ოცნებებს ბოლო სადგური არ აქვთ

მატარებელი მიდიოდა.

ვაგონში ჩუმად ისხდნენ ადამიანები,
მაგრამ თითოეულს ხელში
სხვადასხვა რამ ეჭირა.

ერთს ფული ჰქონდა -
მძიმე, ცივი,
ჯიბეს რომ ქვევით ექაჩებოდა.

მეორეს სიყვარული -
პატარა ნივთივით ეჭირა,
რომლის დაკარგვისაც ეშინოდა.

მესამეს შურისძიება მიჰქონდა.
ისეთი მძიმე იყო,
რომ მის გვერდით ცარიელ სკამზეც კი
მისი სიმძიმე იგრძნობოდა.

მეოთხეს სახლი მიჰყავდა -
ჯერ კიდევ კედლების გარეშე.

მეხუთეს თავისუფლება ჰქონდა
და ამიტომ
არ იცოდა, სად უნდა დაესვა.

მე კი
ფანჯარასთან ვიდექი.

მთელი ცხოვრება
სადგურებს ველოდი.

ყოველ გაჩერებაზე ვფიქრობდი:

ახლა.

აქ უნდა ჩამოვიდე.

მაგრამ მატარებელი ისევ იძვროდა
და ქალაქები უკან რჩებოდნენ,
როგორც სახელები,
რომლებიც ერთხელ ვიცოდით
და მერე საკუთარ თავში დავკარგეთ.

ერთ დღეს
მატარებელი გაჩერდა.

ყველაფერი დადუმდა.

ფანჯრის მიღმა
არ იყო ქალაქი.

არც ბაქანი.

არც აბრა.

არც ადამიანი,
რომელსაც ხელში ჩემი მომავალი ეჭირა.

ავდექი.

მძღოლთან მივედი.

აქ უნდა ჩამოვიდე.

მან შემომხედა
ისე, თითქოს ეს კითხვა
მატარებელზე კი არა,
ჩემზე იყო.

აქ სადგური არ არის.

მაშინ რატომ გავჩერდით?

მძღოლმა ფანჯარაში გაიხედა.

იმიტომ, რომ შენ
უკვე ჩამოხვედი.

სად?

მან პასუხი არ გამცა.

მხოლოდ კარი გახსნა.

გარეთ გავედი.

არაფერი შეცვლილა.

მაგრამ პირველად მივხვდი,
რომ მთელი გზა
მე სადგურს კი არ ველოდებოდი -

მე ველოდი საკუთარ თავს.

ფული, სიყვარული, შურისძიება, სახლი, თავისუფლება -
ყველაფერი, რაც ადამიანებს მიჰქონდათ,
საბოლოოდ მათვე ცვლიდა.

მატარებელიც ამიტომ მიდიოდა.

არა იმისთვის,
რომ სადმე მივსულიყავით.

არამედ იმისთვის,
რომ გზაში
ის ადამიანები გავმხდარიყავით,
რომლებსაც ოდესღაც
დანიშნულების ადგილზე
დახვედრას ველოდებოდით.

მატარებელი ისევ დაიძრა.

მე აღარ ავყევი.

ფანჯარაში საკუთარი სახე დავინახე.

და პირველად
არ დაველოდე სადგურს.

ოცნებებს
ბოლო სადგური არ აქვთ.

ზოგჯერ ოცნება
ადგილი კი არაა.

ის გზაა,

რომელზეც
ადამიანი
ნელ-ნელა

საკუთარ თავს
იგონებს.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2020 წ.