უზრდელი ლექსი

ქალაქი კბილებს იწმენდს
ჩემი სისხლით.
ნეონი წვიმაში ჩაფურთხებულივით ციმციმებს,
როკი კედლებს აყირავებს,
ქუჩა კი -
დედას აგინებს.
მე მივდივარ.
არა -
მივქრი.
შუქნიშანი წითლად მეუბნება:
გაჩერდი.
მე ვეუბნები:
მომწყდი.
და გადავდივარ.
სიჩქარე
ჩემს ძარღვებში
პოლიციას დასდევს.
ღამეა.
ღამე კი ისეთი ბინძურია,
რომ ეკლესიასაც
სარეცხი ფხვნილი დასჭირდება.
კუთხეში მთვრალი მთვარე
ნაგვის ურნას ეჩხუბება.
ურნა იგებს.
რა თქმა უნდა, იგებს.
აქ გამარჯვებისთვის
სული აღარ არის საჭირო.
აქ ყველაფერს თავისი ფასი აქვს:
კოცნას -
ფული.
სინდისს -
ფული.
ღმერთს -
შაბათ-კვირა.
ეშმაკს -
სრული განაკვეთი.
მე კი
ჯიბეში მხოლოდ
დამტვრეული მეტრო მაქვს
და ერთი ცოდვა,
რომელსაც ჯერ კიდევ
ვერ ვწყვეტ.
გოთიკური შენობები
ჩემს თავზე იხრება.
ქვის ანგელოზები
მიყურებენ ისეთი სახით,
თითქოს უკვე იციან,
რა გავაკეთე.
მე მათ ვუღიმი.
- ნუ თამაშობთ წმინდანებს.
ერთმა ფრთა ჩამოიღო.
მეორემ -
სახე.
მესამემ უბრალოდ
სიგარეტი მომთხოვა.
ქალაქი ყარს.
ზუსტად ამიტომ
მიყვარს.
ნაგავსაყრელზე
ვარდი ამოვიდა.
ვიღაცამ ფეხი დააბიჯა.
ვარდმა არაფერი თქვა.
აი, ეს არის
ნამდვილი ურბანიზმი:
ლამაზი რაღაც
სწორ ადგილას არასდროს იბადება.
ბასმა
მუცელში დამარტყა.
დრამმა
თავი გამიხსნა.
გიტარამ
ფანჯრიდან გადამაგდო.
მე კი
ქვაფენილზე დავეცი
და საათს შევხედე.
საათი აღარ მუშაობდა.
დრო აფეთქდა.
წამები კედლებზე მიეწება.
წარსული
ნაგვის მანქანამ წაიღო.
მომავალი
საცობში გაიჭედა.
აწმყო კი
საკუთარ ფეხსაცმელზე
შარდავდა.
მე ვიცინე.
არა იმიტომ, რომ სასაცილო იყო.
იმიტომ, რომ
სხვა რეაქცია
ზედმეტად ძვირი ღირდა.
ქუჩამ იყვირა.
ფანჯრებმა უპასუხეს.
მანქანებმა აგინეს.
სირენებმა
ტონალობა შეცვალეს.
და მთელი ქალაქი
ერთ დიდ, უზრდელ აკორდად იქცა.
ბრახ.
ნეონი.
ბრახ.
სისხლი.
ბრახ.
როკი.
ბრახ.
ღმერთი.
ბრახ.
მე.
და უცებ -
სიჩუმე.
ისეთი სიჩუმე,
რომ საკუთარ ცოდვას
მისი ნამდვილი სახელით
გაიგონებ.
ვდგავარ ნაგავსაყრელთან.
ხელში -
არაფერი.
პირში -
გინება.
გულში -
ჯერ კიდევ რაღაც,
რასაც სირცხვილისგან
სახელს ვერ ვარქმევ.
ზემოთ ნეონი ციმციმებს.
ქვემოთ ნაგავი ლპება.
შუაში
მე ვარ.
არც წმინდანი.
არც დემონი.
უბრალოდ ადამიანი,
რომელმაც ძალიან გვიან გაიგო:
ყველაზე უზრდელი სიტყვა
გინება არ ყოფილა.
ყველაზე უზრდელი სიტყვა იყო -
„მიყვარხარ“
ქალაქში,
სადაც სიყვარულიც კი
ფალსიფიცირებული იყო.
და მაინც ვთქვი.
ხმამაღლა.
ისე ხმამაღლა,
რომ დრო კიდევ ერთხელ
აფეთქდა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.