მზესუმზირის ბოლო მარცვალი

ოთხმოცდაცამეტ წელს ბებოს მზე ერქვა.

არა იმიტომ, რომ თბილი იყო.

იმიტომ, რომ რაც ჰქონდა, სხვებს უნაწილებდა, ხოლო რაც არ ჰქონდა - იმაზე დუმდა.

იმ ზამთარს თბილისი რკინას ჰგავდა - ცივი, მძიმე და ნაცრისფერი.

ქარს ძველი გაზეთები დაჰქონდა ქუჩებში.

ფანჯრებში სინათლე ხან აინთებოდა, ხან ქრებოდა - თითქოს ქალაქს სუნთქვა ავიწყდებოდა.

დენიც ასე მოდიოდა.

როგორც სტუმარი, რომელსაც დიდხანს დარჩენა ეუხერხულება.

ბებო კი ქუჩის კუთხეში იდგა.

წინ პატარა ხის ყუთი ედგა.

მზესუმზირა.

ერთი შეკვრა - ოცი კაპიკი.

ხელები ისეთი თხელი ჰქონდა, თითქოს წლებმა ძვლებიდან ყველაფერი ზედმეტი გამოაცალა და მხოლოდ ლოდინი დაუტოვა.

ხანდახან მთელი დღე იდგა და ერთი შეკვრაც არ იყიდებოდა.

ხანდახან - არცერთი.

მაგრამ საღამოს, სანამ სახლში წავიდოდა, ყუთიდან ერთ მარცვალს იღებდა.

ხელისგულზე იდებდა.

უყურებდა.

დიდხანს.

ერთ დღეს პატარა ბიჭი მივიდა.

ძველი ქურთუკი ეცვა, რომლის სახელოებიც მაჯებზე მოკლე ჰქონდა.

ბებო, რას უყურებ?

ბებომ მარცვალს დახედა.

შემდეგ ბიჭს.

მომავალს.

ბიჭმა თვალები დააწვრილა.

მაგაში?

ჰო.

როგორ ეტევა?

ბებომ გაიღიმა.

მარცვალი პატარაა, შვილო.

ცოტა ხანს გაჩუმდა.

ხე კი დიდი.

ბიჭმა მარცვალი თითებს შორის მოიქცია.

იმ დღეს მზესუმზირა უფასოდ წაიღო.

მეორე დღესაც მოვიდა.

მესამე დღესაც.

მეოთხე დღეს ბებომ აღარ ჰკითხა, რატომ მოდიოდა.

მხოლოდ ერთი შეკვრა გაუწოდა.

მერე გაიგო.

ბიჭის დედა ავად იყო.

სახლში პური აღარ ჰქონდათ.

იმ დღიდან ბებომ მზესუმზირას ფასი თითქოს დაივიწყა.

ვინც ფულს აწვდიდა, უკან უბრუნებდა.

სახლში წაიღე.

მაგრამ, ბებო...

ხვალ უფრო დაგჭირდება.

შენ?

ბებო იცინოდა.

მე?

მზესუმზირის ყუთს დახედავდა.

მე უკვე ბევრი მიჭამია ცხოვრებაში.

არავინ იცოდა, რომ სახლში მისულს იმ დღეებში ერთი ნაჭერი პურიც აღარ ელოდა.

არავინ იცოდა, რომ ღამით ჩაიში შაქარს კი არ ყრიდა - პურს აყოლებდა წყალს, რომ კუჭს ეგონა, საჭმელი იყო.

ეს იყო მისი ყველაზე დიდი ტყუილი.

და ყველაზე დიდი სიყვარული.

იმ ზამთრის ბოლოს ბებო აღარ ადგა.

დილით იპოვეს.

საწოლზე იწვა.

ხელები გულზე ჰქონდა დაწყობილი.

სახეზე ისეთი სიმშვიდე ეწერა, თითქოს მთელი ცხოვრება ვიღაცას ელოდა და ბოლოს კარი გაუღეს.

მის გვერდით პატარა ხის ყუთი იდგა.

ცარიელი.

თითქმის.

ძირში ერთი მარცვალი დარჩენილიყო.

ბიჭმა ის მარცვალი ვერ ნახა.

იმ დროისთვის ქალაქიდან უკვე წასული იყო.

წლები გავიდა.

ქალაქს წლებმა ახალი სახე მისცა.

ფანჯრებში სინათლე უფრო დიდხანს დარჩა.

მაღაზიებში პური აღარ ქრებოდა დახლიდან.

ქუჩებს ახალი სახელები დაერქვა.

ადამიანებმა ძველი შიმშილის შესახებ საუბარიც თანდათან შეწყვიტეს.

მაგრამ ერთ დღეს ის კაცი ისევ იმ ქუჩაზე დაბრუნდა.

დიდხანს იდგა იმავე კუთხეში.

იქ აღარაფერი იყო.

არც ხის ყუთი.

არც ბებო.

მხოლოდ ასფალტის პატარა ნაპრალი.

იმავე კუთხეში მოხუცი ქალი იდგა.

მზესუმზირას ყიდდა.

ერთი შეკვრა, შვილო.

კაცმა იყიდა.

ქალმა ხურდა დაუბრუნა.

კაცმა ფული არ აიღო.

ზედმეტია, - უთხრა ქალმა.

კაცმა პირველად გაიღიმა.

არა.

ქალმა ვერ გაიგო.

კაცმა კი იცოდა.

ზოგი ფული ძალიან გვიან ხდება ზედმეტი.

კაცი იმავე ნაპრალთან ჩაიმუხლა.

მოხუცი ქალისგან ნაყიდი შეკვრიდან ერთი მარცვალი ამოიღო.

მიწა თითებით გახსნა.

მარცვალი ჩადო.

და მიწა ისევ დახურა.

იმ ღამეს იწვიმა.

დიდხანს.

ისეთი წვიმა იყო, თითქოს ცასაც დარჩენოდა ვინმესთვის სათქმელი.

დილით კაცმა იმ ადგილას პატარა მწვანე ღერო დაინახა.

არავის დაუმტკიცებია, რომ ის მარცვალი ოდესმე იქ უნდა ამოსულიყო.

არც იყო საჭირო.

კაცი დიდხანს იდგა მის წინ.

შემდეგ ხელები ჯიბეებში ჩაიწყო და წავიდა.

მწვანე ღერო კი ნელა ირწეოდა ქარში.

ისეთი მოძრაობით,

როგორითაც ოთხმოცდაცამეტი წლის ბებო მზესუმზირის მარცვალს ხელისგულზე ატრიალებდა.

და იმ დილით, პირველად მრავალი წლის შემდეგ,

ქუჩის კუთხეში

მზე ციდან კი არ ამოვიდა -

მიწიდან ამოვიდა.


ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026 წ.