ღმერთი ლიფტში გაიჭედა

ღმერთი ლიფტში გაიჭედა.

მესამე სართულზე.

მეექვსესა და მეშვიდეს შორის.

ზუსტად იქ, სადაც ქალაქი ყველაზე ნაკლებად ჰგავდა ღმერთს და ყველაზე მეტად - საკუთარ თავს.

ღილაკები ციმციმებდნენ.

G.
F.
B.
GROUND.
STOP.

ვიღაცას ლიფტის კედელზე მიეწერა:

„ღმერთო, შენი დედაც.“

ღმერთმა წაიკითხა.

არ გაბრაზებულა.

ალბათ პირველად აღარ ჰქონდა ამის ძალა.

გარეთ ნეონები ყვიროდნენ.

როკის გიტარა სადღაც ავტოფარეხში ქალაქის ძვლებს ხერხავდა.

მეტროდან სიგარეტის კვამლი ამოდიოდა.

ქუჩა ისე სწრაფად მოძრაობდა, რომ დრო უკან რჩებოდა.

კუთხეში ქალი იდგა და რეკლამაზე იაფად იღიმებოდა.

ბანერები წვიმაში იშლებოდა.

გადარჩი.
იყიდე.
იყვარე.
დამემორჩილე.
იყავი საკუთარი თავი.
იყავი ისეთი, როგორიც ჩვენ გვინდა.

ქალაქი ადამიანებს არჩევანს სთავაზობდა.

შემდეგ ორივე არჩევანს ყიდდა.


---

პარკინგის ბილეთზე ქუჩის პოეტი წერდა:

„ადამიანი საკუთარი თავის ყველაზე ძვირი ნაგავია.“

მერე ბილეთი პირში ჩაიდო.

არა იმიტომ, რომ მშიერი იყო.

უბრალოდ, ქალაქის სიტყვებს უკვე სხვა გემო აღარ ჰქონდა.

ვიტრინებში მანეკენები იდგნენ.

თვალები არ ჰქონდათ.

მაგრამ მაინც ყველას უყურებდნენ.

ფერადი ქსოვილი.

შავი ტყავი.

წითელი სინათლე.

გამჭვირვალე პლასტიკი.

სხეულები იყიდებოდა.

ოცნებები - განვადებით.

იდენტობები - ფასდაკლებით.

ზოგს ნიღაბი სახეზე ეკეთა.

ზოგს - ტანსაცმლის ქვეშ.

ზოგს - დროშის ქვეშ.

ქალაქს აღარ აინტერესებდა, ვინ იყავი.

მხოლოდ - რამდენად კარგად იყიდდი საკუთარ თავს.


---

იაფფასიან მაღაზიაში პატარა თოჯინები იდგნენ.

ყველას თავისი სახელი ჰქონდა.

ზოგს ისეთი, რომელიც დაბადებისას არ მიუღია.

ზოგს ისეთი, რომელიც თვითონ აირჩია.

ზოგს კი საერთოდ არ ჰქონდა სახელი.

მათი ყელებიდან პატარა იარლიყები ეკიდა:

„მე თვითონ ვირჩევ, ვინ ვარ.“

თოჯინებს ვერ გაეგოთ, რატომ იყიდებოდა არჩევანი შეფუთული.

მაღაზიის გამყიდველმა ერთ-ერთს ფასი დააწერა.

19.99.

ღმერთმა დიდხანს უყურა იარლიყს.

არაფერი უთქვამს.


---

ბარში დემონი იჯდა.

არავის ეშინოდა.

ეს იყო მისი ყველაზე დიდი დამარცხება.

მის გვერდით ორი პოლიტიკოსი, სამი ბიზნესმენი და ერთი კაცი, რომელსაც თვალებში ისეთი რწმენა ჰქონდა, თითქოს ღმერთს პირადად ელაპარაკებოდა, სვამდნენ.

დემონმა ჭიქას დახედა.

შემდეგ კაცებს.

- ცოდვა კიდევ არსებობს?

ერთ-ერთმა პოლიტიკოსმა გაიცინა.

