ადგილების ფოტოგრაფი
ძვირფასო ოტტო, გიგზავნი ამ ფირს. არ ვიცი, რას დაინახავ პირველ რიგში - ქვეყანას, მავთულს, ადამიანს თუ იმ სიცარიელეს, რომელიც მათ შორის ისე, ზუსტადაა გადაღებული, თითქოს ღმერთმა თავად მოათავსა კადრში. მე ადგილების ფოტოგრაფი ვარ. არა ქალაქების. არა ქუჩების. არა შენობების. ადგილების. დროს დავყვები ღმერთის კამერით, მაგრამ ღმერთს ჩემი ობიექტივი არ აქვს. ამიტომ მე ვიღებ. ვიღებ იმას, რაც დარჩა მას შემდეგ, რაც ყველა წავიდა. მავთულხლართები მეთანხმებიან - ფოტოგრაფი ვარ მხარეების. იქ, სადაც მიწას ორი სახელი დაარქვეს, მაგრამ მიწამ ორივეს ერთნაირად მოუსმინა. იქ, სადაც მუდმივად მეხთა ხმებია და მეცხვარეები თავიანთ ფარას საზღვრის პირას აბრუნებენ, რადგან ზოგჯერ ერთი ნაბიჯი გეოგრაფია კი არა, ბედისწერაა. მე კი ვიღებ. მავთულხლართების ფოტოგრაფი ვარ. ვიღებ ჟანგს, დაჭიმულ მავთულს, დაკაწრულ ხელებს, დუმილს, რომელსაც არც ერთი კამერა საკმარისად ფართო კადრში ვერ იტევს. ხანდახან მგონია, რომ მავთული კი არ არის გაჭიმული მიწაზე - დროა გაჭიმული ადამიანებს შორის. ადამიანები კადრში შემოდიან. იღიმიან. მიღებენ სურათს საკუთარი არსებობის დასამტკიცებლად. მერე გადიან. მე კი ვრჩები. მონტაჟის ოთახში. ღამის სამ საათზე, როცა ქალაქის ყველა ფანჯარა თავის ცხოვრებას დახურულ ფარდებში მალავს. ვჭრი წამებს. ვჭრი წუთებს. ვჭრი წლებს. და ყოველ ჯერზე მახსენდება საშინელი რამ: ეს ყველაფერი ღმერთმა ერთხელ უკვე სამუდამოდ გადაიღო. მე მხოლოდ მისი უხილავი ფილმის ფირიდან ვპოულობ დაკარგულ კადრებს. ზოგჯერ ვფიქრობ - იქნებ სიკვდილი სხვა არაფერი იყოს, თუ არა უკანასკნელი კადრი, რომელსაც მონტაჟი აღარ სჭირდება. არანაირი „გაგრძელება“. არანაირი შემდეგი სცენა. უბრალოდ - გაჩერებული ადამიანი დროის ბოლოში. მე ვიღებ დაბადებას. დაკარგვას. პირველ კოცნას. უკანასკნელ ჩახუტებას. ომს. დუმილს. იმ წამსაც კი, როცა ადამიანი სარკეში იყურება და პირველად ამჩნევს, რომ საკუთარი სახე მას აღარ ეკუთვნის. სწორედ იმ წამს მინდა გადავიღო ადამიანი. როცა თვითონაც აღარ იცის, ვინ არის. რადგან შესაძლოა ადამიანის ნამდვილი პორტრეტი მისი სახე კი არაა - არამედ ის წამი, როცა სახე ვეღარ ეხმარება საკუთარ თავს. ამიტომ დავდივარ დროზე უკან მიბმული კამერით. უკან. ყოველთვის უკან. ვეძებ კადრს, რომელიც ჯერ არ გადაღებულა. და ზოგჯერ ვფიქრობ - იქნებ სწორედ ის იყოს ღმერთის ერთადერთი დაუმთავრებელი ფოტო. ერთი პატარა ადგილი სამყაროში, სადაც თვითონაც ელოდება ადამიანს. მე კი ამ ერის პატარა ფოტოგრაფი ვარ. დიდი ისტორიის პატარა მოწმე. და მისი ყველაზე დიდი კადრის მოლოდინში ვდგავარ. --- მავთულხლართების ფოტოგრაფი ვარ. ვიღებ საზღვრებს, რომლებიც ადამიანებმა გაავლეს იქ, სადაც მიწას საზღვარი არასოდეს მოუთხოვია. ვიღებ მავთულს. ჟანგიანს. დაჭიმულს. ცივს. ისეთს, რომელსაც შეხებისას ადამიანის ხელი უფრო მეტად ტკივა, ვიდრე რკინას. ერთ მხარეს - ადამიანი. მეორე მხარეს - ადამიანი. შუაში - მავთული. და ეს არის მსოფლიოს ყველაზე უცნაური ფოტო. იმიტომ, რომ ორივე მხარეს