ოქროს კვეთა I - რიცხვი, რომელმაც ღმერთს სარკე დაუდო

თავიდან იყო წერტილი -
არც დასაწყისი, არც ბოლო,
მხოლოდ ისეთი მდუმარება,
რომელშიც სამყარომ საკუთარი ხმა პირველად მოისმინა.

შემდეგ წერტილმა ხაზი იპოვა,
ხაზმა - წრე,
წრემ - სუნთქვა,
ხოლო სუნთქვამ - ადამიანი,
რომელმაც არ იცოდა,
რომ ღმერთის ხელწერას იმეორებდა
ყოველ ჯერზე, როცა სიყვარულით
ვიღაცას ადგილს უთმობდა საკუთარ გულში.

ოქროს კვეთა -
არ არის რიცხვი.

ეს არის კანონზომიერება,
რომლითაც უსასრულობა
საკუთარ თავს ზომავს
და მაინც ვერ ეტევა საკუთარ თავში.

დიდი მონაკვეთი
პატარას ისე ეკვრის,
როგორც ცა - ჩიტის ფრთას,
როგორც სიტყვა - დუმილს,
როგორც სიკვდილი - დაბადებას:

დიდი : პატარა = მთელი : დიდი.

და უცებ მივხვდი:

ადამიანიც ასეა.

ნახევრად მიწაა,
ნახევრად - ის, რაც მიწას ენატრება.

ნახევრად გუშინდელია,
ნახევრად - ჯერ არდაბადებული ხვალ.

ნახევრად სხეული,
ნახევრად კითხვა,
რომელზეც სამყარომ
ჯერ არ იცის პასუხი.

მე შენში შევიყვარე
არა შენი სიმეტრია,
არამედ ის მცირე გადახრა,
რომელმაც სრულყოფილება
სრულყოფილებისგან იხსნა.

რადგან სრულყოფილი წრე
არასოდეს იპოვიდა გასასვლელს.

სწორედ პატარა ნაკლში
შემოიჭრა სინათლე.

სწორედ ერთ ზედმეტ ნაპრალში
დაიბადა მუსიკა.

სწორედ იქ,
სადაც ფორმულა მცდარი ეგონა თავს,
სამყარომ პოეზია აღმოაჩინა.

შენ მითხარი:

- რატომ არ ვართ სრულყოფილები?

მე გიპასუხე:

- იმიტომ, რომ სრულყოფილებას
არ შეუძლია სიყვარული.

სიყვარული ყოველთვის
ოდნავ მეტია, ვიდრე სხეული,
ოდნავ ნაკლებია, ვიდრე ღმერთი,
და ზუსტად იმდენია,
რამდენიც საჭიროა
ორი მარტოობის შესაერთებლად.

ამიტომაც იზრდება ხე
არა პირდაპირ ცისკენ,
არამედ სინათლისკენ.

ამიტომაც იხრება ტალღა
ნაპირის სახელისკენ.

ამიტომაც აქვს ადამიანის გულს
ოთხი კამერა,
მაგრამ ერთი სურვილი:

რომ ვიღაცამ
მის შიგნით არსებული ქაოსი
სამყაროს მუსიკად გაიგოს.

და როცა ბოლოს მოვკვდები,
ნუ დამხატავ ოქროს ჩარჩოში.

დამტოვე დაუმთავრებელი.

დამიტოვე ერთი არათანაბარი ხაზი,
ერთი გადახრილი სიტყვა,
ერთი კარი, რომელიც ბოლომდე არ იხურება.

იქიდან შემოვა ღმერთი.

არა როგორც მეფე.

არა როგორც მსაჯული.

არამედ როგორც უკანასკნელი კითხვა,
რომელმაც იცის:

სრულყოფილი სამყარო ვერ შექმნიდა ადამიანს -
ადამიანი კი თავისი არასრულყოფილებით
სამყაროს სრულყოფისკენ უბიძგებს.

და მაშინ ოქროს კვეთა
რიცხვი აღარ იქნება.

იქნება მანძილი
ჩემსა და შენს შორის,

რომელიც არც უნდა გაქრეს
და არც უნდა გაიზარდოს -

რადგან სწორედ ამ მცირე მანძილში
ეტევა მთელი უსასრულობა.


ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2024 წ.