ლიქოკელი

იმპერატორის სასახლეში ლიქოკელი მარტო შევიდა.

მის წელზე ქამარი ერტყა.

მაგრამ ეს ჩვეულებრივი ქამარი არ იყო.

ეს იყო ხევსურული ხმალი - ფოლადის გრძელი, ორლესული პირი, რომელიც წელზე შემოერტყა ისე, თითქოს მთის გველი შემოხვეულიყო მის სხეულს. ორივე მხრიდან ბასრი იყო - წინაც ჭრიდა და უკანაც. მის მოძრაობაში მთელი მისი ტრადიცია ცხოვრობდა: სწრაფი, მკაცრი და შეუბრალებელი.

სასახლის კარებთან იმპერატორის ოცი სამეფო მცველი - ოცი სამურაი - იდგა.

ოცი მახვილი.

ოცი კაცი.

ერთი ხევსური.

პირველი სამურაი წინ გადმოვიდა.

ლიქოკელი არ განძრეულა.

მხოლოდ ხელი გაექცა წელზე შემოხვეულ ფოლადზე.

ერთი გაელვება.

სამურაი დაეცა.

მეორე თავს დაესხა.

მესამე - გვერდიდან.

მეოთხე - ზურგიდან.

მაგრამ ლიქოკელი უკვე მათ შორის იყო.

მისი ხმალი აღარ ჩანდა.

მხოლოდ მისი ხმა ისმოდა - ფოლადის მოკლე, ცივი ჭექა.

ერთი დაეცა.

მეორე.

მესამე.

მეხუთე.

მეათე.

მეთხუთმეტე.

მეოცე.

სასახლის ეზოში ოცი სამურაი იწვა.

ლიქოკელი კი ისევ იდგა.

არც ამაყად.

არც შეშინებული.

უბრალოდ იდგა.

როგორც მთის კაცი დგას ქარში - იმიტომ კი არა, რომ ქარი სუსტია, არამედ იმიტომ, რომ თვითონ იცის, საიდან მოდის.

იმპერატორი ტახტიდან წამოდგა.

მის თვალებში პირველად აღარ იყო მხოლოდ გაოცება.

იყო პატივისცემა.

- ვინ გასწავლა ასეთი ბრძოლა? - ჰკითხა მან.

ლიქოკელმა ხმალი კვლავ წელზე შემოიხვია.

- მთამ.

- მთამ?

- ჩვენთან, მთაში, ბიჭს ჯერ კაცობას ასწავლიან და მერე ხმალს.

იმპერატორი რამდენიმე წამით დუმდა.

შემდეგ მის მზერას ხმალი მიეჯაჭვა.

- რა ჰქვია ამ იარაღს?

ლიქოკელმა ხელი ფოლადზე დაადო.

- ხევსურული ხმალი.

- მხოლოდ ხმალია?

ლიქოკელმა თავი გააქნია.

- არა.

იმპერატორი დაელოდა.

- ეს არის ჩემი წინაპრების სიტყვა ფოლადში.

დარბაზში სიჩუმე ჩამოვარდა.

იმპერატორმა ხევსურს შეხედა.

- მრავალი მეომარი მინახავს. სამურაები, რომლებიც სიკვდილს არ უშინდებიან. კაცები, რომლებიც მახვილით იბადებიან.

შემდეგ ოცი დაცემული მცველისკენ გაიხედა.

- მაგრამ შენნაირი მებრძოლი აქამდე არ შემხვედრია.

ლიქოკელმა მშვიდად უპასუხა:

- მე კი თქვენნაირი იმპერატორი პირველად ვნახე.

- რატომ?

- იმიტომ, რომ ძლიერ კაცს შეუძლია სხვისი ძალის დანახვაც.

იმპერატორმა თავი დახარა.

იმ დღეს იაპონიის სასახლეში უცნაური ამბავი დარჩა.

არა მხოლოდ ოცი სამურაის დაცემა.

არა მხოლოდ ხევსურის უცნაური, წელზე შემოხვეული ორლესული ხმალი.

არამედ კაცი, რომელმაც თავისი იარაღი გამარჯვების შემდეგაც კი ისე შემოიხვია წელზე, თითქოს არაფერი მომხდარა.

რადგან მისთვის ბრძოლა გმირობა არ იყო.

ეს იყო ვალი.

და ის ფოლადის ქამარი, რომელიც მის წელზე იდო, უბრალოდ იარაღი აღარ იყო.

ის იყო მთის ნიშანი.

ხევსურეთის ნიშანი.

კაცის ღირსება, რომელსაც ფოლადიც კი ვერ დაივიწყებდა.


ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი)
2022 წ