ბლენდერი

სამზარეულოში
ერთი ადამიანი იდგა.

მაგიდაზე
ბლენდერი.

მის წინ -
ერთი ვაშლი,
ნახევარი პური,
ცივი ყავა,
სამი მარწყვი,
ერთი ლიმონი
და პატარა ჭიქა წყალი.

ყველაფერი,
რაც იმ დღეს ჰქონდა.

მან ყველაფერი ჩაყარა.

ვაშლი -
ბავშვობისთვის.

პური -
დღეებისთვის,
როცა შიმშილს
სახელი არ ჰქონდა.

ყავა -
უძილო ღამეებისთვის.

მარწყვი -
იმ სიყვარულისთვის,
რომელიც ტკბილი იყო
მხოლოდ დასაწყისში.

ლიმონი -
სიმართლისთვის.

წყალი -
იმისთვის,
რაც დარჩა.

სახურავი დაახურა.

დააჭირა ღილაკს.

ხმაურმა
სამზარეულო გაავსო.

ყველაფერი აირია.

ფერები გაქრა.

ფორმები გაქრა.

ვაშლი აღარ იყო ვაშლი.

პური აღარ იყო პური.

სიყვარული
აღარ ჰგავდა სიყვარულს.

მან ბლენდერი გამორთო.

ჭიქაში
ერთი ნაცრისფერი სითხე იყო.

შეხედა.

და პირველად გაიფიქრა:

იქნებ ცხოვრება
ზუსტად ასე მუშაობს.

ყველაფერს ვამატებთ.

ადამიანებს.

დღეებს.

სურვილებს.

შეცდომებს.

მოგონებებს.

შემდეგ ვურევთ ერთმანეთს
და ვეძახით
„ჩემს ცხოვრებას“.

მან ერთი ყლუპი მოსვა.

გაეღიმა.

არ მოეწონა.

მაგრამ მაინც დალია.

რადგან უკვე ძალიან გვიანი იყო
ინგრედიენტების
ცალ-ცალკე დაბრუნებისთვის.

ბლენდერს კიდევ ერთხელ შეხედა.

და უცებ მიხვდა:

მას მთელი ცხოვრება
რეცეპტი არ სჭირდებოდა.

მას მხოლოდ
ერთი ინგრედიენტი აკლდა.

საკუთარი თავი.

მან კარადა გახსნა.

ბლენდერში საკუთარი ფოტოსურათი ჩააგდო.

ჩართო.

ხმაური დაიწყო.

მაგრამ ამჯერად
არაფერი დაქუცმაცებულა.

პირიქით -

ყველაფერი
თავის ადგილას დაუბრუნდა.

და ჭიქაში
პირველად

სუფთა წყალი დარჩა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.