კიბე, რომელსაც ბოლო არ ჰქონდა

ღამით
ცისკენ აღმართული კიბე ვიპოვე.

ყოველ დილით
რამდენიმე საფეხური ამქონდა
და უკან აღარ ვიყურებოდი.

ქალაქი ნელ-ნელა პატარავდებოდა -
ფანჯრები წერტილებად,
ქუჩები ხაზებად,
ადამიანები - თითქმის არაფრად.

ერთ დღეს
ისე მაღლა ავედი,
რომ ცას სახლი დავანახე.

ჩემი სახლი.

ფანჯარაში
დარჩენილი სინათლე
ჯერ კიდევ მელოდებოდა.

მაშინ მივხვდი:

კიბე არსად მიდიოდა.

მე მივდიოდი -
ჩემი ცხოვრებიდან.

და რაც უფრო მაღლა ავდიოდი,
მით უფრო შორს ვტოვებდი
იმ ადგილს,
სადაც ჯერ კიდევ
ჩემი დაბრუნება შეიძლებოდა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2024 წ.