ორთქლის მეტაფიზიკა

სამზარეულოს კუთხეში იდგა ჩაიდანი,
როგორც პატარა, დაღლილი პლანეტა -
ჯერ კიდევ სჯეროდა, რომ ცეცხლი
სამყაროს დასასრული კი არა,
დაწყება იყო.

შიგ ესხა წყალი -
სრულიად ჩვეულებრივი წყალი,
მაგრამ წყალს ვინ ჰკითხავს,
რამდენი ზღვა აქვს დამალული
ერთ პატარა სხეულში?

ცეცხლი შეეხო.

და ჩაიდანმა პირველად იფიქრა:
მე ვთბები - მაშასადამე,
ვიღაცას ველოდები.

ორთქლი ამოვიდა,
თეთრი, უხილავის ხელწერა,
და ჭერს მიაწერა სიტყვა,
რომელიც მაშინვე გაქრა:

ყოფნა.

სტვენა დაიწყო.

არა იმიტომ, რომ წყალი დუღდა -
არამედ იმიტომ,
რომ დუმილს ვეღარ გაუძლო.

მისი პატარა ყელი
უცებ მუსიკალურ საკრავად იქცა,
და მთელმა სახლმა გაიგო
ის ბგერა, რომელსაც ადამიანები
ათასწლეულებია ეძებენ:

ბგერა, რომელსაც საგანი გამოსცემს,
როცა ხვდება, რომ დროებითია.

ჩაიდანმა იცოდა:
ერთ დღეს გაცივდებოდა,
ერთ დღეს ჟანგი შეეპარებოდა,
ერთ დღეს სხვა ჩაიდანი მოვიდოდა,
უფრო ლამაზი, უფრო ახალი,
და მისი ადგილი კარადის სიღრმეში დარჩებოდა.

მაგრამ სწორედ ამიტომ
ადუღებდა წყალს
ისეთი სერიოზულობით,
თითქოს ღმერთს ასმევდა ჩაის.

და როცა ჭიქაში
პირველი წვეთი ჩავიდა,
სამყარო ერთი წამით
სრულყოფილი გახდა.

არაფერი შეცვლილა.

მაგრამ ყველაფერი საკმარისი აღმოჩნდა.

ადამიანმა ჩაი დალია.

ჩაიდანი დაიცალა.

და მაშინ მოხდა ყველაზე უცნაური:

ცარიელმა ჩაიდანმა
უფრო მეტი სიჩუმე დაიტია,
ვიდრე ოდესმე წყალი ეტია.

იმ ღამეს მთვარემ ფანჯრიდან შემოიხედა
და პირველად ვერ გაარჩია,
რომელი იყო ცარიელი -
ჩაიდანი
თუ ადამიანი.

ხოლო დილით,
როცა ისევ აავსეს წყლით,
ჩაიდანმა არაფერი თქვა.

მხოლოდ ფსკერზე
ერთი პატარა წვეთი დარჩა.

იქ, სადაც ვერავინ ხედავდა,
ისევ გრძელდებოდა
ყველაზე ძველი ზღვა.

და მისი ტალღა ჩურჩულებდა:

რაც ცარიელდება,
ის ყოველთვის არ ქრება.
ზოგჯერ
სწორედ სიცარიელე ხდება
ყველაზე დიდი ჭურჭელი.


ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2018 წ.