- ახლა ყველაფერს ბაზარი ჰქვია.

დემონმაც გაიცინა.

საშინლად ადამიანურად.

- მაშინ მე რა დამრჩა?

არავინ უპასუხა.

დემონმა ქალაქს გახედა.

პირველად არ იცოდა, სად დაემალა თავი.


---

ქალაქის მეორე ბოლოში ახალგაზრდები ცეკვავდნენ.

ვიღაცას საკუთარი სხეულის შესახებ ყვირილი უნდოდა.

ვიღაცას - საკუთარი სახელის.

ვიღაცას - საერთოდ არაფრის თქმა.

მუსიკა იმდენად ხმამაღალი იყო, რომ ფიქრს ადგილი აღარ რჩებოდა.

სარკეებში ყველა ლამაზი ჩანდა.

სარკეებს არ აინტერესებდათ სიმართლე.

ტელეფონები სახეებს ანათებდნენ.

სახეები ტელეფონებს ემსგავსებოდნენ.

ერთმანეთს ეხებოდნენ.

ერთმანეთს შორდებოდნენ.

ერთმანეთს ეძებდნენ.

და როცა ვინმეს იპოვიდნენ, ხშირად აღმოჩნდებოდა, რომ მარტოობის ფორმა უბრალოდ შეიცვალა.


---

ქალაქის ერთ-ერთ ბნელ ოთახში ბიჭმა ქამარი მკლავზე მოიჭირა.

ვენები გამოიკვეთა.

ხელები უთრთოდა.

მის გვერდით მეორე იჯდა.

მესამე ფანჯარასთან იდგა და ამბობდა, რომ ხვალიდან ყველაფერს შეცვლიდა.

თეთრმა ფხვნილმა მათი საუბარი დაასრულა.

რამდენიმე წუთის შემდეგ ოთახში მხოლოდ საათი მუშაობდა.

ტიკ.

ტიკ.

ტიკ.

ერთ-ერთის ტელეფონმა დარეკა.

ეკრანზე ეწერა:

დედა.

არავის უპასუხია.


---

ლიფტში ღმერთი მუხლებზე იჯდა.

მის წინ დამსხვრეული სარკე იატაკზე ეგდო.

ნამსხვრევებში ასი ღმერთი ჩანდა.

ერთი იცინოდა.

ერთი ტიროდა.

ერთი სისხლიანი იყო.

ერთი ბავშვივით პატარა ჩანდა.

ერთი მოხუცი.

ერთი შიშველი.

ერთი ზურგით იდგა.

ერთი თვალებდახუჭული ლოცულობდა.

და ერთი საერთოდ არ არსებობდა.

ღმერთმა დიდხანს უყურა.

შემდეგ ჰკითხა:

- რომელი ვარ მე?

სარკემ უპასუხა:

- ის, რომელსაც ყველაზე მეტად ეშინია, რომ არ არსებობს.

ღმერთი გაჩუმდა.

ერთ-ერთი ნამსხვრევი მეორედ გატყდა.

ასმა ღმერთმა ერთდროულად შეხედა.

მხოლოდ არარსებულმა ღმერთმა არ შეხედა.


---

ლიფტი ისევ არ მოძრაობდა.

ღმერთმა ღილაკს დააჭირა.

GROUND.

არაფერი.

კიდევ ერთხელ.

არაფერი.

მესამედ.

შუქი ჩაქრა.

სიბნელეში ღმერთმა პირველად გაიგონა ქალაქი ისე, როგორც სინათლის გარეშე ჟღერს.

ვიღაც ტიროდა.

ვიღაც იცინოდა.

ვიღაც ლოცულობდა.

ვიღაც ღმერთს აგინებდა.

ვიღაც საკუთარ თავს.

შემდეგ ლიფტის კარი გაიღო.

დემონი იდგა.

- ჩამოხვალ?

ღმერთმა შეხედა.

- სად?

დემონმა ქალაქზე მიუთითა.

- ქვემოთ.

ღმერთი წამოდგა.

- იქ ხომ ჯოჯოხეთია?

