ქირურგი

მე სხეულებს არ ვჭრი -
მე ვჭრი იმ ადგილს,
სადაც სხეული ტყუილს ეჩვევა,
და ძვალს ვუსმენ,
როგორც ძველ წიგნს,
რომელსაც ავტორმა სიკვდილის წინ
ბოლო გვერდი ამოაცალა.

ჩემს ოთახში საათიც კი
პულსით დადის.

მაგიდაზე -
ფოლადი.
თეთრი სინათლე.
და ადამიანის გულში
დამალული პატარა ქვეყანა,
რომელსაც ჯერ კიდევ ჰგონია,
რომ ტკივილი
მისი საზღვარია.

მე კი ვხსნი.

არა გულმკერდს -
დუმილს.

არა ჭრილობას -
იმ პირველ სიტყვას,
რომელმაც ბავშვობაში
შენი სახელი შეცვალა.

სკალპელი მიჭირავს
ისეთი სიფრთხილით,
როგორც ღმერთს უნდა ეჭიროს
ადამიანის დაუმთავრებელი სული.

ერთი მილიმეტრით ზედმეტი -
და ადამიანი აღარ არის იგივე.

ერთი მილიმეტრით ნაკლები -
და სიმართლე ისევ ცოცხალი რჩება.

მასწავლეს,
რომ სისხლი წითელია.

მომატყუეს.

სისხლი არის დრო,
რომელიც სხეულს ვერ ასწრებს.

ყოველი წვეთი ამბობს:
„ჯერ კიდევ.“

ყოველი პულსი ამბობს:
„არა.“

და სიკვდილი,
რომელიც კართან მელოდება,
ჩუმად ითვლის
ჩემს შეცდომებს.

მე კი ვმუშაობ.

ვჭრი სიმსივნეს,
რომელიც სხეულს ეკუთვნის,
მაგრამ ვერც ერთი სკალპელი
ვერ ჭრის იმ სიმსივნეს,
რომელიც ადამიანს
საკუთარ თავში უყვარს.

ამიტომ ყველაზე რთული ოპერაცია
ჯერ არ დამიწყია.

ადამიანი შემოვიდა
და მითხრა:

- ექიმო,
გული მტკივა.

გული მოვისმინე.

სუფთა იყო.

კვლავ მოვუსმინე.

იქ სხვა ხმა იყო.

კაცი კი არა -
მისი ბავშვობა სუნთქავდა.

მაშინ მივხვდი:

ზოგჯერ ავადმყოფი
არ არის ის,
ვინც მაგიდაზე წევს.

ავადმყოფია
ის, ვინც წლებია
მის სხეულში ცხოვრობს
და საკუთარ თავს ვერ ეკითხება:

„რატომ მტკივა ის,
რაც არასოდეს მომიტეხავს?“

მე ოპერაცია დავიწყე.

გავხსენი გულმკერდი -
და იქ ვიპოვე
პატარა ოთახი.

ოთახში იჯდა ბავშვი.

მის ხელში
დედამისის ხმა ეჭირა.

ბავშვმა შემომხედა
და მითხრა:

- ექიმო,
არ მომკლა.

მე გავჩერდი.

- მე შენ არ გკლავ.

მან გაიღიმა:

- მაშინ
რატომ გიჭირავს დანა?

იმ წამს მივხვდი,
რომ მთელი ჩემი პროფესია
ერთ კითხვაში იყო დამალული:

რამდენად შორს შეიძლება შეხვიდე ადამიანში,
სანამ მისი გადარჩენა
მისი დარღვევის ფორმა გახდება?

დანა დავდე.

სიჩუმე მოვიდა.

გულმა ერთხელ დაიგვიანა.

მეორედ -
მეც.

მესამედ -
ბავშვმა თვალები გაახილა.

და მე პირველად ვიმუშავე
სკალპელის გარეშე.

ჭრილობა დავხურე.

არა ძაფით -
პატიებით.

დილით პაციენტმა თვალები გაახილა.

- გადავრჩი?

მე ვუთხარი:

- არა.

შეშინდა.

მე გავუღიმე:

- თქვენ უბრალოდ მოკვდით
იმ ადამიანად,
ვინც აქამდე იყავით.

მან ხელი გულზე მიიდო.

გული სცემდა.

მაგრამ ახლა
სხვა რიტმით.

როგორც ადამიანი,
რომელმაც ბოლოს გაიგო:

სიცოცხლე არ არის
სიკვდილის არყოფნა.

სიცოცხლე ის არის,
როცა საკუთარ თავში
რაღაც უნდა მოკლა,
რომ რაღაც უფრო დიდი
დაიბადოს.

და იმ ღამეს
მე ქირურგი აღარ ვიყავი.

მე ვიყავი
პატარა ხიდი
ორ სიკვდილს შორის:

იმას შორის,
რაც ადამიანი იყო,

და იმას შორის,
რაც მას შეეძლო გამხდარიყო.

დილით ხელები დავიბანე.

წყალმა სისხლი წაიღო.

მაგრამ ერთმა წვეთმა
ხელისგულზე დარჩენა არჩია.

მე შევხედე.

მან მითხრა:

- ექიმო,
ყველაზე რთული ოპერაცია
ჯერ კიდევ შენ გელოდება.

და პირველად
შემეშინდა.

რადგან ვიცოდი:

ადამიანის სხეულში
ყველაზე ღრმა ჭრილობა
ისეთია,
რომელიც ანატომიის არც ერთ წიგნში
არ წერია.

მას ეწოდება -

„მე.“


ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2021 წ.