დაკარგული ტერიტორიები

საზღვარი ჯერ რუკაზე არ დახატულა -
ის პირველად გულში გაჩნდა,
როცა კაცმა თქვა:
„აქამდე ჩემია,
აქედან - აღარ ვიცი.“

მას შემდეგ
ყოველი დაკარგული ველი
ცაზე ერთი ვარსკვლავით ნაკლებია,
ყოველი მიტოვებული სახლი -
ფანჯარა,
რომელიც ღამეს შიგნიდან უყურებს,
მაგრამ ვერავის ეძახის.

იქ ახლა ქარი ცხოვრობს.

ქარი -
რომელსაც პასპორტი არ სჭირდება,
რომელიც არც ჩვენია,
არც სხვისი,
და მაინც ყველა ეზოში
ერთნაირად შედის.

იქ ბალახი იზრდება
ძველი კარის ზემოდან,
როგორც მწვანე ხელწერა
იმ კაცისა,
ვინც წასვლისას
ვერ მოასწრო ეთქვა:

„დავბრუნდები.“

დაკარგული ტერიტორია
მხოლოდ ადგილი არ არის.

ეს არის
დროის მიერ გამოტოვებული წინადადება,
რომელსაც ჩვენი შვილები
კითხულობენ ხმამაღლა
და ვერ იგებენ,
რატომ გვიჭირს
ბოლო სიტყვის თქმა.

ზოგჯერ ღამით
რუკებს რომ ვშლით,
ქვეყანა უფრო დიდია.

რადგან ქაღალდზე
არ ჩანს
დედის ფანჯარა,
სადაც შვილი აღარ დაბრუნდა;

არ ჩანს
ჭაში ჩაგდებული ვედრო,
რომელმაც ჯერ კიდევ იცის
იმ ხელის სიმძიმე;

არ ჩანს
მუხა,
რომელსაც ორი გვარი ჰქონდა
და ორივეს ჩრდილს
ერთნაირად აძლევდა.

არ ჩანს საფლავიც -
მაგრამ საფლავები
საზღვრებზე მეტს იმახსოვრებენ.

იქ მიწა არ ეკითხება მიცვალებულს:
„ვინ ხარ?“

მიწამ იცის.

მიწამ ყოველთვის იცის.

ჩვენ კი
ხანდახან გვავიწყდება,
რომ სამშობლო
ქვეყნის სახელზე უფრო ძველი სიტყვაა.

სამშობლო არის ადგილი,
სადაც შენი არყოფნაც კი
ვიღაცას აკლია.

ამიტომ,
როცა დაკარგულ ტერიტორიებზე ვლაპარაკობთ,
ნუ დავიწყებთ რუკით.

დავიწყოთ ჩუმი სახლით.

დავიწყოთ იმ კარით,
რომელიც ჯერ კიდევ იღება ქარისთვის.

დავიწყოთ ბავშვის სახელით,
რომელსაც ის ადგილი
სიზმარში სწორად წარმოთქვამს.

და თუ ოდესმე
დაკარგულ გზაზე დაბრუნდებით,
ნუ იჩქარებთ.

ჯერ მიწას მოუსმინეთ.

იქნებ ის გეტყვის:

მე არ დავკარგულვარ.
თქვენ დამკარგეთ.

და მაშინ მიხვდებით -

ტერიტორია
საზღვარს კი არ ელოდება;

ადამიანს ელოდება,
რომელიც მის დაბრუნებას
დაპყრობად კი არა,
სახლში დაბრუნებად
დაინახავს.

რადგან მიწა,
რომელიც სისხლმა გაიარა,
არავის ეკუთვნის ბოლომდე.

ის მხოლოდ გვეუბნება:

იცხოვრეთ ისე,
რომ ერთხელაც
თქვენი შვილების რუკაზე
არც ერთი ადგილი
აღარ იყოს მონიშნული სიტყვით -
დაკარგული.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2020 წ.