ერთი და იგივე ადამიანია. მხოლოდ მიმართულება აქვს განსხვავებული. ერთი იყურება აქეთ. მეორე - იქით. და ორივეს ჰგონია, რომ მეორე მხარეს რაღაც დაკარგა. მე დროს არ ვაჩერებ. ეს ჩემი საქმე არ არის. მე მხოლოდ ვამტკიცებ, რომ ის აქ იყო. ეს ჟანგი. ეს მტვერი. ეს ხელის კვალი. ეს თვალები. ეს ბავშვი, რომელმაც მავთულს თითი მიადო და ვერ გაიგო, რატომ არ შეიძლება მეორე მხარეს გადასვლა. და როცა ერთ დღეს მავთულხლართებიც გაქრებიან - თუ გაქრებიან - ჩემი ფოტოები დარჩებიან. არა მოგონებად. მტკიცებულებად. იმისთვის, რომ მომავალმა ადამიანმა წარსულს ვერ უთხრას: „ასეთი რამ არასოდეს მომხდარა.“ მოხდა. აი ფირი. აი კადრი. აი მავთული. აი ხელი. აი ადამიანი. და აი მეორე ადამიანი. ერთმანეთისგან რამდენიმე მეტრით დაშორებული და ერთმანეთისგან საუკუნეებით დაშორებული. მე ვიღებ მავთულს, მაგრამ სინამდვილეში ადამიანებს ვიღებ. მათ ხელებს, რომლებიც ღობეს ეხებიან. მათ თვალებს, რომლებიც მეორე მხარეს იყურებიან. მათ სახეებს, რომლებზეც ყველაზე ძველი კითხვა დგას: „იქით რა დარჩა?“ და სწორედ მაშინ, როცა ადამიანი ხვდება, რომ მავთული მხოლოდ მიწაზეა, მე ვიღებ მეორე ფოტოს. იმას, რომელიც თვალით არ ჩანს. იმას, სადაც ყველაზე მაღალი კედელი მიწაზე კი არა - ადამიანის გულში დგას. ამ ფოტოს მავთული აღარ სჭირდება. არც საზღვარი. არც ჯარისკაცი. არც რუკა. მხოლოდ ადამიანი და მისი საკუთარი თავი. --- ამიტომ გიგზავნი ამ ფოტოს, ოტტო. შეინახე. არ დაკიდო კედელზე. უკეთესია შეინახო სადმე, სადაც დრო ვერ იპოვის. იქნებ ერთ დღეს ვიღაცამ ჰკითხოს დროს: როგორები ვიყავით? და დრო, რომელიც პასუხებს ჩვეულებრივ მალავს, ერთადერთი ფოტო ამოიღოს ძველი ფირიდან. იქ იქნება მიწა. იქნება მავთული. იქნება ორი ადამიანი. და შუაში - არაფერი. რადგან ერთ დღეს მავთული აღარ იქნება. მაგრამ ფოტოზე მისი ადგილი დარჩება. აი, სწორედ ესაა ფოტოგრაფიის ყველაზე სასტიკი ძალა: რაც გაქრა, ზოგჯერ იმაზე დიდხანს ცხოვრობს, ვიდრე ის, ვინც შექმნა. მე კი ისევ ვიღებ. ვიღებ ადგილებს. ვიღებ დროს. ვიღებ ადამიანებს. ვიღებ იმას, რაც ჯერ არავის დაუკარგავს, მაგრამ უკვე დაკარგვის პირას დგას. და თუ ოდესმე ჩემი კამერა გაჩუმდება, არ იფიქრო, რომ ფოტოგრაფიც წავიდა. შეიძლება უბრალოდ ბოლო კადრს იღებდეს. შენთვის. ჩემთვის. ჩვენთვის. იმ ქვეყნისთვის, რომელიც ჯერ კიდევ საკუთარ ფოტოზე დგას. ძვირფასო ოტტო, ფირი ბოლომდე აღარ დამრჩა. მაგრამ ერთი კადრი კიდევ მაქვს. ამჯერად მავთული არ ჩანს. არც ომი. არც საზღვარი. არც ღმერთის კამერა. მხოლოდ ერთი კაცი დგას ცარიელ ადგილზე, ხელში ფოტოაპარატით, და ვიღაცას ელოდება. ალბათ შენ გელოდება. ალბათ საკუთარ თავს. მე ვერ გავარკვიე. ამიტომ ეს კადრიც შენ გამოგიგზავნე. და თუ ოდესმე მომწერ პასუხს, ნუ მკითხავ, კარგად გადავიღე თუ არა. მხოლოდ მომწერე: როგორ ხარ, ჩემო ფოტოგრაფო? მე კი, როგორც ყოველთვის, კამერას ავიღებ და გიპასუხებ: ვფოტოგრაფობ. ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი ) 2026 წ.
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი