბსურდი არ არის
აზრის სიკვდილი.
ზოგჯერ აბსურდი
აზრის უკანასკნელი სუნთქვაა,
სანამ ახალი აზრი
დაიბადება.
მე არ ვწერ:
„ყველაფერი ასეა.“
მე ვწერ:
„შეიძლება ყველაფერი
სხვანაირადაც იყოს.“
და ამ პატარა
„შეიძლებაში“
ვტოვებ სამყაროს
ღია კარს.
თუ ლექსში მზე
ღამეს შობს -
ნუ მკითხავ, როგორ.
ჰკითხე ღამეს,
რატომ ეშინია
მზის.
თუ ღმერთი
თავისივე შექმნილ სამყაროს
ნაგვად მიიჩნევს -
ნუ გამისწორებ ღმერთს.
იქნებ პირველად
ღმერთმა ნახა
საკუთარი შეცდომა.
თუ მკვდარი
ცოცხალს ელაპარაკება -
ნუ მკითხავ,
რომელი მათგანია მკვდარი.
იქნებ ორივემ
დიდი ხნის წინ
დაკარგა სიცოცხლე.
მე პოეტი ვარ.
ჩემი დანაშაული ისაა,
რომ სამყაროს
ზოგჯერ ისეთად ვხედავ,
როგორიც ჯერ არ არსებობს.
და თუ ამას
აბსურდს ეძახით -
დამიძახეთ აბსურდისტი.
ოღონდ ნუ დამიძახებთ
უაზროს.
რადგან უაზრობაა
არ იკითხო.
აბსურდი კი -
არის კითხვა,
რომელსაც პასუხისთვის
ჯერ კიდევ არ მოუგონია
თავისი სამყარო.
ამიტომ ვწერ.
რომ ერთხელ მაინც
არ დავემორჩილო
სამყაროს წესებს.
რადგან თუ პოეზიაც
იმავე წესებით იცხოვრებს,
რომლითაც ცხოვრება ცხოვრობს -
მაშინ რაღას უნდა
ვუწოდოთ
პოეზია?
აბსურდი სიკვდილი არ არის.
სიკვდილი ის არის, როცა სიტყვას აღარაფერი აქვს სათქმელი.
აბსურდი სიკვდილი კი არაა.
აბსურდი არის ადგილი, სადაც ძველი ლოგიკა კვდება, რათა ახალმა წარმოსახვამ დაიწყოს სუნთქვა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.