ღმერთის ქერტლი

ღმერთს თმა ჰქონდა.

არა ისეთი,
როგორიც ადამიანებს აქვთ.

მის თმაში
ქარები ცხოვრობდნენ,
დრო იბუდებდა
და დაღლილი ანგელოზები
თეთრ ფანტელებად ებღაუჭებოდნენ
ზეცის კანს.

ადამიანებმა კი
ამას ქერტლი უწოდეს.

არ იცოდნენ.

ვერ იცოდნენ,

რომ ყოველ დილით,
როცა საკუთარ მხრებზე
თეთრ ფანტელებს ხედავდნენ,
ზეციდან ჩამოცვენილ
პატარა ფრთებს
ისროდნენ ნაგავში.

ერთი ანგელოზი
ადამიანის თმაში დაიბადა.

პატარა იყო.

ისე პატარა,
რომ ღმერთის სუნთქვა
მისთვის ქარიშხალი გახლდათ.

მისი ფრთები
თეთრი მტვრისგან შედგებოდა.

ყოველ ჯერზე,
როცა ადამიანი
თავს იფხანდა,

ანგელოზი უფრო დაბლა ეცემოდა.

ჯერ თმაზე.

შემდეგ შუბლზე.

შემდეგ თვალთან.

შემდეგ მიწაზე.

და მიწა
ყოველ დაცემულ ანგელოზს
ჩუმად ჭამდა.

ადამიანი კი
თავს იბერტყავდა.

როგორც არასასურველ თოვლს.

როგორც რაღაცას,
რაც არ უნდა ყოფილიყო.

ღამით
ანგელოზები ღმერთს ეკითხებოდნენ:

- რატომ გვყრი?

ღმერთი დუმდა.

იმიტომ არა,
რომ პასუხი არ ჰქონდა.

არამედ იმიტომ,
რომ ღმერთსაც
არ ახსოვდა,

როდის დაიწყო
მისი თმის ცვენა.

და ერთ დღეს
ცა გათეთრდა.

არა ღრუბლებით.

არა თოვლით.

ანგელოზებით.

მილიარდობით
პატარა ფრთა
დედამიწაზე ცვიოდა.

ადამიანები თავებს იფარავდნენ.

იღებდნენ შამპუნებს.

იღებდნენ სავარცხლებს.

რეცხავდნენ თმას.

წმენდნენ ტანსაცმელს.

და ვერავინ მიხვდა,

რომ ზეცა
საკუთარ შვილებს კარგავდა.

ბოლოს
მხოლოდ ერთი ანგელოზი დარჩა.

ის ღმერთის თმაში იჯდა.

მისი სხეული
თეთრი ფანტელივით მსუბუქი იყო.

ფრთები აღარ ჰქონდა.

ღმერთმა ჰკითხა:

- რატომ არ ეცემი?

ანგელოზმა უპასუხა:

- იმიტომ,
რომ ჯერ კიდევ მახსოვხარ.

ღმერთმა თვალები დახარა.

და პირველად
თავისი თმა დაინახა.

თეთრი.

მთლიანად თეთრი.

როგორც მოხუცი კაცის თავი.

როგორც ზამთარი.

როგორც სასაფლაო.

და მაშინ მიხვდა:

ქერტლი
არ ყოფილა დაავადება.

ქერტლი
იყო ზეცის დავიწყება.

ყოველი თეთრი ფანტელი,
რომელსაც ადამიანი
მხრიდან იფერთხავდა,

ერთ დროს
მისი სახელით ლოცულობდა.

და ღმერთმა
თავისთვის ჩაიჩურჩულა:

- რამდენი დამავიწყდა...

იმ წამს
ბოლო ანგელოზიც ჩამოვარდა.

დედამიწაზე.

ადამიანის თმაზე.

ადამიანმა შეხედა.

თეთრი იყო.

ძალიან პატარა.

თითქმის უხილავი.

მტვერს ჰგავდა.

ადამიანმა თითით აიღო.

და მოიშორა.

იმავე წამს
ცაზე ერთი ვარსკვლავი ჩაქრა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.