ჭიანჭველების ღმერთი

ჭიანჭველებმა ღმერთი არ იციან -
მათ იციან მიწა,
და მიწამ იცის მათი წონა.

ერთი მარცვალი
მათთვის ზამთარია,
ერთი წვეთი - ზღვა,
ერთი მკვდარი ჭიანჭველა -
მთელი ქალაქის დაკრძალვა.

ჩვენ ზემოდან დავდივართ
და ვეძახით მათ - პატარებს.

არ ვიცით,
რომ შესაძლოა ღმერთიც
ასე გვიყურებდეს:

ჩვენი ომები -
მტვრის გადაადგილებად,
ჩვენი იმპერიები -
ქვის პატარა გროვებად,
ჩვენი სიყვარული -
მარცვლად, რომელსაც
ვიღაც სხვა სამყაროში
სოროში მიათრევს.

ჭიანჭველა ვერ გრძნობს
საკუთარ ისტორიას.
ის მხოლოდ მიდის.

მარცხნივ - სხვა ჭიანჭველაა.
მარჯვნივ - სხვა სუნი.
ზემოთ - ფეხი.
ქვემოთ - მიწა.

და მაინც,
მილიონი წელია
დედამიწა არ ჩამოშლილა,
რადგან სადღაც,
უხმაუროდ,
პატარა შავი არსებები
ერთმანეთს ეუბნებიან:

„ეს მარცვალი მარტო ჩემთვის არ არის.“

იქნებ ცივილიზაცია
სწორედ ესაა -

არა ის,
რამდენი კოშკი ავაშენეთ,
არამედ ის,
რამდენი მარცვალი
შევძელით ერთმანეთისთვის
მიგვეტანა.

და თუ ოდესმე
ღმერთმა ადამიანებს
ბოლო გამოცდა მოუწყო,
ალბათ არ გვკითხავს:

- რამდენი იცოდით?

არც:

- რამდენი გქონდათ?

მხოლოდ ერთ ჭიანჭველას
მოგვაჩვენებს ხელისგულზე
და გვკითხავს:

- რატომ ვერ ისწავლეთ
ასე პატარა არსებებისგან
ერთმანეთის ტარება?


ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2024 წ