ანტიმანეკენი

ქალაქი დილაობით საკუთარ თავს იცვამდა.
ადამიანები სახლიდან გამოდიოდნენ მომზადებული სახეებით - ზოგი საქმიანი, ზოგი დაღლილი, ზოგი ბედნიერი.
ქალაქს არ აინტერესებდა, როგორი იყვნენ ისინი სინამდვილეში.
მას მხოლოდ ის აინტერესებდა, როგორ ჩანდნენ სხვების თვალში.
ვიტრინები ადრე იხსნებოდა.
შუშის მიღმა ტანსაცმელი ეკიდა.
ტანსაცმლის გვერდით - მანეკენები.
ისინი არაფერს ყიდდნენ.
ისინი აჩვენებდნენ, როგორი უნდა ყოფილიყო ადამიანი, რომ სხვებს ის დაენახათ, ვინც სინამდვილეში არ იყო.
ერთ დილას ერთ-ერთმა მანეკენმა თვალები გაახილა.
არავინ შეამჩნია.
ეს იყო მისი პირველი გამარჯვება.
მან ჯერ გამვლელებს შეხედა.
შემდეგ - ტელეფონებს.
შემდეგ - ადამიანებს, რომლებიც ტელეფონში საკუთარ სახეებს ამოწმებდნენ.
და პირველად დაინახა უცნაური რამ:
ადამიანები ფოტოებს აღარ იღებდნენ იმისთვის, რომ საკუთარი თავი დაემახსოვრებინათ.
ისინი იღებდნენ ფოტოებს იმისთვის, რომ დაემტკიცებინათ -
სხვებისთვის არსებობენ.
მანეკენმა შუშას ხელი დაადო.
შუშა ცივი იყო.
ადამიანებიც.
ერთმა კაცმა ვიტრინასთან ჩაიარა.
მანეკენმა შეხედა.
კაცი გაჩერდა.
მათ შორის მხოლოდ შუშა იდგა.
კაცმა საკუთარ ანარეკლს შეხედა.
მანეკენს - ვერა.
მანეკენი კი მას უყურებდა.
კაცი წავიდა.
რამდენიმე ნაბიჯის შემდეგ უკან მოხედა.
იმ წამს რაღაც პირველად შეამჩნია:
მთელი ცხოვრება სარკეში საკუთარ სახეს ხედავდა,
მაგრამ ერთხელაც არ უკითხავს საკუთარი თავისთვის -
ვინ იყურება მისი თვალებიდან?
იმავე დღეს ვიტრინებმა ადამიანების ყურება დაიწყეს.
არა ტანსაცმლის.
არა სხეულის.
არა საფულის.
ადამიანების.
დირექტორს, რომელიც ყველასგან ლიდერობას ითხოვდა და საკუთარ თავთან მარტო დარჩენის ეშინოდა.
ქალს, რომელიც სოციალურ ქსელში ყოველდღე იღიმოდა და სახლში მისვლისას საკუთარი ღიმილის მოშორება უჭირდა.
ბიჭს, რომელიც ყოველ დილით ახალ ფოტოს აქვეყნებდა და ყოველ საღამოს ძველ საკუთარ თავს ეძებდა.
მოხუცს, რომელიც ტელეფონის გარეშე დადიოდა და ქალაქს ისე უყურებდა, თითქოს ჯერ კიდევ ახსოვდა, როგორი იყო ქალაქი ეკრანებამდე.
მანეკენები მათ უყურებდნენ.
ადამიანებმა კი ვიტრინებისთვის გვერდის ავლა დაიწყეს.
მესამე დღეს მაღაზიებში თითქმის აღარავინ შევიდა.
მეოთხე დღეს ქალაქის შუშებმა ადამიანების სახეების დაბრუნება შეწყვიტეს.
მეხუთე დღეს კი ყველაზე უცნაური რამ მოხდა:
ადამიანებმა ერთმანეთის ყურება დაიწყეს.
არა შეფასება.
არა შედარება.
არა სურვილი, სხვის ადგილას ყოფილიყვნენ.
უბრალოდ -
ყურება.
და აღმოჩნდა, რომ ადამიანს ყველაზე მეტად ის მზერა აშინებს,
რომელსაც არაფერი უნდა მისგან.
ღამით მაღაზიები დაიკეტა.
ქუჩები დაცარიელდა.
ვიტრინებში მხოლოდ მანეკენები დარჩნენ.
ერთმა მეორეს შეხედა.
- რატომ აღარ მოდიან?
- იმიტომ, რომ საკუთარ თავებს სახლში მიაგნეს.
- სად?
მანეკენმა ცოტა ხანს იფიქრა.
- იქ, სადაც ტელეფონები ვეღარ აღწევენ.
პირველმა შუშას გახედა.
იქ მისი ანარეკლი იდგა.
მაგრამ ამჯერად ანარეკლმა მას არ გაუმეორა.
მანეკენი მარცხნივ გადაიხარა.
ანარეკლი ადგილზე დარჩა.
მანეკენმა მარჯვნივ გაიხედა.
ანარეკლმა თვალები დახარა.
მანეკენი გაჩერდა.
მაშინ გაიგო:
სარკე ყოველთვის არ იმეორებს ადამიანს.
ზოგჯერ ის პირველად ეწინააღმდეგება მას.
დილით ერთი ბავშვი მივიდა ვიტრინასთან.
დიდხანს უყურებდა მანეკენს.
შემდეგ ჰკითხა:
- შენ რატომ არ იცვამ?
მანეკენმა უპასუხა:
- იმიტომ, რომ აქამდე ადამიანები იცვამდნენ იმას, რაც მე უნდა მეჩვენებინა.
ბავშვმა ვერ გაიგო.
- ახლა?
მანეკენმა ქუჩას გახედა.
- ახლა მე ვუყურებ მათ, სანამ არ გაიხდიან.
- რას?
მანეკენმა ცოტა ხანს იფიქრა.
- საკუთარ თავს.
ბავშვი გაჩუმდა.
მერე შუშას ხელი მიადო.
მანეკენმაც მიადო.
ორ ხელს შორის მხოლოდ რამდენიმე მილიმეტრი იყო.
მაგრამ პირველად ვიტრინა აღარ არსებობდა.
შუშა დარჩა.
ზღვარი - აღარ.
იმ წამს ქალაქმა თითქოს პირველად დაინახა საკუთარი თავი.
ყველაზე გამძლე კედელი აგურით არ შენდებოდა.
მას ადამიანი აშენებდა -
ყოველ ჯერზე, როცა სხვებისთვის ისეთი ხდებოდა,
როგორიც თვითონაც კი არ იყო.
იმ დღიდან ხალხმა იმ მანეკენს სხვა სახელი მისცა:
ანტიმანეკენი.
მანეკენი ადამიანს ეუბნება:
„ასეთი უნდა იყო.“
ანტიმანეკენი არაფერს ეუბნება.
ის უბრალოდ უყურებს.
დიდხანს.
იმდენ ხანს,
სანამ ადამიანის ყველა ნასესხები სახე
სათითაოდ არ ჩამოიშლება.
და როცა ბოლოს მხოლოდ ერთი სახე დარჩება,
ანტიმანეკენი თვალებს ხუჭავს.
რადგან მისი საქმე სწორედ იქ მთავრდება.
ადამიანი აღარ უნდა დაინახო.
ადამიანმა თვითონ უნდა დაინახოს საკუთარი თავი.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2018 წ.