მორალი კბილისთვის

კბილმა მკითხა:

- რატომ მტკივა?

ვუთხარი:

- იმიტომ,
რომ დაგავიწყდა
თავის დაცვა.

მან მიპასუხა:

- არა.
შენ დამივიწყე.

ჯაგრისი ხელში მეჭირა.

ყოველ დილით
ერთი და იგივე მოძრაობა:

წრე.

წრე.

წრე.

და უცებ მივხვდი -
ადამიანიც ასე ცხოვრობს.

იმეორებს
იმავე შეცდომას,
იმავე დუმილს,
იმავე არჩევანს,

მერე კი
დღევანდელ ტკივილს
გუშინდელ ბედს აბრალებს.

კარიესი
ერთ დღეში არ მოდის.

ის ჯერ
თითქმის არაფერია.

პატარა ლაქა.

პატარა სიჩუმე.

ერთი უგულებელყოფილი დილა.

ერთი სიტყვა,
რომელიც არ თქვი.

ერთი ჭრილობა,
რომელსაც უთხარი:

„მომირჩება.“

და რადგან არ გტკიოდა,
იფიქრე,
რომ არაფერი ხდებოდა.

მაგრამ ხვრელი
სიჩუმის შემდეგ მოდის.

ტკივილი -
ხვრელის შემდეგ.

კითხვა -
ტკივილის შემდეგ.

და ბოლოს
ადამიანი საკუთარ თავს ეკითხება:

რამდენი რამ
გაგიფუჭებია საკუთარ თავში,

მხოლოდ იმიტომ,
რომ გეგონა -

ჯერ კიდევ
დრო გქონდა?

კბილმა აღარ მიპასუხა.

ჯაგრისი გავაჩერე.

სარკეში შევხედე საკუთარ თავს

და პირველად მივხვდი:

ყველაზე საშიში კარიესი
კბილში არ იწყება.

ის იწყება იქ,
სადაც ადამიანი
თავის ტკივილს
საკმარისად დიდხანს
არ უსმენს.

ჯერ პატარაა.

შემდეგ -
ხვრელი.

შემდეგ -
ტკივილი.

შემდეგ -
სარკე.

და სარკეში
აღარ დგას კბილი.

დგახარ შენ.

შენი გუშინდელი ჩვევა
დღევანდელი ტკივილით.

და ხელში ისევ გიჭირავს
ჯაგრისი,

თითქოს ცხოვრება
შეიძლება თავიდან გაიწმინდოს

ერთი და იგივე მოძრაობით.

წრე.

წრე.

წრე.

მაგრამ ზოგი რამ
წრეზე არ ბრუნდება.

ზოგი რამ
ერთხელ უნდა დაინახო,

სანამ
ხვრელად გადაიქცევა.


ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2021 წ.