ბავშვის ძალა

მე ბავშვი ვარ.

არა -
ჯერ არ მომირგია დიდი სამყაროს ფორმა,
მაგრამ გულში
მთელი მომავალი მიკეთია.

მე ჯერ არ ვიცი,
რამდენი კარი უნდა ჩაიკეტოს,
რომ ერთ დღეს
კედლებში გავიარო.

არ ვიცი,
რამდენჯერ უნდა მითხრან -
არ შეგიძლია,
რომ ზუსტად იმ წამს
ჩემში გაჩნდეს:

ვცდი.

და ეს ვცდი
პატარა სიტყვაა,
მაგრამ ზოგჯერ
მთელ ეპოქას ანგრევს.

მე მეოცნებე ვარ.

ჩემი ოცნება
არ არის სიზმარი -
ეს არის მომავლის
პირველი მონახაზი.

მე თვალებს ვხუჭავ
და ქალაქებს ვხედავ,
რომლებიც ჯერ არ არსებობს.

ზღვებს,
რომლებსაც სახელი არ აქვთ.

ცას,
რომელიც ჯერ არავის დაუკუთვნებია.

და ადამიანებს,
რომლებსაც ერთმანეთის
არ ეშინიათ.

მე ვხატავ თითით ჰაერში -
და ჰაერი მისმენს.

მე ვამბობ:
იქ იქნება მზე -
და სიბნელე
უკან იხევს.

ჩემი ძალა ხმაურიანი არაა.

ის პატარა გულის
ფარულ დარტყმაშია -

ტაკ.

და სამყარო:

ტაკ.

მე:

ტაკ.

სამყარო:

ტაკ.

ასე იწყება რიტმი.

არა მუსიკიდან  -

ადამიანიდან.

მე არ ვატარებ გვირგვინს.

მე თვითონ ვარ
ჯერ დაუწერელი მეფობა.

ჩემი ჯიბეები ცარიელია,
მაგრამ იქ ვატევ:

ერთ მზეს,
ორ მთვარეს,
ათას „რატომს“,
მილიონ „იქნებ“-ს
და ერთ სიტყვას,

რომელიც ყველაზე მძიმეა:

„შევძლებ.“

თუ დავეცემი -
მიწა გამიცნობს.

თუ გავიღიმებ -
სარკმელი გაიღება.

თუ ავტირდები -
ჩემი ცრემლი
დამარცხება კი არაა -

ეს არის წყალი,
რომლითაც
ჩემი ძალა იზრდება.

მე ჯერ პატარა ვარ.

მაგრამ ნუ დამაბნევთ
სიმაღლეს ძალასთან.

ხე თესლში იწყება.

მდინარე - წვეთიდან.

ცეცხლი - ნაპერწკლიდან.

ადამიანი -
ბავშვის გულიდან.

მე ჯერ არ ვიცი,
რა გამოვალ.

და სწორედ ამიტომ
შემიძლია ყველაფერი გავხდე.

ექიმი.

მხატვარი.

მეზღვაური.

მეცნიერი.

მშენებელი.

პოეტი.

ან უბრალოდ ადამიანი -
რომელიც ერთ დღეს
სხვის ცხოვრებას
ერთი კეთილი სიტყვით შეცვლის.

ჩემი შესაძლებლობა
ჩემს ხელებზე დიდია.

ჩემი წარმოსახვა
ჩემს ოთახზე დიდია.

ჩემი მომავალი
ჩემს დღევანდელ დღეზე დიდია.

მე კედელს რომ ვუყურებ,
თქვენ ხედავთ კედელს.

მე ვხედავ:

კარს.

თქვენ ხედავთ ცარიელ ფურცელს.

მე ვხედავ:

სამყაროს, რომელსაც ჯერ
სახელი არ აქვს.

თქვენ ამბობთ:

რეალური არ არის.

მე ვამბობ:

ჯერ არ არის.

და ამ ორ სიტყვას შორის
მთელი კაცობრიობა ცხოვრობს.

ჯერ არ არის.

ჯერ არ არსებობს.

ჯერ არავის გაუკეთებია.

ჯერ არავის უცდია.

მაშინ მე ვცდი.

აქ იწყება ჩემი მუსიკა.

არა დრამით.

არა ჩუმი პიანინოთი.

არამედ გულისცემით -

ბუმ — ბუმ.
ბუმ — ბუმ.

ფეხები მიწაზე.

თვალები ცაზე.

სული -
შუაში.

ბუმ.

მე მოვდივარ.

ბუმ.

მე ვსწავლობ.

ბუმ.

მე ვეცემი.

ბუმ.

მე ვდგები.

და როცა მთელი სამყარო
ჩემს პატარა მხრებზე
ცდის დაჯდომას,

მე არ ვიტყვი:

მძიმეა.

ვიტყვი:

ჯერ პატარა ვარ,
მაგრამ გავიზრდები.

და ერთ დღეს,

როცა ის ბავშვი,
რომელსაც დღეს ეუბნებიან
შენ ჯერ პატარა ხარ,

დიდი გახდება,

სამყარო მიხვდება:

ის ბავშვი
არ ელოდებოდა ძალას.

ძალა თვითონ იყო.

და თუ ოდესმე
ყველა გზა დაიკარგება,

თუ ცა ჩამოიქცევა,

თუ ქალაქებს
იმედი გამოეცლებათ,

თუ ადამიანებს
საკუთარი ოცნებების
შერცხვებათ -

მოძებნეთ ბავშვი.

არა იმიტომ,
რომ მან ყველაფერი იცის.

არამედ იმიტომ,
რომ მან ჯერ კიდევ იცის
ყველაზე მთავარი:

რომ შეუძლებელი
ხშირად მხოლოდ
შეუსრულებელი ოცნებაა.

და მაშინ -

პატარა ხელები
დიდ სამყაროს შეეხება.

პატარა თვალები
ახალ ცას გახსნის.

პატარა გული
მილიონობით გულს
ერთ რიტმში შეკრავს.

და ის,
რაც გუშინ
სხვისთვის შეუძლებელი იყო,

დღეს
მის პატარა ხმაში
პირველად გაისმება:

" მე შემიძლია. "

არა.

ჩვენ შეგვიძლია.

და ეს არ იქნება
უბრალოდ სიტყვა.

ეს იქნება
ახალი დარტყმა დროის გულზე.

ბუმ.

ახალი ნაბიჯი.

ბუმ.

ახალი მზე.

ბუმ.

ახალი ადამიანი.

და როცა ისტორია
ერთ დღეს იკითხავს:

ვინ შეცვალა მომავალი?

პასუხი არ იქნება
მეფის სახელი.

არც ომის.

არც ოქროსი.

იქ ეწერება:

ბავშვმა.

იმ ბავშვმა,

რომელსაც ჯერ კიდევ
სჯერა შეუძლებლის -

და ამიტომაც

შეუძლებელი
ჯერ კიდევ არსებობს
მისთვის.

მე ბავშვი ვარ.

მე მეოცნებე ვარ.

მე ჯერ არ ვიცი,
სად მთავრდება ცა.

ამიტომ

იქამდე მივდივარ.

და თუ ცა
იქაც არ დასრულდება -

მერე
უფრო შორს წავალ.

რადგან ჩემი ძალა
ჩემს ასაკში არაა.

ჩემი ძალა
იმაშია,

რომ სანამ სხვები
სამყაროს საზღვრებს
ხაზავენ,

მე ახალ სამყაროს
ვხატავ.

და ჩემი ბოლო სიტყვა
არ იქნება:

დავასრულე.

ჩემი ბოლო სიტყვა იქნება -

დაიწყო.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2011 წ.