ჩრდილების კიდობანი

მე ვარ სივრცეების კაპიტანი.
ჩემი ზღვა წყალი არ არის.
ის იწყება იქ,
სადაც სიტყვა
საკუთარ სახელს კარგავს.
იქ ვუშვებ ღუზას.
ღუზა მიწას არ ეჭიდება.
ის ჩადის
დავიწყების ფსკერზე.
---
ჩემი კიდობანი
ხისგან არ აუშენებიათ.
მისი ნეკნები
ძველი საათებისგანაა.
იალქნები -
ღამის კანისგან.
ანძაზე
ერთი ჩამქრალი ვარსკვლავი კიდია.
ყოველ ღამე
ის ისევ ანათებს,
რადგან ჯერ არ იცის,
რომ მოკვდა.
---
გემბანზე
ჩრდილები სხედან.
არცერთი არ მეკითხება სახელს.
სახელები ხმაურიანი ნივთებია.
ჩრდილს კი
სიჩუმე აცვია.
---
ღამე შემოდის.
კარი არ გვაქვს.
ღამე მაინც შემოდის.
ჯერ ფეხის წვერით,
შემდეგ მუხლებით,
შემდეგ მთელი თავისი შავი სხეულით.
როცა გემბანს ავსებს,
ზღვას ავიწყდება,
სად მთავრდება წყალი
და სად იწყება ცა.
---
საჭეს ვატრიალებ.
კომპასი იცინის.
ჩრდილოეთი აღარ არსებობს.
სამხრეთი დაკარგულია.
აღმოსავლეთმა
საკუთარი სახელი შეჭამა.
დასავლეთი კი
ჩემს ბავშვობაში დაბრუნდა.
იქ დედაჩემი ფანჯარასთან დგას.
ჯერ არ იცის,
რომ მე უკვე წავედი.
---
ჩურჩულის ხეობაში
ხეები ფოთლებს არ ყრიან.
ისინი საიდუმლოებებს იშორებენ.
თითოეულ ტოტზე
ვიღაცის ხმა კიდია.
ერთს შევეხე.
ჩემი ხმა იყო.
არ დაბრუნდე.
რატომ?
ხე გაჩუმდა.
ფოთოლი ჩამოვარდა.
მასზე ეწერა
ჩემი დაბადების თარიღი.
---
მელქარა გამოჩნდა.
ქალაქი,
რომელიც ას წელიწადში ერთხელ
იხსენებს საკუთარ თავს.
აქ წვიმა ზემოთ მოდის.
ფანჯრებში
მთვარეები ცხოვრობენ.
ერთ სახლში
შვიდი კარი დგას.
ექვსი
ჩემს წარსულში შედის.
მეშვიდეს
ჩემი ჩრდილი იცავს.
---
შევედი.
სარკეში
არავინ იყო.
მხოლოდ ოთახი.
ოთახში -
სხვა სარკე.
სარკეში -
კიდევ ერთი ოთახი.
და ბოლოს
მე ვიდექი.
არა მე.
ის,
ვინც ოდესღაც
არ დაიბადა.
---
უსასრულობის ბიბლიოთეკა
მიწის ქვეშ სუნთქავს.
ყველა წიგნს
ერთი სახელი აქვს.
ჩემი.
ვხსნი.
პირველი გვერდი -
დაბადება.
მეორე -
წყალი.
მესამე -
სისხლი.
მეოთხე -
სიჩუმე.
მეხუთე -
ცარიელი.
მეექვსე -
ცარიელი.
მეშვიდე -
ცარიელი.
ბოლო გვერდზე
ერთი სიტყვა დგას:
მიდი.
ვხურავ წიგნს.
ბიბლიოთეკა
თვალს ახელს.
---
დრო მოდის.
არა საათის სახით.
ცხოველივით.
კბილებით.
წარსული მარჯვენა ბორტს
ეჯახება.
მომავალი -
მარცხენას.
აწმყო
კიდობნის ქვეშ
ღრღნის.
საჭეს არ ვუშვებ.
ზოგი გზა
რუკაზე არ ჩნდება.
ზოგი გზა
ადამიანს თვითონ ხატავს.
---
დედამიწა შორს
პატარა ლურჯი ნაპერწკალია.
მის შიგნით
ამდენი სიზმარი ცხოვრობს,
რომ კოსმოსი
მხრებში იკეცება.
ვუყურებ.
ქვეყნები გაქრა.
საზღვრები.
სახელები.
მხოლოდ ერთი ცეცხლი -
პატარა,
და მაინც
მთელი სიბნელე
მის გარშემო დგას.
---
მთვარე ტყდება.
მთვარის შიგნიდან
ღამეები გადმოიღვრება.
ათასი ღამე.
ათასი ჩრდილი.
ერთი ბავშვი.
ხელში თეთრი ყვავილი უჭირავს.
ყვავილი ფერფლად იქცევა
სანამ ხელს მომაწვდის.
ვინ ხარ?
ის მიყურებს.
ის,
ვინც შენ იყავი
სანამ საკუთარი სახელი
ისწავლე.
---
ზღვა ჩერდება.
ვარსკვლავები
თვალებს ხუჭავენ.
სიჩუმე იმდენად ღრმაა,
რომ საკუთარი სისხლი
მესმის.
შიგნით ზღვაა.
შორს -
ნაპირი,
რომელთანაც ჯერ არ მივსულვარ.
---
განთიადი მოდის.
მზე არ მოაქვს.
ცარიელი ხელებით
ჯდება გემბანზე.
სად მიდიხარ?
ჰორიზონტს ვუყურებ.
ჰორიზონტი აღარ არის.
მხოლოდ სივრცე.
უსასრულო.
უხმო.
გაღებული.
წინ.
---
ჩრდილების კიდობანი
იძვრის.
ბორტებიდან
დავიწყებული სახელები ცვივა.
ზღვა მათ იღებს.
ცა -
იმეორებს.
უკან აღარ ვიყურები.
იქ ჩემი სახე დგას.
წინ -
ჯერ არდაწერილი სამყარო.
---
თუ ოდესმე
ამ კიდობანს შეხვდები,
ნუ დამიძახებ.
ნუ მკითხავ,
სად მთავრდება ზღვა.
დადექი გემბანზე.
მოუსმინე.
იქ გაიგონებ
შენს საკუთარ სახელს
იმ ხმით,
რომელიც არასოდეს გქონია.
და როცა ჩრდილი
შენს გვერდით დადგება,
ნუ შეგეშინდება.
შესაძლოა,
ის ერთადერთი მგზავრი იყოს,
რომელმაც იცის,
სად მიდიხარ.
მე საჭეს ვატრიალებ.
ღამე იშლება.
სივრცე იხსნება.
დრო ჯერ არ დაბადებულა.
სიკვდილი ჯერ არ გამოგონილა.
სიზმარს ჯერ არ დაუკარგავს
თავისი სახელი.
მე მივდივარ.
ჩრდილი ჩემთანაა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2017 წ.