ნაგავსაყრელის მეფე

არსებობდა ქვეყანა,

სადაც ყველაფერი ნაგავი იყო.

მაგრამ არავინ ამბობდა,
რომ ნაგავი იყო.

სახლებს
სახლებს ეძახდნენ.

სასახლეებს -
სასახლეებს.

ტაძრებს -
ტაძრებს.

მიცვალებულებს -
წინაპრებს.

დავიწყებულ ადამიანებს -
ისტორიას.

და იმას,
რაც ვერაფერს ემსახურებოდა,
ხელოვნებას.

ქალაქის ბოლოს
იყო უზარმაზარი ნაგავსაყრელი.

იქ იყრიდა თავს ყველაფერი,
რაც ადამიანებს აღარ სჭირდებოდათ.

ძველი ღმერთები.

გატეხილი საათები.

ბავშვების სათამაშოები.

დაწერილი და წაუკითხავი წიგნები.

ქორწილის ბეჭდები,
რომლებიც თითებს გადაურჩნენ.

დაპირებები.

ფიცი.

სახელები.

ზოგჯერ
მთელი ადამიანები.

ნაგავსაყრელის შუაგულში
იდგა ტახტი.

ტახტზე იჯდა მეფე.

მისი გვირგვინი
ოქროსი არ იყო.

მასზე ეკიდა
ის, რაც ადამიანებმა
საუკუნეების განმავლობაში
გადააგდეს.

ჯვარი.

მედალი.

სათამაშო მანქანა.

ვიღაცის კბილი.

დანგრეული საათის ისრები.

და პატარა,
დაჟანგებული გასაღები.

ყოველ დილით
მეფე ხალხს მიმართავდა:

ნუ გეშინიათ სუნის.

სუნი იმის დასტურია,
რომ აქ ოდესღაც
რაღაც არსებობდა.

ხალხი ტაშს უკრავდა.

შემდეგ სახლებში ბრუნდებოდნენ.

საკუთარ ნაგავს
კარს მიღმა ტოვებდნენ.

და ბედნიერები იყვნენ.

ერთ დღეს
მეფე გაქრა.

არავინ იცოდა სად.

ტახტი ცარიელი დარჩა.

ხალხმა იფიქრა,
რომ ის დაბრუნდებოდა.

მეფეები ყოველთვის ბრუნდებიან,
როცა ხალხს მათი ეშინია.

მაგრამ არ დაბრუნდა.

მაშინ დაიწყეს ძებნა.

ეძებდნენ სასახლეში.

ეძებდნენ ტაძარში.

ეძებდნენ ციხეში.

ეძებდნენ წიგნებში.

ბოლოს
ნაგავსაყრელზე მივიდნენ.

მეფის გვირგვინი
იქ იპოვეს.

ტახტის ქვემოთ.

მტვერში.

გვირგვინი აიღეს.

ქვეშ კი
ძვლები იპოვეს.

ადამიანის.

ვიღაცამ თქვა:

მეფე მოკლეს.

მეორემ თქვა:

არა.

მეფე თვითონ მოკვდა.

მესამემ თქვა:

იქნებ ეს მისი ძვლებიც არ არის.

ყველა დადუმდა.

მაშინ ყველაზე პატარა ბავშვი
დაიხარა.

ძვლებს შეხედა.

და იკითხა:

თუ მეფე აქ არის,

ვინ მართავს ქვეყანას?

არავინ უპასუხა.

ბავშვმა ნაგავსაყრელს გადახედა.

პირველად
მასში რაღაც დაინახა,
რასაც უფროსები ვერ ამჩნევდნენ.

ყველა ნივთზე
სახელი ეწერა.

ყველა გვირგვინზე.

ყველა ძვალზე.

ყველა წიგნზე.

ყველა ადამიანზე.

და ყველა სახელი
ერთი და იგივე იყო.

„ყოფილი.“

ბავშვმა თავი ასწია.

ქვეყანა ისევ იდგა.

სახლები იდგა.

ტაძრები იდგა.

სასახლეები იდგა.

ხალხი ცხოვრობდა.

იცინოდა.

ლაპარაკობდა.

ლოცულობდა.

უყვარდა.

კვდებოდა.

მაგრამ ახლა
ყველას ესმოდა სუნი.

არა ნაგავსაყრელის.

საკუთარი არსებობის.

მაშინ ხალხმა პირველად
მეფის ტახტს შეხედა.

ტახტი ცარიელი იყო.

და მაინც

ყველა მიხვდა,

რომ მთელი ამ დროის განმავლობაში

მეფე ტახტზე კი არა,

ნაგვის თავზე იჯდა.

და ნაგავი

მთელი ქვეყანა იყო.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.