წიგნი არ არის კანი

შენ იმდენი წიგნი გაქვს წაკითხული,
რომ ალბათ უკვე იცი,
როგორ უნდა ითქვას სიყვარული
იმ ენაზე, რომელიც სიყვარულს არასდროს შეხებია.

იცი, რომელ გვერდზე კვდება გმირი,
რომელ წინადადებაში ტოვებს ქალი კაცს,
სად იწყება ღმერთი,
სად მთავრდება ადამიანი
და რომელ აბზაცშია ყველაზე ლამაზი სიტყვა
სევდისთვის.

შენ ციტატებით დადიხარ.

ერთი მწერალი გეუბნება -
ადამიანი მარტო იბადებაო.

მეორე -
სიყვარული სიკვდილის პატარა ფორმააო.

მესამე -
თავისუფლება მაშინ იწყებაო,
როცა აღარაფრის გეშინია.

შენ კი ამას იმეორებ
ისეთი თავდაჯერებით,
თითქოს საკუთარ კანს
ციტატებისგან იკერავ.

მე არ მაქვს ამდენი წიგნი.

არც იმდენი სიტყვა ვიცი.

მაგრამ ვიცი,
როგორია ღამის ოთხ საათზე
სამზარეულოში მარტო დგომა,
როცა წყალი ადუღდა
და არ გახსოვს,
რისთვის ჩართე.

ვიცი,
როგორია ტელეფონის ეკრანის ყურება
და ადამიანის სახელის დანახვა,
რომელსაც აღარ უნდა დაურეკო.

ვიცი,
როგორია თქვა:

„კარგად ვარ.“

როცა საერთოდ არ ხარ.

და ყველაზე ცუდი ისაა,
რომ ამ სიტყვას
არც განმარტება სჭირდება,
არც ციტატა,
არც დიდი მწერლის გვარი ფრჩხილებში.

შენ ამას ვერ წერ.

არა იმიტომ,
რომ ცუდად წერ.

პირიქით.

ზედმეტად კარგად წერ.

შენი სიტყვები გაპრიალებულია,
როგორც მუზეუმში დადებული დანა -
ლამაზია,
მაგრამ ვერ ჭრის.

შენ იცი, როგორ აღწერო წვიმა.

მე ვიცი,
როგორია სველი წინდის ტარება
სამსახურში მთელი დღე.

შენ იცი, როგორ ტირის ქვრივი
რომანის ბოლო თავში.

მე მინახავს კაცი,
რომელიც დაკრძალვიდან დაბრუნდა,
მაცივარი გახსნა
და რამდენიმე წამი უბრალოდ იდგა.

ალბათ არ შიოდა.

ალბათ მხოლოდ იმის შემოწმება უნდოდა,
რომ სამყაროში ჯერ კიდევ არსებობდა
რაღაც ჩვეულებრივი.

შენ სიკვდილზე წერ
მესამე პირში.

მე ერთხელ დავინახე
ადამიანი, რომელსაც გარდაცვლილის ნივთები
უნდა დაელაგებინა.

მის ხელში დარჩა ერთი პერანგი.

არაფერი უთქვამს.

უბრალოდ პერანგს დახედა
და დაჯდა.

აი, ეს არის ის ადგილი,
სადაც შენი წიგნები ჩუმდებიან.

იქ აღარ მუშაობს მეტაფორა.

იქ აღარ გიშველის ციტატა.

იქ ადამიანი ზის
და ხელში უჭირავს პერანგი,
რომელიც უკვე აღარავის ეკუთვნის.

შენ მეუბნები:

- ხელოვნება რეალობაზე მაღლა დგას.

მე გიყურებ
და ვფიქრობ:

ალბათ.

მაგრამ ჯერ რეალობას უნდა შეეხო.

შენ ოცნებას უწოდებ ცხოვრებას,
რადგან ცხოვრება შენს წიგნებში
უფრო ლამაზია.

მე კი ცხოვრებას ვუყურებ
როგორც არის:

დაუთოებელი პერანგით,
დაგვიანებული ავტობუსით,
დაუხურავი ვალით,
დაღლილი დედით,
მამაკაცით, რომელიც ამბობს
„ხვალ დავიწყებ“,
და ქალით, რომელმაც  უკვე იცის,
რომ ხვალ აღარ მოვა.

მე არ გეუბნები,
წიგნები დახურე.

არა.

იკითხე.

წაიკითხე იმდენი,
რამდენიც შეგიძლია.

მაგრამ ერთხელ მაინც
დახურე წიგნი
და ხელი მიადე ადამიანს.

ნახე, როგორ კანკალებს.

არ აღწერო.

არ შეადარო ქარს.

არ უთხრა,
რომ ეს შექსპირის პერსონაჟს ჰგავს.

უბრალოდ დარჩი.

იქნებ პირველად გაიგო,
რას ნიშნავს
როცა სხეული რაღაცას ამბობს
და სიტყვა ვერ ეწევა.

შენ გგონია,
რომ ბევრი ცოდნა
ბევრ განცდას ნიშნავს.

არა.

ზოგჯერ ცოდნა მხოლოდ დიდი ოთახია,
სადაც ადამიანი საკუთარ თავს
ძალიან ლამაზად მალავს.

შენ მწიგნობარი ხარ.

მე - ადამიანი.

შენ შეგიძლია დაწერო
ათასი გვერდი სიყვარულზე.

მე კი შეიძლება მხოლოდ ეს გითხრა:

როცა წავიდა,
მისი ჭიქა მაგიდაზე დავტოვე.

სამი დღე.

არ ვიცოდი რატომ.

აი, ეს ვერ წაგიკითხავს წიგნში.

ეს უნდა გეცხოვრა.

და თუ ოდესმე მართლა დაწერ
რაღაცას ჩემზე,

ნუ დამიწერ ლამაზად.

დამიწერე სწორად.

დამიწერე დაღლილმა.

დამიწერე გაბრაზებულმა.

დამიწერე ისე,
რომ წინადადებასაც კი ეტყობოდეს,
რამდენჯერ გადაყლაპე ტირილი.

რადგან მე არ მეშინია
ცუდად დაწერილი სიმართლის.

მე მეშინია
ლამაზად დაწერილი ტყუილის.

შენ კი ჯერ კიდევ ფიქრობ,
რომ სიტყვას შეუძლია ადამიანის ჩანაცვლება.

არ შეუძლია.

სიტყვა მხოლოდ კარია.

შეგრძნება კი -
ის ოთახია,
რომელშიც შესვლა
შენ ჯერ ვერ გაბედე.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.