ღორები

ღორები მოდიან - მიწას ეპატრონებიან,
ცხვირებით ქექავენ დაკარგულ სიბრძნეს;
რაც კაცმა ცად ნახა - მათ ქვემოთ ჰგონიათ,
და ოქროსაც ჭამენ, თუ ოქრო იქ ბრწყინავს.

ღორები არ კვდებიან - იცვლიან სახელებს:
ხან გვირგვინს იკეთებენ, ხან ჰალსტუხს, ხან ჯვარს;
ხან ამბობენ: „ხალხო, ჩვენ თქვენთვის ვაშენებთ“,
და აშენებულ კედელს თვითონვე ჰყიდიან ქვად.

მათთვის სინდისი - ზედმეტი ორგანოა,
გული - მხოლოდ ხორცი, რომელიც ფეთქავს;
სირცხვილი - სიტყვაა, ძველ წიგნში ჩარჩენილი,
სიმართლე - მონეტა, რომელიც არ ბრწყინავს.

ღორები ღამითაც მზეს ითხოვენ ხოლმე,
რადგან სიბნელეში სარკე არ იტყუება;
სარკეს კი ამტვრევენ - ნამსხვრევს ყიდიან
და ამბობენ: „აი, თავისუფლება!“

ერთმა ღორმა ერთხელ იკითხა: კაცი რა არის?
მეორემ უთხრა: ვინც ჩვენზე მაღლა დგას.
მესამემ გაიცინა: მაშ, თავი დაუხარე -
თუ კაცი გახდება, ჩვენი საჭმელი აღარ იქნება.

და მიწამ გაიგონა მათი ქეიფი,
და ქვებმა შეიგრძნეს ადამიანთა შიში;
მაგრამ ცამ - პირველად - არ ჩამოხედა ქვემოთ,
რადგან ზემოთაც კი სუნი ავიდა.

მაშინ ერთმა ბავშვმა, ფეხშიშველი, ჩუმად,
ღორის წინ დადგა და ჰკითხა მხოლოდ:

- თუ ყველაფერი ჭამეთ,
რაც ადამიანური იყო,
რატომ დაგრჩათ შიმშილი?

ღორმა შეხედა.

ვერ უპასუხა.

რადგან პასუხი პირველად აღმოჩნდა
არა პირში -
არამედ სარკეში.

და სარკემ უთხრა:

შენ ღორი კი არა ხარ -
შენ ის კაცი ხარ,
რომელმაც საკუთარ თავში
ადამიანი შეჭამა.

იმ დღიდან ღორები აღარ კივიან.

დადიან ჩუმად.

რადგან ყველაზე საშიში ღორი
ტალახში არ წევს.

ის კოსტიუმში ზის,
სიტყვებს სწორად წარმოთქვამს,
ხალხს პატივს სცემს

და ღამით,

როცა ყველა დაიძინებს,

საკუთარ სინდისს
კოვზით ჭამს.


ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2023 წ.