დემონმა თავი გააქნია.

- არა.

- აბა რა არის?

დემონმა ქალაქს შეხედა.

დიდხანს არაფერი უთქვამს.

შემდეგ:

- ქალაქი.


---

გარეთ წვიმდა.

ბენზინი წყალში ირეოდა.

ბორდიურზე სისხლი თხელი წითელი ხაზივით მიედინებოდა.

სიგარეტის ნამწვავები პატარა საფლავებს ჰგავდნენ.

ქალაქს სუნი ჰქონდა.

კვამლის.

ფულის.

შიშის.

სექსის.

სიღარიბის.

ძალაუფლების.

მარტოობის.

მაგრამ ყველაზე მეტად -

ადამიანის სუნი ჰქონდა.

ღმერთი ქუჩაში ნელა მიდიოდა.

არავინ ცნობდა.

ეს პირველად მოეწონა.

მეძავმა გვერდით ჩაუარა.

პოეტმა ბილეთი გადააგდო.

ბარმა კიდევ ერთი ჭიქა აავსო.

პოლიტიკოსმა ტყუილი თქვა.

ბიზნესმენმა ფული დაითვალა.

ბიჭმა დედას ვერ დაურეკა.

ქალაქი ისევ ცხოვრობდა.

ღმერთმა ცას ახედა.

ცამ არაფერი უთხრა.

- ასე რომ, ეს არის ჯოჯოხეთი?

დემონმა თავი გააქნია.

- არა.

ღმერთმა ქალაქს შეხედა.

- მაშინ რა არის?

დემონმა უპასუხა:

- ადგილი, სადაც ადამიანმა ღმერთი შექმნა, მერე კი საკუთარი თავი დაივიწყა.

ღმერთი დიდხანს ჩუმად იყო.

შემდეგ გაიღიმა.

პირველად.


---

ზუსტად იმ წამს ყველა ნეონი ჩაქრა.

მუსიკა გაჩერდა.

რეკლამები გაქრა.

ეკრანები ჩაბნელდა.

ქალაქი სიბნელეში დარჩა.

ერთი წამით ყველა ადამიანი გაჩერდა.

არავინ მოძრაობდა.

არავინ ყიდდა.

არავინ ყიდულობდა.

არავინ ამართლებდა თავს.

არავინ იღებდა ფოტოს.

არავინ ცდილობდა ვინმესთვის რამეს დამტკიცებას.

და იმ ერთ წამში -

ქალაქმა საკუთარი თავი დაინახა.

არა როგორც ღმერთი.

არა როგორც დემონი.

არა როგორც მსხვერპლი.

არა როგორც დამნაშავე.

არა როგორც გამარჯვებული.

არა როგორც დამარცხებული.

არამედ -

როგორც ადამიანი.

სიბნელემ ერთი წამით ყველას სახე წაშალა.

და სწორედ მაშინ გამოჩნდა ყველაფერი, რასაც მთელი ცხოვრება მალავდნენ.

შიში.

სიცარიელე.

სიყვარული.

სირცხვილი.

მარტოობა.

სურვილი.

დანაშაულის გრძნობა.

და რაღაც პატარა, თითქმის უხილავი,

რის გამოც ჯერ კიდევ ცოცხლობდნენ.

შემდეგ დენი დაბრუნდა.

ნეონები ისევ აინთო.

გიტარა ისევ აყვირდა.

მანქანებმა ისევ დაიწყეს მოძრაობა.

ტელეფონებმა ისევ დარეკეს.

ქალაქმა ისევ დაივიწყა საკუთარი სახე.

ლიფტმა კარი დახურა.

ღმერთი შიგნით შევიდა.

დემონი გარეთ დარჩა.

კარი დაიკეტა.

ღილაკები აინთო.

G.

F.

B.

GROUND.

STOP.

ღმერთმა რამდენიმე წამი უყურა.

შემდეგ თითი ასწია.

და დააჭირა:

GROUND.

ლიფტი დაეშვა.

ამჯერად -

ღმერთმა იცოდა, სად მიდიოდა.


ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026