მიწის ოკეანეში მოცურავე პოეტი

მე თევზი ვარ მიწის ოკეანეში,  დინების წინააღმდეგ მივცურავ, რადგან ჩემთვის გზა ის არის, სადაც წყალი უკან მექაჩება.

ღმერთი მებადურია, რომელსაც ჩემი სახელი კი არა, ჩემი გაქცევა აინტერესებს; მისი ბადე კი ცაა - უსასრულო, მაგრამ მაინც დახურული.

ცა ღმერთის ბადეა, მე კი ერთადერთი თევზი, რომელმაც გაიგო, რომ ვარსკვლავები სინამდვილეში ბადის კვანძებია.

ჩემი ლექსი ანკესისგან გაქცეული თევზის სისხლია - წყალში რომ იშლება და მიმართულებას ცვლის.

მიწა ოკეანეა, სადაც ტალღები მთებია, ქარები - დინებები, ადამიანები კი ერთმანეთისკენ და ერთმანეთისგან მოცურავე თევზები.

ღმერთი ზემოდან არ მიყურებს - ის მელოდება ცის მეორე მხარეს, როგორც მებადური, რომელსაც მოთმინება მარადიულობამ ასწავლა.

ყოველი ლექსი ღმერთის ბადეში გაკეთებული პატარა ნახვრეტია, საიდანაც ჩემი სული კიდევ ერთხელ ძვრება.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.