კუზიანს სამარე გაასწორებს

კუზი ზურგზე კი არა 
დროის სინდისზე იდო,
და კაცი მიდიოდა მოხრილი,
რადგან ცას ვერ სწვდებოდა,
ან იქნებ ცა იყო ისეთი დაბალი,
რომ ყველა შუბლს ასრესდა.

ქუჩები ჩუმად იცნობდნენ მის ნაბიჯს,
ქვები მის ჩრდილს,
ფანჯრები მის სიჩუმეს;
მხოლოდ ადამიანები ვერ ამჩნევდნენ,
რომ ზოგჯერ სწორი ზურგი
ყველაზე დიდი კუზია.

ამბობდნენ:

„კუზიანს სამარე გაასწორებს.“

და ამ ფრაზას ისე იმეორებდნენ,
თითქოს სიკვდილი
ადამიანის სხეულის მკერავია,
თითქოს მიწას შეუძლია
ის, რაც სიცოცხლემ ვერ შეძლო.

მაგრამ ერთხელ
კუზიანმა მიწას ჰკითხა:

- თუ სიკვდილი გამასწორებს,
რატომ მეშინია სიკვდილის?

მიწამ უპასუხა:

- იმიტომ, რომ მე სხეულს ვასწორებ,
ხოლო შენს კუზს
სხეულში არასოდეს უცხოვრია.

მაშინ კაცმა პირველად
თავი ასწია.

ცა უცებ
უზარმაზარი აღმოჩნდა.

და მიხვდა:

მისი კუზი
შეიძლებოდა ყოფილიყო
ყველაფერი, რასაც სხვები
მის სიმაღლეს ეძახდნენ.

იმ ღამეს
სამარე გათხარეს.

მაგრამ საფლავში
კუზი არ ჩასულა.

ჩავიდა მხოლოდ სხეული.

კუზი კი დარჩა მიწის ზემოთ -
როგორც ძველი კითხვა,
რომელზეც სიკვდილსაც
არ ჰქონდა პასუხი.

მას შემდეგ ამბობენ:

„კუზიანს სამარე გაასწორებს.“

მაგრამ მე ასე ვიტყოდი:

სამარე მხოლოდ ზურგს ასწორებს -
ადამიანს კი ის დღე ასწორებს,
როცა სხვისი საზომით
ცხოვრებას წყვეტს.

და თუ ოდესმე
მოხრილს დაინახავ,
ნუ ჰკითხავ,
რატომ აქვს კუზი.

ჯერ ცას შეხედე.

იქნებ
ის კი არაა მოხრილი -
შენ გაქვს თავი
ზედმეტად მაღლა აწეული.



ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.