ყოველდღე თავს ვიკლავ

ყოველ დილით
სარკესთან მივდივარ
და ვესალმები ადამიანს,
რომელიც გუშინ
უკვე აღარ იყო.
სახეს ვიცნობ.
თვალებს - არა.
თვალები უფრო ძველია,
ვიდრე მე.
იქ იმდენი ღამეა,
რამდენიც მე არ მიცხოვრია.
ზოგჯერ მგონია,
სარკეში მე კი არა,
ჩემი წარსული მიყურებს.
ყველაზე უცნაური კი ის არის -
მას ჩემი მონატრება შეუძლია.
მე კი
მისი დავიწყება.
---
ყოველდღე თავს ვიკლავ.
არა დანით.
არა თოკით.
არა ტყვიით.
სხვა გზით.
ვკლავ იმ ბიჭს,
რომელსაც ჯერ კიდევ სჯერა,
რომ ყველა წასული
ერთ დღეს დაბრუნდება.
ვკლავ იმ კაცს,
რომელსაც ჰგონია,
რომ პატიება
ტკივილის დავიწყებაა.
ვკლავ იმ ბავშვს,
რომელმაც ერთხელ იფიქრა:
თუ კარგად მოვიქცევი,
სამყაროც კარგად მომექცევა.
ვკლავ იმ მეოცნებეს,
რომელმაც ბოლოს
საკუთარ ოცნებებსაც
ბოდიში მოუხადა.
და ყოველ ჯერზე,
როცა ერთი მათგანი კვდება,
ჩემში რაღაც
უფრო ჩუმი ხდება.
---
ყოველდღე
ერთი მე ქრება.
ერთი -
რომელსაც შენი სახელი ახსოვს.
ერთი -
რომელსაც საკუთარი სახელი ეზიზღება.
ერთი -
რომელსაც ღმერთთან
ჯერ კიდევ აქვს სათქმელი.
ერთი -
რომელიც ღამით ჭერს უყურებს
და ფიქრობს,
რომ ცხოვრება
სხვანაირად უნდა ყოფილიყო.
და ერთი -
რომელიც ადამიანებში
კარგის ნარჩენს ეძებს
მაშინაც კი,
როცა ყველა წავიდა.
ბოლოს კი
ვრჩები მე -
ყველაზე ჩუმი
და ყველაზე ხმაურიანი
ადამიანი
საკუთარ სხეულში.
---
ღამით
ჩემს მკვდარ „მეს“
საწოლთან ვსვამ.
ის სკამზე ზის.
მე - საწოლზე.
ჩვენს შორის
მთელი ცხოვრებაა.
არ ველაპარაკები.
არც ის მელაპარაკება.
უბრალოდ ვუყურებთ ერთმანეთს
როგორც ორი უცხო,
რომლებსაც ერთი სხეული
შემთხვევით შეხვდათ.
დიდხანს დუმს.
მერე მეკითხება:
- ხვალაც მომკლავ?
მის ხმაში ბრაზი არ არის.
მხოლოდ დაღლა.
თვალებში ვუყურებ.
იმ თვალებში,
რომლებიც ოდესღაც ჩემი იყო.
და ვეუბნები:
- თუ გადავრჩი.
ის იღიმის.
პირველად.
და ქრება.
---
დილა ისევ მოვა.
ყოველთვის მოდის.
ფანჯარაზე სინათლე ჩამოწვება
და ოთახს ისე გააღვიძებს,
თითქოს აქ
არავინ მომკვდარა.
მე ისევ სარკესთან მივალ.
ისევ დავინახავ სახეს,
რომელიც მიცნობს.
მაგრამ მე
მას აღარ ვიცნობ.
დიდხანს შევხედავ.
ამჯერად
არ მოვესალმები.
არც ის მომესალმება.
მხოლოდ თვალებში შევხედავთ ერთმანეთს.
და პირველად
იქ გუშინდელ ადამიანს
ვეღარ ვიპოვი.
იქ მხოლოდ
ცარიელი ადგილი იქნება.
ადგილი,
სადაც შეიძლება
რაღაც ახალი დაიბადოს.
---
მაშინ მივხვდები:
ადამიანი ყოველთვის
ერთ დღეში არ კვდება.
ზოგჯერ
საკუთარ თავში
ნელ-ნელა ქრება.
სახელი რჩება.
სახე რჩება.
სხეული რჩება.
მაგრამ ის,
ვინც ამ ყველაფერს
შიგნიდან უყურებდა -
აღარ არის.
და შესაძლოა
სწორედ ეს იყოს
ყველაზე სასტიკი სიკვდილი:
როცა ჯერ კიდევ სუნთქავ,
მაგრამ საკუთარ თავს
ვეღარ პოულობ.
---
მაგრამ დღეს
არავის მოვკლავ.
არც ბიჭს.
არც ბავშვს.
არც კაცს.
არც იმ მეოცნებეს,
რომელმაც ძალიან დიდხანს
იცხოვრა ჩემში.
დღეს
სარკესთან დავდგები.
და იმ ადამიანს,
რომელიც გუშინ მოვკალი,
ერთ რამეს დავუბრუნებ -
მის ადგილს ჩემში.
რადგან შეიძლება
ადამიანის გადარჩენა
მისი ძველი თავის დაბრუნება
არ იყოს.
შეიძლება გადარჩენა ის იყოს,
როცა ყველა დაკარგულ „მეს“
ერთად აგროვებ
და პირველად ეუბნები:
„თქვენ არ მომკვდარხართ.
მე უბრალოდ
ვეღარ გცნობდით.“
სარკე ჩუმდება.
მე ვსუნთქავ.
დილა დგება.
და პირველად,
დიდი ხნის შემდეგ,
სარკეში ვუყურებ ადამიანს
და აღარ ვეკითხები:
„ვინ ხარ?“
უბრალოდ ვეუბნები:
„დილა მშვიდობისა.“
და ამჯერად
სარკეში
ისიც მიღიმის.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2023 წ.