ფუტკრის თეორემა

ერთ დღეს ადამიანმა გადაწყვიტა,
სამყაროსთვის საზომი დაედო.

დაწერა:

მზე - დიდი.
დედამიწა - პატარა.
ადამიანი - კიდევ უფრო პატარა.

მერე იპოვა ფუტკარი.

ის ისეთი მცირე იყო,
რომ სამყაროს რუკაზე
მისთვის ერთი წერტილიც კი არ ეყოთ.

და ადამიანმა იფიქრა:

- ეს არაფერია.

მაგრამ ფუტკარი
ყვავილზე დაჯდა.

ყვავილმა ნაყოფი გამოიტანა.
ნაყოფმა თესლი დამალა.
თესლმა მიწა გააპო.
მიწიდან ხე ამოვიდა.
ხემ ჩიტს ტოტი მისცა.
ჩიტმა ცა გადაიტანა
ერთი ქვეყნიდან მეორეში.

ცამ ღრუბელი შეკრა.
ღრუბელმა წვიმა ჩამოიტანა.
წვიმამ მიწა გააღვიძა.

მიწამ ხორბალი გაზარდა.
ხორბალმა - პური.
პურმა - ადამიანი.

ადამიანმა პური
თავის შვილს გაუყო.

შვილმა კი,
რომელსაც არც ფუტკარი ახსოვდა
და არც ყვავილი,
ერთ დღეს თქვა:

- დედა,
შენ რომ არ ყოფილიყავი,
რა იქნებოდა?

დედამ არაფერი უთხრა.

მხოლოდ გაიღიმა.

რადგან პასუხი
იმ ოთახში არ იყო.

იმ დროს, შორს,
რომელიღაც მინდორში,
ერთი ფუტკარი
ყვავილიდან ყვავილზე
ფრთების უხილავი ხმაურით
გადადიოდა.

მან არ იცოდა
არც ბავშვის სახელი,
არც დედის კითხვა,
არც ადამიანის საზომი.

მაგრამ იცოდა მთავარი:

სიცოცხლე ჯაჭვი კი არაა -
ის არის ფრთების უხილავი
ერთმანეთზე გადაბარება.

და დედა ფუტკარი,
სკის ბნელ სიღრმეში,
კვლავ დებდა მომავალს.

ერთს.

მეორეს.

მეათეს.

მეასეს.

ათასს.

ისე მშვიდად,
თითქოს სამყაროს
საკუთარ ხელში კი არა,
სხვების ხელში
აბარებდა.

მაშინ მივხვდი:

ღმერთი თუ არსებობს,
შეიძლება ზოგჯერ
დიდ ცაში არ ცხოვრობდეს.

შეიძლება იყოს
პატარა არსება,
რომელიც დილით
ყვავილს ეძებს,

საღამოს კი
სკისკენ ბრუნდება

და გზად,
თვითონაც რომ ვერ ამჩნევს,
მთელ სამყაროს
ოდნავ ცვლის.

ადამიანმა სამყაროს
ზომა ციფრებით გაზომა.

ფუტკარმა კი
ერთი ყვავილით დაამტკიცა.


ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2019 წ.