ადამიანი, რომელსაც იღლიები აღარ ჰქონდა

ერთ დილას კაცმა გაიღვიძა
და აღმოაჩინა,
რომ იღლიები აღარ ჰქონდა.

არც ჭრილობა.

არც სისხლი.

არც ნაწიბური.

უბრალოდ,
იქ აღარ იყო ადგილი,
რომელსაც გუშინ
საკუთარი სხეულის ნაწილად თვლიდა.

სარკესთან მივიდა.

მარცხენა ხელი ასწია.

სხეული უწყვეტი იყო.

იდეალური.

ძალიან იდეალური.

იმდენად,
რომ პირველად შეეშინდა საკუთარი თავის.

იმ დღეს საპარსი აღარ დასჭირვებია.

თმა აღარ ჰქონდა.

არც იღლიებში.

არც მკერდზე.

არც ფეხებზე.

მეორე დღეს ნაოჭი გაუქრა.

მესამე დღეს - ნაწიბური.

მეოთხე დღეს - ოფლის სუნი.

მეხუთე დღეს ადამიანები ერთმანეთს აღარ ეხებოდნენ.

ქალაქი სუფთა გახდა.

ფანჯრები ბრწყინავდა.

ქუჩები სუნამოს ჰგავდა.

ადამიანებს აღარ ჰქონდათ დაღლილი სახეები.

აღარ ჰქონდათ მოხრილი ზურგები.

აღარ ჰქონდათ მახინჯი კბილები.

აღარ ჰქონდათ თმა,
რომელიც ქარს აერია.

აღარ ჰქონდათ არაფერი,
რაც მათ ადამიანებად ამხელდა.

ერთ საღამოს კაცმა სარკეში ჩაიხედა.

სახე ჰქონდა.

სხეული ჰქონდა.

თვალები ჰქონდა.

მაგრამ ვერ გაიხსენა,
ვინ იყურებოდა მისგან.

მაშინ პირველად მოუნდა
საპარსის აღება.

არა იმისთვის,
რომ რამე მოეშორებინა.

არამედ იმისთვის,
რომ რაღაც დაებრუნებინა.

საპარსი კანს მიადო.

და მიხვდა:

მას აღარაფერი ჰქონდა
გასაპარსი.

რადგან სრულყოფილ სხეულში
აღარ დარჩენილიყო
არც ერთი ადგილი,
სადაც ადამიანი
შეიძლებოდა დამალულიყო.

იმ ღამეს ქალაქის ყველა სარკე
ერთდროულად გაიბზარა.

და ყველა ნაპრალში
ერთი და იგივე რამ გამოჩნდა:

ადამიანის ნამდვილი სხეული -
დაღლილი,
ოფლიანი,
ნაწიბურიანი,
თმიანი,
არასრულყოფილი.

ცოცხალი.

კაცმა პირველად გაიღიმა.

და მის მარცხენა მხარეს,
იქ, სადაც მთელი ქალაქი ამტკიცებდა,
რომ არაფერი უნდა ყოფილიყო,

პატარა ჩრდილი გაჩნდა.

იღლიის ფორმის..

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.