ჩემი ჩრდილი ფრინველზე ადრე დაფრინავს

საწოლთან მდგარი ნათურა
ყოველ ღამე ერთი გრადუსით უფრო მაღლა ანათებს,
თითქოს ჭერს ეძებს.
მე არ ვაქრობ.
ვტოვებ ჩართულს,
რადგან ოთახს სჭირდება მოწმე.
ფანჯრის მიღმა ქალაქი დგას -
დღევანდელი ქალაქი,
რომელიც ჯერ კიდევ ჰგავს ქალაქს,
მაგრამ უკვე სხვანაირად სუნთქავს.
ტროტუარზე წყალი გროვდება.
მანქანები წყალს ჭრიან
და ისევ აერთიანებენ.
შუქნიშანი მწვანდება.
ვიღაც გადადის.
ვიღაც არ გადადის.
მე ვუყურებ
და ვფიქრობ,
რომ თავისუფლებას ზოგჯერ
უბრალოდ მწვანე ფერი ჰქვია.
ჩემი ჩრდილი
ფრინველზე ადრე დაფრინავს.
ჯერ კედელს ტოვებს,
შემდეგ ოთახს,
შემდეგ სახლს.
მე კი ისევ საწოლში ვრჩები,
როგორც ადამიანი.
ქვემოთ მეზობელი კაცი ლიფტს ელოდება.
ქუჩის კუთხეში
მტვერი მანქანის საბურავებს მიჰყვება.
ვიღაც მაღაზიას ხსნის.
ვიღაც უკვე კეტავს.
ვიღაც პურს ყიდულობს,
რომელიც საღამომდე აღარ იქნება ახალი.
ეს ყველაფერი ხდება.
ახლა.
ამ წამს.
ბოლო ეგზემპლარს
ვიღაც ყიდულობს.
ბოლო ხეს
ვიღაც რწყავს.
ბოლო სახლს
კარი აქვს ღია.
ბოლო ადამიანს
ვიღაც ელოდება.
და მე ვდგავარ ფანჯარასთან.
ჩემი ჩრდილი უკვე წასულია.
ქალაქის თავზე გადადის,
სახურავებს ეხება,
ანტენებს შორის იკარგება,
შემდეგ ისევ ჩნდება.
ფრინველი მის უკან მიფრინავს.
ნათურა ისევ ანათებს.
დღესაც ერთი გრადუსით მაღლა.
ჭერს ჯერ ვერ აღწევს.
მაგრამ არ ჩერდება.
ფანჯარას ვაღებ.
ქალაქის ხმაური ოთახში შემოდის.
მატარებლის შორი ხმა.
მუხრუჭების ჭრიალი.
წყლის წვეთები.
ადამიანის სიცილი.
და უცებ
ჩემი ჩრდილი ბრუნდება.
ფრინველზე ადრე.
ჩემამდე.
მე კი ვხვდები,
რომ მთელი ამ დროის განმავლობაში
სინათლეს კი არ ვტოვებდი ჩართულს.
ვტოვებდი გზას.
ქვემოთ ქალაქი ახლა უკვე ხმამაღლა სუნთქავს.
ნეონები რიგრიგობით ინთება -
წითელი, ლურჯი, თეთრი,
შემდეგ ისევ წითელი.
ვიტრინები ციმციმებენ.
მატარებელი ხიდზე გადის
და მთელი ქალაქი რამდენიმე წამით
რკინის რიტმში შედის.
ბასის ხმა მიწიდან ამოდის.
გიტარა სადღაც ბნელ ბარში
პირველ აკორდს იღებს.
შემდეგ მეორე.
მესამე.
და ქალაქი თითქოს
როკენროლზე გადადის.
ძრავები ბასად მუშაობენ.
მუხრუჭები - სოლო გიტარად.
სირენები - შორეულ ვოკალად.
ქუსლები ასფალტს ურტყამენ
როგორც დრამის პედალს.
ნეონი ციმციმებს.
ქალაქი არ ჩერდება.
მე აღარ ვეძებ სიჩუმეს.
სიჩუმე აქაც არის -
უბრალოდ ხმაურის შიგნით.
ლიფტი ისევ მოძრაობს.
ზემოთ.
ქვემოთ.
ზემოთ.
ქვემოთ.
როგორც ქალაქის გული.
და როცა ქუჩის ყველა შუქი
ერთდროულად ინთება,
ჩემი ჩრდილი
სახურავზე ადის.
ფრინველი უკვე შორსაა.
ნეონებს შორის
ჩემი ჩრდილი პირველად აღარ მგავს.
ის წინ მიდის.
მე უკან მივყვები.
ქალაქი უკრავს.
ღამე ცოცხალია.
და სადღაც,
რკინის, შუშის, ბეტონისა და სინათლის შუაგულში,
ჩემი ჩრდილი
ფრინველზე ადრე დაფრინავს.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2023 წ.