რა გადაიხადა საპონმა

საპონი არ დარჩება.
ესეც სიმართლეა.
ხვალ უფრო პატარა იქნება.
ზეგ - კიდევ უფრო პატარა.
ერთ დღეს ვერავინ გაიხსენებს, რომ ოდესღაც მთელი ხელისგული ეჭირა.
ნიჟარასთან დარჩება მხოლოდ თეთრი კვალის თხელი ნახევარმთვარე.
წყალი მასაც წაიღებს.
და ამ დროს ვიღაცას ხელები ექნება სუფთა.
ის ვერ გაიგებს, რამდენი რამ გაქრა იმ სისუფთავეში.
ვერ გაიგებს, რომ საპონი საკუთარ თავს ხარჯავდა მის ნაცვლად.
ასე ქრებიან ზოგჯერ ადამიანები.
არა ხმაურით.
არა სიკვდილით.
არამედ ყოველდღიური პატარა სიკეთეებით,
რომლებსაც არავინ არქმევს მსხვერპლს.
ვიღაცას კარი დაუჭირეს.
ვიღაცას აპატიეს.
ვიღაცას აღარ უპასუხეს, რადგან პასუხი უფრო მეტად ატკენდა.
ვიღაცამ საკუთარი სიტყვა გადაყლაპა,
რომ სხვისი დღე არ დაენგრია.
და იმ ადამიანმა შეიძლება ვერასდროს გაიგოს,
რომ ვიღაცამ თავისი თავი მისთვის ცოტათი დააპატარავა.
საპონი არ დარჩება.
ესეც სიმართლეა.
მაგრამ სისუფთავე დარჩება როგორც დანაშაულის ყველაზე უხილავი ფორმა.
ხელებზე - არაფერი.
მხოლოდ წყალი.
მხოლოდ სუნი, რომელიც მალე გაქრება.
მხოლოდ ადამიანი, რომელმაც არ იცის, რა გადაიხადა იმისთვის, რომ დღეს სუფთა ხელებით შეეხოს სამყაროს.
და იქნებ ეს არის ყველაზე დიდი უსამართლობა:
ყველაზე ძვირფასი რამ ხშირად ის არის, რისი ფასიც არასოდეს გეცოდინება.
საპონი არ დარჩება.
შენც არა.
მაგრამ ვიღაცის ხელები ერთ დილას მაინც სუფთა იქნება.
და არ ეცოდინება,
რომ ეს სისუფთავე ოდესღაც
ვიღაცის გაქრობა იყო.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.